บทที่ 24 นอนร่วมห้อง

พอกลับถึงบ้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบไปหากระติกน้ำร้อนของคุณแม่หลิน พอเจอแล้วก็ล้างทำความสะอาดและเช็ดให้แห้งอีกครั้งแล้วจึงนำไปใส่ถุงผ้าใบใหญ่ที่เธอเย็บเอาไว้

“เอากระติกน้ำร้อนมาเถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้แม่เอง” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าพลางยื่นถุงผ้าให้เขา ในมืออีกข้างของเขามีบะหมี่ที่ซื้อกลับมาจากร้านแล้ว เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีกเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อจะไปจัดห้องนอนใหม่

“...” ห้องนอนของเธอถูกจัดใหม่และทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผ้าปูและเครื่องนอนล้วนถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมด ไม่เพียงแค่เครื่องนอนแต่ทั้งตู้เสื้อผ้าและเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องก็ล้วนถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่ การตกแต่งใหม่ภายในห้องทำให้ห้องดูกว้างขวางมากยิ่งขึ้นแม้ว่าเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้องจะถูกเปลี่ยนเป็นเตียงที่มีขนาดใหญ่มากกว่าเดิมแล้วก็ตาม

“เมื่อเช้าเธอบอกกับฉันว่าต่อไปจะไม่นอนแยกห้องกันแล้ว ฉันพึ่งจะนึกได้ว่าห้องนี้ฉันเตรียมเอาไว้สำหรับนอนคนเดียว ตอนแต่งงานก็ยังไม่ทันได้ตกแต่งอะไรเธอก็ย้ายเข้ามาเสียก่อน วันนี้ฉันก็เลยรีบเลิกงานแล้วไปเลือกซื้อเครื่องเรือนเข้ามาตกแต่งห้องใหม่ อะไรที่ทิ้งได้ฉันก็ทิ้งอะไรที่ควรจะเก็บฉันก็ขนไปเก็บในห้องเก็บของ ห้องนอนของพวกเราจะได้ไม่รก” เซี่ยหยางชุนพูดขึ้นเมื่อเขากลับเข้าบ้านมาแล้วก็เห็นว่าหลินเยี่ยนฟางกำลังสำรวจห้องนอนที่เขาพึ่งจะตกแต่งใหม่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ตู้เสื้อผ้าของเธออยู่ทางนั้น โต๊ะเครื่องแป้งนั่นฉันก็ตั้งใจซื้อให้เธอ อ้อ! ฉันยังซื้อเครื่องสำอางใหม่ให้เธอด้วย” พอเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางที่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อสำรวจข้าวของของตนเองแล้วก็หันมาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามในทันที

“ฉันเองก็ซื้อเครื่องสำอางไม่เป็นหรอก ให้พนักงานในร้านช่วยเลือกให้ ฉันให้พวกเขาเลือกเครื่องสำอางที่กำลังได้รับความนิยมในช่วงนี้ไม่รู้ว่าจะถูกใจเธอหรือเปล่า” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วเดินไปหยิบเครื่องสำอางและน้ำหอมที่เขาซื้อให้ขึ้นมาดู ทุกอย่างล้วนเป็นเครื่องสำอางและน้ำหอมที่เธอไม่เคยได้ยินชื่อ แต่ในยุคนี้การที่เขาซื้อของฟุ่มเฟือยเช่นนี้ให้เธอได้ก็ถือได้ว่าเป็นการแสดงน้ำใจและเผยให้เธอเห็นความใจกว้างของเขาแล้ว

“ทั้งหมดนี่คงใช้เงินไปมากเลยสินะคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้า

“เมื่อเช้าเธอขอโทษฉันและบอกกับฉันว่าเธอขอโทษที่เคยทำตัวไม่ดี อันที่จริงแล้วฉันเองก็ไม่ได้ทำดีต่อเธอเลย ก่อนหน้าที่จะแต่งงานก็ไม่เคยพาเธอไปเลือกซื้อของ ไม่เคยตกแต่งบ้านเพื่อรอเธอ งานพิธีก็ทำอย่างลวกๆ ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจในตัวฉัน หลินเยี่ยนฟางฉันเองก็ต้องขอโทษเธอเช่นเดียวกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา เธอจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขาแล้วก็ทอดถอนใจออกมาด้วยความยินดีที่ได้พบเจอคนที่มีจิตใจดีเช่นเขา

