บทที่ 25 รุ่นน้อง

อากาศอันหนาวเย็นทำให้หลินเยี่ยนฟางต้องขยับตัวเข้าหาความอบอุ่น แล้วเธอก็ต้องลืมตาขึ้นมามองเมื่อรับรู้ได้ว่าความอบอุ่นที่เธอขยับตัวเข้าหาสามารถขยับเขยื้อนได้เช่นเดียวกัน กล้ามเนื้ออันตึงแน่นที่ปรากฏเข้าสู่สายตาทำให้หลินเยี่ยนฟางต้องกะพริบตาอีกรอบเพื่อจ้องมองภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าให้ชัดเจน แล้วใบหน้าอันคมคายที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ที่ริมฝีปากก็ค่อยๆ ปรากฏเข้าสู่สายตา ริมฝีปากอันแดงก่ำที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาหาทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบเอนใบหน้าหนีในทันที

“ตื่นแล้วหรือ” เมื่อเขาส่งเสียงถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า เธอขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้นแต่เขากลับใช้อ้อมแขนอันแข็งแกร่งเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้

“ไม่นอนต่ออีกสักหน่อยหรือ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแหบพร่าของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบส่ายหน้าในทันที

“ต้องรีบตื่นแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็คงจะเข้างานสาย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็ยินยอมปล่อยเธอแล้วขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง เธอรีบขยับตัวถอยห่างจากเขาในทันทีพลางหันหน้าหนีภาพที่เต็มไปด้วยความดึงดูดใจที่ปรากฏเข้าสู่สายตาด้วย

“เช้านี้อยากกินอะไรเดี๋ยวฉันทำให้” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา

“อะไรก็ได้ค่ะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วขยับตัวลุกขึ้น เนื้อตัวอันเปลือยเปล่าของเขาปรากฏเข้าสู้สายตาของเธออีกครั้งทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบหันหน้าหนีในทันทีด้วยความเขินอาย เขาเห็นท่าทีของเธอแล้วก็แค่ยิ้มออกมาหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันร่างกายท่อนล่างของตนเองเอาไว้แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าของตนเองออกมา

พอเซี่ยหยางชุนเดินออกจากห้องไปแล้ว หลินเยี่ยนฟางก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนอีกครั้งแล้วกลิ้งไปมาด้วยความขัดเขิน

“อร๊าย อิ๋งอิ๋ง ถ้าเธอรู้เธอจะต้องกรี๊ดดังๆ ไปกับฉันแน่” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาพลางดึงหมอนมากอด เธอจ้องมองขึ้นไปบนเพดานแล้วก็หลับตาลงด้วยความสุขใจ กลิ่นอายที่กรุ่นกำจายอยู่รอบตัวทำให้เธอนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมาอีกครั้งแล้วก็คิดได้ว่าตอนนี้เธอยังสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยหลินเยี่ยนฟางจึงได้วางหมอนลงแล้วขยับตัวลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาสวมใส่

“อาฟาง อาชุน เปิดประตูให้แม่หน่อย” เสียงเรียกที่อยู่หน้าบ้านทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบสำรวจความเรียบร้อยของตนเองอีกครั้งแล้วก็เดินออกจากห้องไปตั้งใจว่าจะไปเปิดประตู แต่ก็พบว่าเซี่ยหยางชุนที่แต่งเนื้อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วกำลังเปิดประตูหน้าบ้านออก

“คุณแม่ ทำไมวันนี้ถึงได้มาที่นี่แต่เช้าเล่าครับ” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบเดินไปที่หน้าประตูเช่นเดียวกัน

“เมื่อวานพวกลูกใช่ไหมที่เอาบะหมี่ไปให้แม่ วันนี้แม่ก็เลยรีบตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าให้ตอบแทนที่พวกลูกเอาอาหารไปให้ทั้งตอนเช้าและตอนเย็นอย่างไรเล่า” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้าแล้วพูดออกมาในทันที

“จะเกรงใจไปทำไมกัน หนูก็แค่อยากให้แม่ได้กินของอร่อยๆ บ้าง เมื่อวานพี่ชุนพาหนูไปกินบะหมี่แล้วหนูคิดว่ามันอร่อยมากก็เลยอยากให้แม่ได้ลองชิมบ้างเพียงเท่านั้น” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจ

