LOGINพอกลับไปถึงบ้านสิ่งแรกที่หลินเยี่ยนฟางทำก็คือการหันไปจ้องมองเขาแล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงอันสั่นไหว สายตาที่เธอใช้จ้องมองเขาทำให้คนที่ไม่เคยเกรงกลัวอะไรเช่นเขาต้องก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งหลักในทันที
“คุณกลัวว่าฉันจะหนีกลับบ้านหรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวนความรู้สึกของตนเอง
“ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ค่อยจะดีนักอีกทั้งยังแยกห้องกันนอนอีก ฉันก็เลยคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเราไม่มีความมั่นคง พอเช้าวันนี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธอก็เลยคิดว่าเธออาจจะไม่อยากอยู่กับฉันแล้ว” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า
“จะมีใครบ้างที่คิดจะตีจากแล้วยังทำโจ๊กหม้อใหญ่ทิ้งไว้ให้กินด้วยล่ะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า
“เป็นฉันผิดเองที่ไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอบก่อน” เขาพูดออกมาพลางคิดถึงตนเองที่พอหาเธอไม่เจอก็รีบตรงไปที่บ้านของเธอในทันที ในใจตั้งใจจะไปสอบถามเรื่องของเธอกับคุณแม่หลิน ยิ่งพอได้เห็นว่าเธอยืนคุยกับคุณแม่หลินด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ในรั้วบ้าน ในใจของเขาก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ว่าหลินเยี่ยนฟางหนีกลับมาอยู่ที่บ้านของตนเองแล้ว
“เอาล่ะ ฉันคิดว่าพวกเราควรจะมาพูดคุยเรื่องปัญหาระหว่างพวกเราอย่างจริงจังกันดีกว่า แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาระหว่างที่พวกเราพูดคุยกันก็ควรจะกินมื้อเช้าไปด้วยเพื่อที่ว่าวันนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเข้างานสาย” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเดินเข้าไปในครัวตักโจ๊กใส่ชาม จัดผักดองและเครื่องเคียงสำหรับกินคู่กับโจ๊กอีกสองสามอย่างโดยมีเซี่ยหยางชุนช่วยเธอยกอาหารไปวางบนโต๊ะแถมยังเดินไปชงชาออกมาอีกกาหนึ่งพอหลินเยี่ยนฟางนั่งลงที่โต๊ะเขาก็รีบเอาชามาวางลงตรงหน้าเธอในทันที
“ก่อนหน้านี้ฉันทำตัวไม่ดี ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราไม่ค่อยจะดีนักฉันต้องขอโทษคุณด้วย” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางรินชาใส่ถ้วยชาให้เธอและเขา เมื่อรินชาเสร็จแล้วก็เลื่อนถ้วยชาไปให้เขาและยกชาของตนเองขึ้นมาจิบ
“ยังมีเรื่องแยกห้องนอนที่คุณพูดถึงอีก ต่อไปก็ไม่ต้องแยกห้องนอนกันแล้ว ถึงอย่างไรห้องนั้นก็เป็นห้องเก็บของฉันไม่อยากจะเป็นคนใจร้ายที่นอกจากจะเข้ามายึดครองบ้านแล้วยังไล่เจ้าของบ้านไปนอนในห้องเก็บของเช่นนี้อีก” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คนที่กำลังจะจิบน้ำชาอยู่ก็รีบวางถ้วยชาลงในทันที เขาจ้องมองเธอครู่หนึ่งแล้วก็ถามออกมาเสียงเบา
“เธอแน่ใจแล้วหรือ” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขึงตาใส่เขาในทันที
“ถ้าไม่แน่ใจฉันจะพูดออกมาหรือ ขอโทษก็ขอโทษแล้ว หลายวันมานี้ฉันก็พยายามปรับปรุงตัวเองให้คุณเห็นแล้ว ถ้าคุณไม่พอใจก็พูดออกมาได้เลย ฉันเองก็ไม่อยากจะฝืนใจใครเช่นเดียวกัน” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้าในทันที
“ไม่มีอะไรให้ไม่พอใจ หลายวันมานี้เธอดีมาก เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นราวกับเป็นคนละคน เธอเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้แล้วยังจะมีอะไรที่จะทำให้ฉันไม่พอใจอีก” คำพูดของเขาทำให้บนใบหน้าของหลินเยี่ยนฟางเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันฝืดเฝื่อน
“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นอันตกลงตามนี้ รีบกินเถอะเดี๋ยวโจ๊กจะเย็นไปเสียก่อน” เมื่อเธอพูดจบก็ก้มหน้าลงตักโจ๊กเข้าปากเพื่อปกปิดสีหน้าของตนเอง รอยยิ้มเมื่อครู่นี้เธอฉีกยิ้มออกไปเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้แต่แท้จริงแล้วในใจของเธออดรู้สึกสมเพชกับคำพูดก่อนหน้านี้ของตนเองไม่ได้
‘ถึงขนาดเป็นฝ่ายพูดให้เขาย้ายมานอนด้วยก่อนเชียวนะ ศักดิ์ศรีของฉันหายไปหมดแล้ว ถ้าเขายังปฏิเสธอีกต่อให้ไม่อยากจะหย่าฉันก็คงต้องหย่าแล้วล่ะ โชคดีที่เขาไม่ได้ปฏิเสธไม่อย่างนั้นฉันก็คงจะรู้สึกสมเพชตัวเองมากกว่านี้’ นี่คือความคิดของหลินเยี่ยนฟาง แน่นอนว่าเซี่ยหยางชุนไม่ได้รับรู้
ยามนี้ภายในหัวของเซี่ยหยางชุนกำลังคิดถึงแต่เรื่องที่จะได้ย้ายกลับมานอนที่ห้องของตนเองมากกว่า สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่แค่เรื่องนอนในห้องเดียวกันเฉยๆ แน่ พอคิดได้ว่าสมองของเขากำลังคิดเรื่อยเปื่อยไปจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าเป็นความคิดที่เต็มไปด้วยความน่าอับอายแล้ว เขาจึงได้กระแอมออกมาแล้วรีบก้มหน้าก้มตากินโจ๊กที่วางอยู่ตรงหน้าในทันที
เมื่อกินโจ๊กจนอิ่มแล้วคนทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก ต่างก็ช่วยกันเก็บกวาดจานชามไปล้าง พอเห็นว่าเซี่ยหยางชุนรับอาสาล้างจานให้เช่นเดิม หลินเยี่ยนฟางก็รีบกลับเข้าห้องไปสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าของตนเอง แต่งหน้าอย่างบางเบาแล้วก็คว้ากระเป๋าสะพายของตนเองแล้วจึงได้ออกไปสมทบกับเซี่ยหยางชุนที่ไปรอที่รถมอเตอร์ไซค์คันโตของเขา
เมื่อหลินเยี่ยนฟางเดินไปถึงรถเซี่ยหยางชุนเดินกลับไปล็อกแม่กุญแจที่ประตูหน้าบ้านอีกครั้งแล้วจึงได้กลับมาที่รถมอเตอร์ไซค์รอเธอซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์เรียบร้อยเขาจึงได้สตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างระมัดระวัง พอถึงหน้าร้านหงเซวียแล้วคนทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้พูดอะไรต่อกันอีก พอหลินเยี่ยนฟางลงจากรถเรียบร้อยแล้วเซี่ยหยางชุนก็ขับรถออกไปในทันที ทำให้หลินเยี่ยนฟางได้แต่ทอดถอนใจแล้วพึมพำออกมา
“ไม่พูดด้วยเลยสักคำแถมยังไม่มองหน้าฉันด้วย เป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดจบก็หันมาเห็นชุยเหอและเสวี่ยซิงซินยืนจ้องมองเธออยู่ เสวี่ยซิงซินจึงได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“หลินเยี่ยนฟาง! นั่นสามีของเธอหรือ” เสวี่ยซิงซินถามพลางนิ่วหน้า เธอจำคนที่พึ่งจะขับรถออกไปได้เขาคือผู้ชายที่พี่สาวของเธอเคยชื่นชอบ แต่เพราะฝ่ายชายมีฐานะยากจนเกินไปทำให้พี่สาวของเธอต้องตัดใจแล้วไปแต่งงานกับหัวหน้าคนงานในโรงงานแห่งหนึ่ง
“ใช่แล้ว เขาคือสามีของฉัน” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็เดินเข้าไปในร้าน ทักทายเยี่ยเหมยและเยี่ยหลันที่กำลังช่วยกันจัดเรียงข้าวของภายในร้านด้วยรอยยิ้ม
“ฉันยังหลงคิดว่าสามีของเขาคืออันธพาลที่คอยเฝ้ารอรับเขาที่หน้าโรงเรียนคนนั้นเสียอีก” ชุยเหอพูดพลางนิ่วหน้าทำให้เสวี่ยซิงซินจำได้ในทันทีว่าก่อนหน้านี้หลินเยี่ยนฟางเคยมีคนหน้าตาดีคนหนึ่งตามรับส่ง สร้างความอิจฉาให้กับทุกคนในโรงเรียนเป็นอย่างยิ่ง
“ผู้หญิงอย่างหลินเยี่ยนฟางนี่ช่างโชคดีจริงๆ นะ มีแต่คนหน้าตาดีคอยตามรับส่ง” เสวี่ยซิงซินพูดด้วยความริษยาแล้วต่อมาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“แต่ก็นั่นแหละคนอย่างยัยนั่นก็ได้คบหาแต่กับคนที่มีดีแค่หน้าตาเพียงเท่านั้น จะเหมือนพวกเราได้อย่างไร ขอแค่เพียงสามารถตีสนิทกับคุณหนูเสิ่นนั่นได้ จะผู้ชายแบบไหนพวกเราก็ได้พบทั้งนั้น ดูอย่างคุณลู่คู่หมั้นของคุณหนูเสิ่นคนนั้นสิ ทั้งหล่อทั้งรวย ถ้าพวกเราสามารถคบหากับคุณหนูเสิ่นได้ก็คงจะได้พบกับคนที่ทั้งหล่อและร่ำรวยอย่างคุณลู่ได้เช่นเดียวกัน” เมื่อเสวี่ยซิงซินพูดเช่นนี้ชุยเหอก็พยักหน้า
คุณหนูเสิ่นไม่ใช่แค่เพียงมีทรัพย์สมบัติมากมายแต่พ่อแม่ของเธอยังรู้จักคนใหญ่คนโตมากมาย การที่เธอและเสวี่ยซิงซินเข้ามาทำงานที่นี่ได้ล้วนเป็นเพราะคุณนายเสิ่นช่วยฝากงานให้ แถมคุณนายเสิ่นยังตามมาอุดหนุนจนถึงร้านด้วย ทำให้ทุกคนในร้านรวมไปถึงเยี่ยหงตานยังต้องเกรงอกเกรงใจพวกเธอ จนทำให้พวกเธอสามารถทำงานอยู่ที่นี่ได้อย่างมั่นคง
ตอนเช้าทั้งชุยเหอและเสวี่ยซิงซินพึ่งจะพูดถึงคุณนายและคุณหนูเสิ่นไป พอถึงช่วงบ่ายทั้งคุณนายเสิ่นและคุณหนูเสิ่นก็มาเป็นแขกที่ร้านพอดี เดิมทีเยี่ยเหมยและเยี่ยหลันมักจะเป็นคนต้อนรับลูกค้าแต่พอเป็นสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นทั้งชุยเหอและเสวี่ยซิงซินต่างก็ออกมาให้การต้อนรับด้วยตนเอง หลินเยี่ยนฟางที่ได้เห็นท่าทีกระตือรือร้นของเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนแล้วก็อดแอบออกมาดูสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นไม่ได้
คุณนายเสิ่นมีใบหน้าคล้ายเหมือนหลินเยี่ยนฟางเป็นอย่างมาก ทำให้ทันทีที่หลินเยี่ยนฟางได้เห็นก็รู้ในทันทีว่าสองแม่ลูกคู่นี้คือสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นในนิยาย หลินเยี่ยนฟางจ้องมองคนสองคนตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นในนิยายบรรยายว่าเสิ่นชิงหลีมีใบหน้าจิ้มลิ้มงดงาม ส่วนหนึ่งของใบหน้ามีความละม้ายคล้ายคลึงคุณแม่หลิน พอหลินเยี่ยนฟางได้เห็นตัวจริงก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าเสิ่นชิงหลีมีใบหน้าที่สวยงามดังที่นิยายบรรยายเอาไว้จริงๆ
“เธอออกมาทำไม อ้อ! หรือว่าก็อยากจะทำความรู้จักกับคุณนายเสิ่นและคุณหนูเสิ่นเช่นเดียวกัน” คำถามของเสวี่ยซิงซินทำให้หลินเยี่ยนฟางเลิกคิ้วขึ้น พอสองแม่ลูกคู่นั้นหันมามองเธอ เธอก็แค่ค้อมศีรษะให้แล้วเดินกลับเข้าไปทำงานต่อในห้องเพียงเท่านั้น
เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะเข้าไปตีสนิทสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่น แต่พอเห็นท่าทางพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจของชุยเหอและเสวี่ยซิงซินแล้วเธอก็ไม่คิดจะเข้าไปอย่างที่ใจคิด ถ้าเธอเข้าไปในตอนนี้นอกจากจะทำให้ชุยเหอและเสวี่ยซิงซินกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจแล้วยังอาจจะทำให้คุณนายเสิ่นและเสิ่นชิงหลีเข้าใจว่าเธอตั้งใจเข้าหาเพื่อหวังผลประโยชน์ ยิ่งถ้าความจริงเปิดเผยว่าเธอคือคุณหนูเสิ่นตัวจริงอาจจะทำคนอื่นสงสัยและพากันคิดว่าเธออยากจะเป็นคุณหนูเสิ่นจนพยายามสร้างเรื่องมาหลอกลวงคนอื่นก็เป็นได้
แม้ว่าความจริงจะสามารถพิสูจน์ได้แต่เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นมาคลางแคลงใจกับฐานะของเธอ จริงอยู่ที่เธอไม่ได้อยากจะไปแย่งชิงทรัพย์สมบัติกับเสิ่นชิงหลีอย่างที่ในนิยายเขียนเอาไว้ แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าตัวเธอเองก็ต้องการเงินทุนและสายสัมพันธ์อันดีกับชนชั้นสูงที่สกุลเสิ่นมี ดังนั้นสิ่งที่เธอพอจะทำได้ก็แค่เพียงรอให้ฐานะที่แท้จริงเปิดเผยแล้วค่อยไปแสดงตัวเป็นคุณหนูตัวจริง รับผลประโยชน์ที่ควรจะรับและที่สำคัญห้ามคิดจะแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับนางเอกของเรื่อง ไม่เช่นนั้นโอกาสที่ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งของเธอก็คงจะเสียเปล่าเพราะเธออาจจะต้องจบชีวิตลงอย่างที่ในนิยายเขียนบรรยายเอาไว้ก็เป็นได้
เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ
เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน
พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค
พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล
พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ
อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป
ลูกชายคือสิ่งมีชีวิตที่มากไปด้วยพละกำลัง หลินเยี่ยนฟางแทบจะไม่ได้นอนนานเกินสองชั่วโมงเลยนับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล โชคดีที่ยังมีเซี่ยหยางชุนคอยลุกขึ้นมาดูแลลูกชายให้เธอจึงได้นอนต่อ แต่ถึงอย่างไรเสียงร้องไห้ของลูกชายก็ทำให้เธอไม่สามารถนอนได้อย่างเป็นสุขเท่าใดนัก โชคดีที่ตอนกลางวันคุณแม่หลินและคุณแม่เ
ร้านของหลินเยี่ยนฟางเริ่มลงจักรเย็บผ้าเพิ่มก็ต้องใช้เงินเพิ่ม ทั้งการก่อสร้างเพื่อขยายร้านของไปทางด้านหลัง ทั้งการเพิ่มจักรเย็บผ้าและการเพิ่มคนงาน เดิมทีคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นตั้งใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย แต่หลินเยี่ยนฟางกลับคิดว่าให้พวกเขานำเงินเก็บไปซื้อที่ดินเอาไว้ดีกว่า โดยเฉพาะที่ดินที่อยู่บริเวณ
หลังจากลู่อวิ๋นและเสิ่นชิงหลีปรับความเข้าใจกันได้แล้ว คนทั้งสองก็ออกจากห้องมาพร้อมกัน หลินเยี่ยนฟางจ้องมองพวกแก้มอันแดงก่ำของเสิ่นชิงหลีแล้วก็ทอดถอนใจออกมา คนที่หลินเยี่ยนฟางต้องระมัดระวังมากที่สุดก็คือลู่อวิ๋นคนนี้ลู่อวิ๋นไม่ใช่พระเอกในนิยายที่สามารถใช้ประโยคที่ว่า “ร้ายกับคนทั้งโลก ทำดีแค่เธอคนเ
อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินเยี่ยนฟางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้าก็ให้เซี่ยหยางชุนไปส่งตอนเย็นก็ให้เซี่ยหยางชุนขับรถไปรับ ช่วงนี้เธอรับลูกน้องเข้าร้านเพิ่มมากขึ้นเพื่อแบ่งเบางานของป้าซ่งกับป้าเวิน ส่วนเธอนอกจากจะมองหาลู่ทางใหม่ๆ เพื่อเพิ่มช่องทางการหาเงินเพิ่มแล้ว ยังทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กั