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ทำเพื่อฉันเช่นนี้” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางหันไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อกลบเกลื่อนความเก้อเขิน พอเห็นว่าภายในถูกจัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเธอก็ทอดถอนใจออกมา

“ฉันรู้ว่ารสนิยมเรื่องเสื้อผ้าของเธอไม่เหมือนคนทั่วไป ฉันก็เลยไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอ ด้วยรู้ดีว่าเธอจะต้องไม่ชอบเสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้แน่ เอาไว้ถ้าเธอว่างพวกเราไปเลือกซื้อด้วยกันนะ หรือว่าถ้าเธออยากจะตัดเย็บเองก็ย่อมได้ขอแค่เพียงบอกกับฉันว่าต้องการเงินเท่าไหร่ฉันก็ยินดีจะหามาให้เธอ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้าในทันที

“เสื้อผ้าของฉันมีอยู่เต็มตู้ยังไม่ต้องซื้อใหม่หรอกค่ะ แค่นำมาดัดแปลงนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางปิดประตูตู้เสื้อผ้าลงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขา

“ต่อไประหว่างพวกเรา ไม่จำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจกันแล้ว คุณไม่ต้องพยายามมอบอะไรให้ฉันด้วย ถ้าฉันอยากได้ฉันจะขอจากคุณเอง ส่วนคุณถ้าอยากได้อะไรก็บอกฉันได้เลย ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีเงินไม่มาก แต่คุณเชื่อฉันเถอะว่าวันหน้าฉันจะต้องหาเงินได้มากกว่านี้แน่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า เขามองเธอครู่หนึ่งแล้วจึงได้เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของตนเอง

“ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ วันนี้ทำงานกลางไร่ทั้งวัน แล้วยังกลับมาขนย้ายข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้อีกเหนียวตัวมาก... เธอจะให้ฉันต้มน้ำเผื่อเธอไหม” เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าในทันที

“เอาสิ! ต้มน้ำเผื่อฉันด้วย ฉันเองก็อยากอาบน้ำเช่นเดียวกัน” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็หลบตาเธอแล้วเดินออกจากห้องไปในทันทีทิ้งให้หลินเยี่ยนฟางยืนหน้าแดงด้วยความขัดเขินอยู่กลางห้องคนเดียว

“ชุดนอน ชุดนอน หลินเยี่ยนฟางเธอมีชุดนอนสวยๆ บ้างไหม” หลินเยี่ยนฟางรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอนให้ตนเอง แต่แล้วก็ทอดถอนใจออกมาเมื่อคิดได้ว่าเจ้าของร่างนี้ไม่น่าจะมีชุดนอนสวยๆ แน่

‘แค่เสื้อผ้าที่สวมใส่ออกไปข้างนอกก็เป็นการใช้เงินจนเกินตัวสำหรับเจ้าของร่างเดิมแล้ว เรื่องมีเงินเหลือมาซื้อชุดนอนอย่างเช่นบรรดาหญิงสาวในเมืองอย่าได้หวังเลย’ หลินเยี่ยนฟางคิดพลางทอดถอนใจออกมา เธอเลือกเสื้อแขนยาวเนื้อนุ่มกางเกงขายาวตัวโคร่งที่เธอมักจะสวมใส่นอนเป็นประจำในช่วงนี้ออกมา แล้วก็นั่งรอเวลาให้เซี่ยหยางชุนอาบน้ำเสร็จ

“ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว” เขาเดินเข้าห้องมาด้วยผ้าขนหนูตัวเดียวเนื้อตัวช่วงบนอันเปล่าเปลือยของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออันตึงแน่นทำให้หลินเยี่ยนฟางไม่อาจจะละสายตาจากเขาไปได้เลย

“คุณไม่หนาวหรือคะ” หลินเยี่ยนฟางถามออกมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยพอเขาส่ายหน้าแล้วพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับกุ้งต้มก็ทำให้เธอได้สติในทันที