“ขอบใจมาก รับไปเถอะโจ๊กหม้อนี้ของแม่ก็ถือว่าเป็นของอร่อยเช่นเดียวกัน อาจจะอร่อยไม่เท่าโจ๊กที่อาฟางทำให้แม่เมื่อวานแต่แม่คิดว่าโจ๊กหม้อนี้ก็ไม่น้อยหน้าหรอก รับไปเถอะ แม่อุตส่าห์ตั้งใจทำตั้งแต่เช้าเพราะกลัวว่าพวกลูกจะตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้ากินกันเสียก่อนแล้วโจ๊กของแม่ก็จะกลายเป็นหมันไปเสียก่อน” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ยื่นมือออกไปรับหม้อใบเล็กที่ใส่โจ๊กอันหอมกรุ่นจากคุณแม่หลินในทันที

“ถ้าอย่างนั้นแม่กินมื้อเช้ากับพวกเรานะคะ โจ๊กที่คุณแม่ให้เยอะมากทีเดียว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ส่ายหน้า

“เอาไว้วันหน้าก็แล้วกัน วันนี้แม่ต้องรีบนำผักไปส่งแต่เช้าเมื่อวานมีคนมาสั่งผักของแม่เอาไว้ ถ้ามัวนั่งกินกับพวกลูกอีกแม่ก็คงจะไปส่งผักไม่ทัน” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ไม่รั้งคุณแม่หลินเอาไว้อีก พอคุณแม่หลินจากไปแล้วเธอจึงได้หันไปจ้องมองเซี่ยหยางชุนที่นำหม้อโจ๊กไปวางบนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

“อันที่จริงฉันชอบมากเลยนะ ที่เธอเรียกฉันว่าพี่ชุน ต่อไปเธอเรียกฉันว่าพี่ชุนก็ได้นะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ได้สิ! ถ้าอย่างนั้นฉันขอไปแต่งตัวก่อนนะคะ จะได้ออกมากินข้าวกับพี่” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มกริ่มออกมาในทันที

“ไม่ต้องรีบเดี๋ยวพี่เตรียมอาหารให้” ทั้งคำพูดและแววตาของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางต้องรีบเดินจากไปในทันทีด้วยความเก้อเขิน ประสบการณ์อันแปลกใหม่เช่นนี้เธอยังไม่เคยได้สัมผัสนี่นับเป็นครั้งแรกที่เธอได้พูดจากหวานเลี่ยนกับผู้ชายอย่างซึ่งหน้าเช่นนี้ และเธอเองก็รู้ดีว่าเซี่ยหยางชุนเองก็น่าจะไม่คุ้นชิน ตอนนี้ภาพลักษณ์ของสามีผู้เย็นชาของหลินเยี่ยนฟางแทบจะไม่มีเหลือให้เธอเห็นอีกต่อไปแล้ว

หลังจากแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จหลินเยี่ยนฟางก็มานั่งกินอาหารเช้ากับเซี่ยหยางชุน แม้ว่าจะไม่ได้พูดคุยกันแต่บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวานชื่นกลับแผ่กระจายออกมาจากคนทั้งคู่ หลินเยี่ยนฟางรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่เธอสามารถกินได้มากขึ้นเป็นพิเศษและแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะรสชาติของอาหารแน่ แต่เป็นเพราะคนที่นั่งกินด้วยต่างหาก

“ฉันล้างจานให้นะ” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็รีบเก็บจานชามออกไปล้างด้านนอกในทันที นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เธอและเขาใช้ชีวิตด้วยกันที่เธอขออาสาล้างจานให้เขา เซี่ยหยางชุนจึงได้เดินออกไปจ้องมองเธอด้วยสายตาอันหวานฉ่ำ

“อย่าเอาแต่จ้องมองฉันอย่างนั้นสิ พี่ไม่มีอะไรให้ทำแล้วหรือ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็มาล้างจานให้ฉันก็แล้วกันฉันยังต้องไปแต่งหน้าอีกสักหน่อย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปประจำที่

“ไม่เห็นจะต้องแต่งเติมอะไรเลย เดิมทีเธอก็สวยอยู่แล้ว” คำพูดของเขาแทบจะทำให้เธอสะดุดพื้นที่อยู่เบื้องหน้า หลินเยี่ยนฟางหันไปจ้องมองเขาในทันทีแล้วพูดออกมาเสียงเบา

