บทที่ 29 ตกหลุมรัก

ฟาร์มปศุสัตว์ของเซี่ยหยางชุนอยู่ติดกับไร่ชาของเขา เพียงแต่ในเขตพื้นที่ของฟาร์มมีการจัดคนเข้าออกอย่างเข้มงวด อีกทั้งทุกคนภายในฟาร์มล้วนให้การต้อนรับเธออย่างดี เซี่ยหยางชุนบอกกับเธอว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นชายหนุ่มในหมู่บ้านหลี่และหมู่บ้านใกล้เคียง ฟาร์มแห่งนี้ต้องมีคนคอยดูแลตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนจึงได้แบ่งช่วงเวลาการทำงานของคนงานภายในฟาร์มเป็นสองช่วง คือช่วงกลางวันและช่วงกลางคืนสลับผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามความสะดวกและความสมัครใจของคนงาน

“แล้วพี่ล่ะคะ ไม่ได้เข้างานช่วงกลางคืนเหมือนคนงานคนอื่นเขาบ้างหรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพลันยิ้มออกมาในทันที

“เมื่อก่อนพี่ก็เข้างานช่วงกลางคืนเหมือนกันนะแต่เธอคงจะจำไม่ได้แล้ว หลังจากที่ช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำพี่ก็ไม่ได้เข้ามาทำงานช่วงกลางคืนอีกเลย” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“พี่เป็นห่วงฉันใช่ไหมคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทำให้เซี่ยหยางชุนจำต้องเอ่ยปากยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“ก็น่าเป็นห่วงไหมเล่า ก่อนหน้านี้ก็ตั้งใจจะกระโดดน้ำเพื่อฆ่าตัวตาย พอช่วยขึ้นมาได้ก็ดูเหมือนว่าความทรงจำของเธอจะหายไปอีกด้วย แล้วใครจะกล้าทิ้งให้เธอต้องอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืนกันเล่า” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้าแล้วพูดล้อเลียนเขาออกมา

“ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนบอกกับฉันว่า ถ้าอยากจะตายก็ให้ไปตายที่อื่น อย่ามาตายต่อหน้าพี่อย่างเด็ดขาด ทำให้ฉันรู้สึกว่าพี่จะต้องเกลียดฉันมากแน่ๆ คิดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วจะเป็นห่วงฉันมากจนถึงขั้นไม่กล้าทิ้งให้อยู่บ้านตอนกลางคืนเพียงคนเดียวเช่นนี้” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนหัวเราะหึหึ ออกมา

“ถ้าพี่บอกกับเธอว่าอย่าฆ่าตัวตาย คนอย่างเธอจะยอมเชื่อฟังหรือ ที่ผ่านมาถ้าพี่บอกซ้ายเธอจะไปขวา ถ้าพี่บอกขวาเธอจะไปซ้าย คนอย่างเธอยิ่งห้ามก็ยิ่งทำ ดังนั้นพี่ก็เลยพูดออกไปอย่างนั้น” เซี่ยหยางชุนพูดแก้ตัวออกมาด้วยความเก้อกระดาก

อันที่จริงตอนนั้นเขามีความโกรธเจือปนอยู่ด้วยจึงได้พูดกับเธอเช่นนั้นเพราะแรงอารมณ์ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเขาจะยังไม่ได้รักใคร่ในตัวเธอแต่ในฐานะที่หลินเยี่ยนฟางเป็นภรรยาของเขา เขาย่อมจะรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วกับการที่เธอพยายามฆ่าตัวตายเพราะผู้ชายอื่น แต่จะให้เขายอมรับออกมาตามตรงมันก็ออกจะเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของเขามากจนเกินไป เขาจึงได้อธิบายให้เธอฟังอย่างข้างๆ คูๆ เช่นนี้

“ฉันในตอนนั้นทำตัวไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ” หลินเยี่ยนฟางยอมรับออกมาตามตรงแล้วจึงได้พูดกับเซี่ยหยางชุนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“แต่พี่วางใจได้ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำตัวเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า เธอเปลี่ยนแปลงไปมากข้อนี้เขาคือคนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงมากที่สุด อีกทั้งความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ของเธอทำให้เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก และพึงพอใจจนถึงขั้นที่ไม่อาจจะถอนตัวออกจากความลุ่มหลงที่มีต่อตัวเธอได้แล้ว ซึ่งความลุ่มหลงนี้ตัวเขาเองก็รู้ดีและยอมจำนนอย่างเต็มหัวใจโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

“ไหนๆ ก็มาแล้ววันนี้จะลองช่วยทำงานในฟาร์มสักวันไหม” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้าในทันที

“ไม่เอา ฉันแค่อยากมาดูไม่อยากมาช่วยพี่ทำงานเสียหน่อย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ส่ายหน้า

“ไม่ได้ๆ ฟาร์มแห่งนี้คือกิจการที่ทำเงินให้แก่พวกเรามากที่สุด ในฐานะที่เธอเป็นภรรยาของเถ้าแก่อย่างพี่ เธอควรจะต้องลองเรียนรู้งานเอาไว้บ้างนะ เผื่อวันหน้าพี่ไม่ว่างเธอจะได้มาดูแลที่นี่แทนพี่ได้” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางจึงได้พยักหน้า

“ก็ได้ๆ ถึงอย่างไรฉันก็กำลังจะขอเงินก้อนใหญ่จากพี่ไปลงทุนนี่นา วันนี้ก็ถือว่ามาเรียนรู้งานเอาไว้เผื่อวันหน้าจะได้มาช่วยเหลืองานของพี่ที่ฟาร์มเพื่อเป็นการตอบแทนที่พี่ช่วยเหลือเรื่องเงินทุนในการเปิดร้านของฉันก็แล้วกัน แต่ขอบอกเลยนะว่าฉันไม่เคยรู้เรื่องการทำงานในฟาร์มปศุสัตว์เลย ดังนั้นถ้าฉันทำอะไรผิดห้ามดุด่าและห้ามหัวเราะเยาะฉันเชียวนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“แน่นอน! พี่หรือจะกล้าดุด่าเธอ” เขาพูดพลางจับจูงมือเธอไปที่โรงเรือนขนาดใหญ่เสียงร้องของลูกหมูตัวเล็กๆ ทำให้หลินเยี่ยนฟางจ้องมองลูกหมูตัวน้อยภายในโรงเรือนด้วยความสนใจ

“วันนี้เรียนรู้การทำความสะอาดคอกหมูก่อนก็แล้วกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้คนงานที่คอยดูแลคอกหมูและรู้จักนิสัยของหลินเยี่ยนฟางดีต่างก็มองสีหน้าของเธอด้วยความกังวล

“ลูกพี่! พี่สะใภ้อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนฟาร์มของพวกเราเป็นครั้งแรก ลูกพี่ก็ใช้เธอล้างคอกหมูเลยหรือ” คำถามของโก่วต้านทำให้เซี่ยหยางชุนหันไปมองสีหน้าของหลินเยี่ยนฟางอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจเขาก็ยิ้มออกมาในทันที

“พี่สะใภ้ของพวกนายเขาไม่ได้คัดค้านอะไรฉัน พวกนายก็อย่าได้ตื่นตูมจนเกินไปเลยน่า” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้โก่วต้านก็ส่ายหน้าแล้วหันมาพูดกับหลินเยี่ยนฟางด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

“ก่อนหน้านี้เห็นลูกพี่ซื้อข้าวของมาเอาอกเอาใจพี่สะใภ้ตั้งมากมาย ผมก็นึกว่าพี่ใหญ่รู้จักเอาอกเอาใจเป็นแล้ว คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะกลับมาเป็นพี่ใหญ่คนเดิมแล้ว ไม่รู้จักเอาอกเอาใจก็คิดว่าแย่แล้ว ตอนนี้ยังถึงขั้นใช้พี่สะใภ้ล้างคอกหมูอีกพี่ใหญ่เซี่ยของพวกเราเกินจะเยียวยาเสียแล้ว”

เมื่อคนของเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ทำแค่เพียงหัวเราะออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเดียวกัน เขาลงมือสอนเธอทำงานด้วยตนเอง หลินเยี่ยนฟางเองก็ทำตามที่เขาบอกอย่างไม่เกี่ยงงอน คนทั้งสองทำงานกันไปหยอกล้อกันไปจนทำให้คนงานหลายคนที่รู้จักหลินเยี่ยนฟางดีถึงกับหันมาพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “เธอเปลี่ยนไปแล้ว”

หลังจากล้างทำความสะอาดคอกหมูเสร็จเซี่ยหยางชุนก็พาเธอไปดูโรงเรือนที่ใช้อนุบาลลูกหมู อีกทั้งเขายังอธิบายขั้นตอนการเลี้ยงหมูอย่างละเอียดให้เธอฟัง หลินเยี่ยนฟางเองก็รับฟังเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอไม่มีความรู้ในเรื่องนี้เลย แต่กลับตั้งอกตั้งใจที่จะเรียนรู้ อีกทั้งเขาไม่ได้ทำแค่เพียงเล่าให้เธอฟังแต่บางขั้นตอนยังลงมือทำให้เธอดูด้วย

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของเขาในตอนที่เล่าถึงกระบวนการการเลี้ยงดูหมูในฟาร์มของเขาให้เธอฟังทำให้เธออดรู้สึกดีตามเขาไปด้วยไม่ได้ นอกจากสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขแล้วยังมีความภาคภูมิใจปะปนเข้ามาด้วย หลินเยี่ยนฟางจึงได้รู้ว่าเขารักฟาร์มแห่งนี้เป็นอย่างมาก ลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเองทุกครั้งที่เกิดปัญหาเขาล้วนลงมาแก้ปัญหาด้วยตนเอง เขาพร้อมจะเรียนรู้และทดลองวิธีการใหม่ๆ ที่ทำให้ฟาร์มแห่งนี้ของเขาประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้น ที่ผ่านมาตัวเขาเองก็ทั้งประสบกับความสำเร็จและประสบกับความล้มเหลวแต่เขาก็ไม่เคยคิดย่อท้อต่อสู้และฟันฝ่าจนมาถึงวันนี้ได้ในที่สุด

“เป็นไงบ้าง วันนี้เหนื่อยไหม” เซี่ยหยางชุนถามเมื่อเขาและเธอได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแล้ว

“ก็เหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็สนุกดี ฉันไม่เคยรู้เลยว่างานในฟาร์มจะหนักหนามากถึงขนาดนี้” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาในทันที

“ถึงจะเหนื่อยแต่พอได้เห็นว่าสิ่งที่ทุ่มเทลงไปไม่เสียเปล่า ความเหน็ดเหนื่อยเหล่านี้ก็จะหายไปในทันที” เซี่ยหยางชุนพูดพลางยื่นมือมาจับจูงมือของเธอแล้วพาเธอเดินขึ้นไปบนเนินเขาที่สามารถมองลงมาจนเห็นทั้งฟาร์มหมูและไร่ชาของเขาได้อย่างชัดเจน

“เธอกำลังจะเปิดกิจการเป็นของตนเองครั้งแรก จะต้องพบกับความท้าทายใหม่ๆ มีปัญหามากมายที่รอให้เธอต้องสะสาง พี่อยากให้เธอได้เรียนรู้เอาไว้ว่าทุกเส้นทางแห่งความสำเร็จล้วนจะมีบททดสอบให้พวกเราต้องเผชิญอยู่เสมอ ดังนั้นพี่อยากให้เธอได้จดจำความเหน็ดเหนื่อยในวันนี้เอาไว้ หากวันหน้าเธอต้องเผชิญกับความยากลำบากก็ให้เธอคิดเสียว่ายังมีคนอีกมากมายที่ต้องลำบากมากกว่าเธอ แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดย่อท้อ” เซี่ยหยางชุนพูดพลางชี้ไปที่บรรดาคนงานที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างขยันขันแข็ง

“ที่แท้พี่ก็กังวลว่าฉันจะท้อใจเรื่องกิจการที่กำลังจะเปิดสินะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“พี่ไม่อยากให้เธอทุกข์ใจ แต่พี่ก็รู้ดีว่าพี่คงจะปกป้องเธอตลอดเวลาไม่ได้ ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ก็แค่คอยให้กำลังใจเพียงเท่านั้น” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจและไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้รับความเอาใจใส่จากเขาได้มากถึงขนาดนี้

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าของฉันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่พี่วางใจได้ฉันไม่ใช่หลินเยี่ยนฟางคนเดิม ฉันไม่มีทางย่อท้อแม้ว่าหนทางเดินข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรค” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ต่อให้วันหน้าต้องพบกับอุปสรรคจริงๆ เธอก็อย่าได้หวาดหวั่นมากจนเกินไป แม้ว่าไม่อาจจะปกป้องเธอได้ตลอด แต่ทุกครั้งที่เธอต้องเผชิญกับปัญหาพี่ขอรับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับปัญหาตามลำพังอย่างแน่นอน” เซี่ยหยางชุนเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังและจริงใจของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางได้แต่ร่ำร้องอยู่ในใจว่า

‘แย่แล้ว! เขาที่เป็นเช่นนี้จะคงเป็นเรื่องยากแล้วที่ฉันจะไม่ตกหลุมรักเขา’