“น้ำร้อนกำลังดี รีบไปอาบสิเดี๋ยวจะเย็นหมดเสียก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เมื่อพูดจบเธอก็รีบเดินออกไปจากห้องในทันทีทิ้งให้เซี่ยหยางชุนอยู่ในห้องแค่เพียงลำพัง พอหลินเยี่ยนฟางอาบน้ำเสร็จก็พบว่าเซี่ยหยางชุนแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังนอนถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่บนเตียงแต่สายตาของเขากลับเอาแต่จ้องมองเธอ หลินเยี่ยนฟางจึงรีบเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งในทันที เธอหยิบครีมบำรุงผิวหน้าขึ้นมาทาแล้วตามด้วยครีมบำรุงผิวกายหลังจากนั้นก็นั่งหวีผมอยู่ตรงนั้นจนเซี่ยหยางชุนตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาเธอ

“เธอจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ” เขาพูดพลางวางหนังสือลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วยื่นมือมาแย่งหวีออกจากมือของเธอ หลินเยี่ยนฟางจ้องมองคนที่กำลังยืนหวีผมให้เธอทางด้านหลังผ่านบานกระจกที่สะท้อนให้เห็นใบหน้าของเธอและเขาอย่างชัดเจน หลายวันมานี้เขาดูแลเธอด้วยความใส่ใจ แม้ว่าตอนแรกจะแสดงอาการไม่พอใจต่อเธออย่างออกนอกหน้าแต่ระยะหลังมานี้เขาก็ดูแลเธออย่างดี ก่อนหน้านี้แม้ว่าเขาจะไม่ชอบการกระทำของเธอมากเพียงใดแต่เขาก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องต่อเธอในฐานะสามี อีกทั้งเธอก็ไม่ได้รังเกียจสัมผัสจากเขาแถมยังรู้สึกชอบพอรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเป็นอย่างมากจึงไม่คิดจะปฏิเสธเขา

“ฉันไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็วางหวีลงแล้วหมุนตัวเธอมาให้เผชิญหน้ากับเขา

เขาก้มหน้าลงมาใช้ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของตนเองประกบลงมาบนริมฝีปากของเธอ ทั้งขบเม้มและดูดชิมความหวานจากริมฝีปากอันอวบอิ่มของเธออย่างเต็มที่ อ้อมแขนอันแข็งแรงของเขาโอบกอดร่างบางของเธอเอาไว้ เมื่อเขาลิ้มรสชาติของเธอจนพอใจแล้วก็ใช้สายตาอันเย้ายวนจ้องมองเธออีกครั้ง

“ถ้าเธอเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะ” เมื่อเขาพูดจบก็อุ้มร่างของเธอขึ้นแล้วพาร่างของเธอไปวางลงบนเตียงแล้วทิ้งร่างกายของตนเองทาบทับลงมา ริมฝีปากของเขาแนบลงมาที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งและครั้งนี้ทั้งลึกล้ำและยาวนานมากเป็นพิเศษ มือไม้ของเขาลูบไล้ไปจนทั่วเนื้อตัวของเธอทำให้หลินเยี่ยนฟางพลันรู้สึกร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เสื้อแขนยาวของเธอและเสื้อชั้นในล้วนถูกฝ่ามือใหญ่ของเขาปลดออกไปอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางที่ทาบทับลงมาทำให้หลินเยี่ยนฟางต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อระงับความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมา เสื้อของเขาเองก็หลุดหายไปแล้วยามที่กล้ามเนื้ออันเปลือยเปล่าของเขาปรากฏเข้าสู่สายตาของเธออีกครั้งเธอก็รีบยื่นมือออกไปสำรวจด้วยการลูบไล้ในทันที

“อา...” เสียงครางอย่างหมดความอดทนของเขาพร้อมด้วยริมฝีปากที่ทาบทับลงมาอย่างดุดันทำให้หลินเยี่ยนฟางหลับตาแน่น แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่มีการยั้งมืออีกต่อไป หลินเยี่ยนฟางเองก็ไม่ได้คิดจะห้ามปรามอีกทั้งยังยินดีให้ความร่วมมือกับเขาอีกด้วย...