“พี่ไม่ต้องพยายามพูดจาเอาอกเอาใจฉันหรอก มันดูไม่ใช่ตัวพี่เลย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดจบแล้วก็เดินจากไป แถมยังเอ่ยปากพึมพำออกมาด้วยว่า

“ชมฉันด้วยเรื่องอื่นยังพอจะเชื่อได้ แต่ถ้าชมว่าไม่แต่งหน้าก็ยังดูสวย ฉันไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด จะมีสักกี่คนที่ตื่นขึ้นมาแล้วสวยเลยอย่างน้อยก็ไม่ใช่ฉันแน่” เสียงพึมพำของหลินเยี่ยนฟางแน่นอนเซี่ยหยางชุนย่อมจะได้ยิน เขาทำได้แค่เพียงกระแอมออกมาแล้วลงมือล้างจานให้เสร็จ อันที่จริงเขาก็แค่อยากจะพูดจาเอาอกเอาใจเธอเพียงเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงจะเอาใจยากเช่นนี้...

หลังจากนั้นคนทั้งสองก็เดินทางเข้าเมืองวันนี้เซี่ยหยางชุนจงใจขับรถอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ตรงไหนที่เป็นหลุมเป็นบ่อก็พยายามหลบเลี่ยงอย่างเต็มที่หรือต่อให้หลบเลี่ยงไม่ได้เขาก็ค่อยๆ ขับอย่างช้าทำให้คนซ้อนท้ายอย่างหลินเยี่ยนฟางไม่ได้รับการกระแทกกระทั้นเท่าใดนัก แน่นอนว่าเขาย่อมจะต้องคิดเผื่อเธอเอาไว้เมื่อคืนนี้เขาลงมือทำตามความต้องการของตนเองจนพอใจแล้วเช้านี้เขาย่อมจะต้องทะนุถนอมเธอให้มากสักหน่อย

“เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางลงจากรถเขาก็พูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม หลินเยี่ยนฟางจึงพยักหน้าให้เขา เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะขับรถออกไปแต่กลับมีเสียงเรียกที่ทำให้เขาต้องหันไปมองในทันที

“พี่ใหญ่เซี่ย!” เสียงเรียกของหญิงสาวหน้าตาดีไม่เพียงทำให้เซี่ยหยางชุนหันไปมองแม้แต่หลินเยี่ยนฟางก็หันไปมองด้วย

“เสวี่ยซิงเหยา ไม่ได้พบกันนานเลยนะ” เซี่ยหยางชุนทักทายพลางดับเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์ ผู้หญิงคนนั้นจึงรีบเดินเข้ามาหาเขา

“ฉันได้ยินน้องสาวของฉันพูดถึงพี่ วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาหาพี่โดยเฉพาะ” เมื่อเสวี่ยซิงเหยาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็เหลือบไปมองเสวี่ยซิงซินที่ยืนจ้องมองมาทางเธอราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุกอยู่ หลินเยี่ยนฟางจึงได้กลอกตาขึ้นไปมองบนฟ้าในทันที

“พี่ชุนคะ ผู้หญิงคนนี้คือใครหรือคะ” หลินเยี่ยนฟางที่ดูซีรีส์มามากและเรียกรู้ทักษะของตัวร้ายได้ดีรีบเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างผู้หญิงคนนั้นและสามีของเธอทำให้พวกเขาต้องเว้นระยะห่างต่อกันมากยิ่งขึ้น

“เยี่ยนฟาง นี่คือเสวี่ยซิงเหยาเธอเป็นรุ่นน้องที่วิทยาลัยของพี่ หลังจากจบมาพวกเราก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยคิดไม่ถึงว่าจะได้พบกันที่นี่” เมื่อเซี่ยหยางชุนแนะนำเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“อ้อ! ที่แท้ก็แค่รุ่นน้องในวิทยาลัยนี่เอง สวัสดีค่ะฉันหลินเยี่ยนฟางเป็นภรรยาของรุ่นพี่ของคุณค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสวี่ยซิงเหยาก็เม้มปากแน่น คำว่า “แค่รุ่นน้อง” ที่หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาเน้นย้ำให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันห่างเหินของเธอกับเซี่ยหยางชุนอย่างตั้งใจ สายตาที่เธอใช้จ้องมองหลินเยี่ยนฟางจึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย