บทที่ 28 กิจการของสามี

พอเซี่ยหยางชุนขับรถพาหลินเยี่ยนฟางกลับไปถึงบ้านแล้ว ทั้งเขาและเธอก็ต่างเดินเข้าไปในบ้าน เซี่ยหยางชุนเดินตรงไปในห้องครัวลงมือชงชาร้อนด้วยตนเอง หยิบขนมอบที่เขาซื้อมาเก็บเอาไว้ใส่จานใบเล็กแล้วยกทั้งน้ำชาและขนมมาวางลงตรงหน้าหลินเยี่ยนฟางที่กำลังนั่งรอเขาด้วยความใจเย็น

“พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเสวี่ยซิงเหยา ส่วนเรื่องที่ว่าเธอคิดอะไรกับพี่ไหมพี่บอกตามตรงว่าไม่เคยรู้เลย เมื่อก่อนในสายตาของพี่เธอก็เป็นแค่เด็กสาวที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องรู้ราวอะไรเพียงเท่านั้น พอเธอมาขอคำปรึกษาพี่ก็แค่ให้คำแนะนำเธอในฐานะรุ่นพี่คนหนึ่งเพียงเท่านั้น สำหรับพี่แล้วเรื่องราวมันมีแค่นั้นจริงๆ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“เป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายมักจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของบรรดาแม่ดอกบัวขาวกันสักเท่าไหร่ คิดไม่ถึงว่าพี่ก็จะเป็นหนึ่งในผู้ชายปกติเหล่านั้นด้วย” คำต่อว่าของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนมีสีหน้าจืดเจื่อนไปในทันที

“อันที่จริงถ้าเธออยากจะเปิดร้าน พี่เปิดให้ก็ได้นะ ก่อนหน้านี้พี่มีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่งก็เลยเอาไปซื้อตึกแถวราคาถูกในตัวเมืองทิ้งเอาไว้ ตอนนี้ตึกนั่นราคาสูงมากทีเดียวเธอจะขายเพื่อเอาเงินไปซื้อตึกใหม่หรือว่าจะตกแต่งใหม่เพื่อทำเป็นหน้าร้านของตนเองก็ได้” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็หันไปมองเขาด้วยความคาดไม่ถึงในทันที

“เงินเก็บของพี่ พี่ยกให้เธอหมดเลยเธออยากจะเอาไปลงทุนพี่ก็ไม่ห้าม ขอแค่ว่าให้พี่ได้มีส่วนร่วมในการจัดการร้านบ้างก็พอ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“พี่ไม่กลัวฉันจะเอาเงินของพี่ไปแล้วหนีไปกับคนอื่นหรือ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้า

“ถ้าเธอจะทำอย่างนั้นก็ตามใจเธอ เงินเหล่านี้พี่สามารถหาใหม่ได้ ส่วนเธอนั้นถ้ากล้าทำอย่างที่พูดมา พี่ก็จะถือเสียว่าเงินก้อนนี้ของพี่เป็นเงินที่ใช้ขับไล่คนที่กล้าหักหลังพี่ให้ออกไปจากชีวิตของพี่ก็แล้วกัน” คำพูดของเซี่ยหยางชุนเต็มไปด้วยสีหน้าอันจริงจังจนทำให้หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาในทันที

“ฉันก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้นเสียหน่อย” เธอพูดพลางส่ายหน้าแล้วก็พูดออกมาตามตรง

“อันที่จริงฉันชอบพึ่งพาตนเองเป็นอย่างมาก ไม่เคยมุ่งหวังเงินหรือว่าการช่วยเหลือจากใครเลย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็รีบยื่นมือของเขามาจับมือของเธอเอาไว้ในทันที

“พี่อุตส่าห์คิดว่าตัวเองไม่ใช่คนอื่นสำหรับเธอแล้วเสียอีก” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“ตอนนี้พี่ก็ไม่ใช่คนอื่นแล้วจริงๆ นั่นแหละ ส่วนความคิดของฉันนั้นมันก็เปลี่ยนแปลงไปตั้งนานแล้ว ความช่วยเหลือถ้าได้มาจากคนที่จริงใจรับได้ก็รับเอาไว้ก่อน วันหน้าถ้าฉันมีความสามารถเพียงพอก็สามารถตอบแทนคนที่คอยให้ความช่วยเหลือฉันก็ได้ ตอนนี้ชีวิตของฉันนับว่าเริ่มต้นจากศูนย์ถ้ายังมัวหยิ่งผยองคิดแต่จะสร้างความก้าวหน้าด้วยตนเองคงจะลำบากเป็นอย่างมาก ต่อให้มีความสามารถก็คงยากจะประสบความสำเร็จได้” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาพลางคิดถึงโอกาสที่จะประสบความสำเร็จในยุคนี้ที่ถือว่ายากแสนยาก แต่เธอก็ยังคงมีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ชีวิตของเธอและครอบครัวอยู่ดีกินดีตลอดไปดังนั้นเธอจึงไม่คิดจะยอมแพ้และไม่กล้าเชื่อมั่นความสามารถของตนเองจนหยิ่งผยอง แม้ว่าเธอจะคิดว่าภายใต้ความตั้งใจที่มีอยู่ ความรู้และประสบการณ์ที่เธอมีไม่มีทางหรอกที่เธอจะประสบความสำเร็จในชีวิตไม่ได้ แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะประมาท ชีวิตของคนเรามีจุดพลิกผันได้ตลอดเวลาแต่หลินเยี่ยนฟางก็ไม่อยากต้องมานั่งคิดเสียดายในภายหลังและไม่อยากมานั่งโทษตนเองเพียงเพราะขาดความระมัดระวังในชีวิต

“พี่ไปทำงานก่อนเถอะค่ะ อย่ามัวมาเสียเวลากับฉันเลย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ส่ายหน้า

“วันนี้พี่ไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว... วันนี้เธอไปเที่ยวที่ทำงานของพี่ดีไหม” เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาในทันที

“ฉันไปได้หรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้าในทันที

“ได้สิ! ไร่ของพวกเรา ฟาร์มของพวกเราเธอย่อมจะไปเมื่อไหร่ที่อยากไปได้อยู่แล้ว” คำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มของหลินเยี่ยนฟางพลันเจิดจ้ามากยิ่งขึ้น เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ากิจการของสามีเป็นอย่างไรบ้าง การที่เขาสามารถซื้อตึกแถวในเมืองได้หลินเยี่ยนฟางเชื่อว่ากิจการของเขาย่อมจะดีมากเป็นแน่ เธอคิดว่าทั้งไร่ชาและฟาร์มปศุสัตว์ย่อมจะไม่ใช่กิจการเล็กๆ อย่างที่คนอื่นพูดให้เธอฟัง อย่างน้อยเธอก็เชื่อว่าเขาไม่ใช่คนเลี้ยงหมูธรรมดาอย่างที่เจ้าของร่างนี้เคยเข้าใจอย่างแน่นอน

หลังจากพักจนหายเหนื่อยแล้วหลินเยี่ยนฟางก็ซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของสามีออกจากบ้านตรงไปยังไร่ชาก่อน หลินเยี่ยนฟางถึงกับเป่าปากออกมาเมื่อเห็นความกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาของไร่ชา เธอถึงกับร้องว้าวออกมาในทันทีเมื่อเห็นว่าคนงานในไร่ชากำลังเก็บใบชาอยู่ อีกทั้งคนงานเหล่านั้นมีจำนวนคนไม่น้อยเลย

“ไร่ชาแห่งนี้แม้ว่าจะทำผลกำไรให้เราได้ไม่มาก แต่ก็ทำให้คนในหมู่บ้านของพวกเรามีรายได้” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า เธอยิ้มออกมาพลางจ้องมองคนที่กำลังขับรถพาเธอเที่ยวชมไร่ชาอยู่ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความชื่นชม เขาแตกต่างจากที่บรรยายเอาไว้ในนิยายเป็นอย่างมาก นอกจากเซี่ยหยางชุนจะเป็นคนมีน้ำใจแล้วเขายังรู้จักคิดถึงคนอื่น หลินเยี่ยนฟางเชื่อว่าเขาไม่ได้มีน้ำใจแค่กับเธอและคุณแม่หลินเพียงเท่านั้น แต่ทุกคนที่เขารู้จักน่าจะได้รับน้ำใจของเขากันอย่างทั่วถึงเป็นแน่ เพียงแต่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดจึงทำให้ทุกคนที่เข้าใกล้คิดว่าเขาเป็นคนที่เข้าถึงยาก

‘ไม่น่าประหลาดใจว่าทำไมเสวี่ยซิงเหยาจึงได้เข้าใจว่าเขาชอบเธอ เขาก็คงจะแสดงความมีน้ำใจเช่นนี้กับเธอ เธอก็เลยหลงเข้าใจว่าเขาชอบเธอเป็นแน่’ หลินเยี่ยนฟางคิดพลางพยักหน้าเมื่อคิดถึงท่าทีและคำพูดของเสวี่ยซิงเหยาในวันนี้ แผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าทั้งกว้างใหญ่และอบอุ่นทำให้คนที่จ้องมองทางด้านหลังรู้สึกทั้งชื่นชมและชื่นชอบโดยไม่รู้ตัว

“พี่ต้องเข้าไปตรวจเอกสารของไร่ชาก่อนเธอรอพี่ที่โซฟารับแขกด้านนี้ก็ได้นะ” เขาพูดพลางเดินนำเธอเข้าไปในสำนักงานของไร่ชา

ยามที่ได้พบกับพนักงานในไร่ชาเขาก็มักจะแนะนำเธอให้ทุกคนได้รู้จักอีกครั้ง ด้วยคิดว่าเธออาจจะจำคนในหมู่บ้านไม่ได้ โดยทำทีเป็นแนะนำชื่อและตำแหน่งงานอย่างแนบเนียนเพื่อไม่ให้คนที่เขาแนะนำรู้ว่าหลินเยี่ยนฟางจำพวกเขาไม่ได้

“เสี่ยวเตี๋ย กับเสี่ยวหรูทำงานอยู่แผนกต้อนรับ นอกจากพวกเธอจะคอยต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาในสำนักงานแล้วเธอยังคอยรับคำสั่งซื้อทางโทรศัพท์ด้วย” เซี่ยหยางชุนพูดกับหลินเยี่ยนฟางด้วยรอยยิ้มส่วนหลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน เธอไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของเด็กสาวเหล่านี้ด้วยรู้ดีว่าชื่อเสียงของตนเองในหมู่บ้านไม่ค่อยจะดีนัก ดังนั้นยามที่ได้รับสายตารังเกียจจากพนักงานในไร่เธอก็พยายามที่จะไม่แสดงอาการถือสาออกมา

ส่วนเซี่ยหยางชุนนั้นพยายามเก็บสีหน้าไม่พอใจของตนเองเอาไว้และเตือนตนเองว่าหลังจากนี้เขาจะต้องพูดกับพนักงานในไร่ของเขาให้ชัดเจนว่าพวกเขาเคยเคารพและให้เกียรติเขาเช่นไรก็ควรจะเคารพและให้เกียรติภรรยาของเขาเช่นกัน

“เธอไปรอพี่ในห้องทำงานของพี่ก็แล้วกัน พี่ขอเวลาเพียงครู่เดียวแล้วพวกเราค่อยไปที่ฟาร์มกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าและเดินตามสามีเข้าไปในห้องทำงานของเขาในทันที แม้ว่าเธอจะไม่ถือสาท่าทีของพนักงานที่อยู่ด้านนอก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะชอบเผชิญหน้ากับคนที่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งว่าไม่ชอบหน้าเธอ

“นี่คือแผ่นพับแนะนำไร่ชาของเรา เธอเอาไปอ่านฆ่าเวลาก่อนก็ได้นะ” เซี่ยหยางชุนหยิบแผ่นพับมาส่งให้หลินเยี่ยนฟาง เมื่อหลินเยี่ยนฟางรับมาถือเอาไว้เขาก็รีบเดินตรงไปสะสางงานบนโต๊ะในทันที หลินเยี่ยนฟางนั่งรอเขาทำงานพลางอ่านเอกสารแนะนำไร่ชาไปพลาง แม้ว่าจะเป็นแผ่นพับจะถูกตีพิมพ์เป็นสีขาวดำ แต่คำโปรยบนแผ่นพับก็ดึงดูดใจให้เธอต้องก้มหน้าลงไปอ่านอย่างเพลิดเพลิน

หลินเยี่ยนฟางอ่านแผ่นพับจนลืมเวลาเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคนที่บอกว่าจะสะสางให้แล้วเสร็จมายืนจ้องมองเธอด้วยสายตาอันหวานฉ่ำตั้งแต่เมื่อไหร่

“ทำงานเสร็จแล้วหรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้า

“ทำเสร็จแล้ว แต่พอเห็นว่าเธอให้ความสนใจกับไร่ชาของพวกเรามากถึงขนาดนี้ก็เลยอดรู้สึกดีใจไม่ได้ก็เลยปล่อยให้เธออ่านแผ่นพับของไร่ชาให้เสร็จก่อน” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

“ทำไมจะไม่สนใจล่ะคะ ไร่ชานี้คือหนึ่งในกิจการของสามีของฉันเชียวนะ ย่อมจะต้องดึงดูดความสนใจของฉันได้มากเป็นพิเศษอยู่แล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“เช่นนั้นก็ขอเชิญคุณนายเซี่ยไปชมอีกหนึ่งกิจการที่ผมทุ่มเวลาเกือบจะทั้งหมดไปกับมัน รับรองว่าคนเลี้ยงหมูคนนี้จะไม่มีทางทำให้คุณนายเซี่ยต้องได้รับความทุกข์ร้อนเรื่องเงินทองในวันหน้าอย่างแน่นอน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็วางแผ่นพับลงแล้วขยับตัวลุกขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นก็นำทางไปเลยค่ะ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าสามีที่เป็นคนเลี้ยงหมูของฉันคนนี้จะมีความสามารถที่จะเลี้ยงดูฉันให้สุขสบายไม่ทุกข์ร้อนเรื่องเงินทองอย่างที่พูดได้ไหม” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็หัวเราะแล้วทำท่าเชื้อเชิญให้เธอเดินนำออกจากห้องไปก่อนในทันที

“เชิญครับคุณนายเซี่ย” คำพูดของเขาเจือไปด้วยเสียงหัวเราะทำให้หลินเยี่ยนฟางพลอยหัวเราะเบาๆ ตามเขาไม่ได้ ตอนนี้หลินเยี่ยนฟางคิดได้แล้วว่าคนอื่นจะคิดกับเธอเช่นไรเธอไม่สนใจหรอกขอแค่สามีของเธอเข้าใจในตัวเธอก็พอ...