บทที่ 21 เข้าใจผิด

ตอนเย็นเซี่ยหยางชุนก็ยังมารอรับเช่นเดิม คนทั้งคู่ไปหาของกินด้วยกันและเดินเที่ยวด้วยกันจนฟ้ามืดแล้วจึงได้กลับบ้าน แม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรแต่คนทั้งคู่ก็ต่างรู้ดีว่าทั้งเธอและเขาต่างก็มีความคิดไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

“วันนี้ทำไมกินน้อยจัง อยากจะกินอะไรเพิ่มอีกสักหน่อยไหม” เซี่ยหยางชุนถามหลังจากที่คนทั้งคู่เดินทางกลับถึงบ้านแล้ว

“ไม่ล่ะฉันอยากจะนอนมากกว่าค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้าหลินเยี่ยนฟางจึงได้เดินตรงไปที่ห้องของตนเองในทันที

แม้ว่าวันนี้อาการเมาค้างจะไม่ได้รบกวนเธอ แต่พอคิดว่าจะได้พักแล้วร่างกายของเธอก็พลันโหยหาการพักผ่อนขึ้นมาในทันที หลินเยี่ยนฟางหลับไปทั้งอย่างนั้นเสื้อผ้าก็ไม่ได้เปลี่ยนหน้าก็ไม่ได้ล้าง เครื่องสำอางที่แต่งเอาไว้ก็ยังคงหลงเหลืออยู่ แล้วสุดท้ายความรู้สึกไม่สบายตัวก็ทำให้เธอลุกขึ้นมาแล้วเดินไปล้างหน้าล้างตา แปรงฟันอีกครั้ง ทำความสะอาดร่างกายคร่าวๆ แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำ

พอเธอเดินออกจากห้องน้ำมาก็พบว่าเซี่ยหยางชุนกำลังยืนพิงกรอบประตูห้องนอนของเขา สายตาของเขาที่ใช้จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“คุณยังไม่นอนหรือคะ” เมื่อเธอถามเช่นนี้เขาก็ส่ายหน้า

“ยังสะสางบัญชีไม่เสร็จก็เลยยังไม่ได้นอน พอดีได้ยินเสียงเธอเปิดประตูก็เลยออกมาดู” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พลันรู้สึกขัดเขินขึ้นมาในทันที

“ก็แค่ออกมาล้างหน้าแปรงฟัน มีอะไรให้ดูกัน” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็เลิกคิ้วขึ้น

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูเธอนะ ก็แค่เห็นท่าทางอ่อนเพลียของเธอเมื่อตอนเย็นก็เลยรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะไม่สบายเพียงเท่านั้น” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“แล้วใครว่าคุณมาแอบดูฉันกันเล่า” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็เดินเข้าห้องของตนเองด้วยความขัดเขิน สายตาของเขามันมีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอไม่กล้าสบตา

'สามีผู้เย็นชา คนเขียนนิยายเรื่องนี้อธิบายลักษณะของสามีของฉันผิดไปหรือเปล่า' หลินเยี่ยนฟางได้แต่คิดในใจพลางทิ้งตัวลงไปนอนอีกครั้งและครั้งนี้ก็เป็นเรื่องยากที่จะข่มตาให้หลับลงไปได้ ด้วยใบหน้าและสายตาของคนบางคนยังคอยตามหลอกหลอนแม้ในยามที่เธอหลับตาลงไปแล้ว

“…” หลินเยี่ยนฟางทอดถอนใจออกมาเมื่อคิดได้ว่าในใจของเธอน่าจะมีความรู้สึกหวั่นไหวกับผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีไปเสียแล้ว

“บ้าเอ๊ย แค่เขาทำดีด้วยเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกหวั่นไหวไปกับเขาแล้ว หลินเยี่ยนฟางเธอมันคนใจง่าย” แม้ว่าจะบ่นพึมพำต่อว่าตนเองเช่นนั้นแต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับได้จางหายไป

ไม่ว่าอย่างไรหลินเยี่ยนฟางก็รู้สึกว่าคนอย่างเซี่ยหยางชุนคุ้มค่าให้เธอรู้สึกหวั่นไหว ต่อให้วันหน้าเขาจะเปลี่ยนแปลงไปจากนี้ก็ไม่เป็นไร การได้มีชีวิตใหม่บนโลกในนิยายแห่งนี้เธอพร้อมจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความผิดหวังหรือความเสียใจ เธอคิดว่าความรู้สึกเหล่านี้ก็ยังดีกว่าความรู้สึกเสียดายที่เธอเคยได้เผชิญมาในโลกแห่งความเป็นจริง ดังนั้นไม่ว่าผลสุดท้ายจะจบลงเช่นใดสิ่งที่เธอต้องการก็ไม่ใช่ความรู้สึกเสียดายที่เธอเคยเผชิญมาอย่างแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้นหลินเยี่ยนฟางรีบตื่นแต่เช้ามาทำโจ๊กหมูใส่เห็ดหอม ตักบางส่วนแบ่งใส่หม้อใบเล็กแล้วรีบเดินตรงไปที่บ้านเดิมของหลินเยี่ยนฟางในทันที แม้ว่าเธอจะพึ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้แต่เธอเป็นคนช่างสังเกต เธอเห็นคุณแม่หลินมักจะเดินเข้าออกจากบ้านหลังนี้ อีกทั้งบ้านหลังนี้ยังมีแปลงผักอยู่หลายแปลงอยู่ภายในรั้วบ้าน แตกต่างจากบ้านของเพื่อนบ้านในบริเวณนี้ เธอจึงได้คาดเดาเอาว่าที่นี่น่าจะเป็นบ้านที่เจ้าของร่างนี้เคยอาศัยอยู่ร่วมกันกับคุณแม่ของเธออย่างแน่นอน

“แม่คะ” หลินเยี่ยนฟางเปิดประตูรั้วแล้วเดินเข้าไปเห็นคุณแม่หลินกำลังนั่งเก็บผักอยู่เธอจึงได้ส่งเสียงเรียกในทันที

“อ้าวอาฟาง ทำไมถึงได้มาหาแม่แต่เช้าเช่นนี้กันเล่า มีอะไรหรือเปล่าลูก” คุณแม่หลินถามพลางวางมือจากการเก็บผักในทันที

“หนูตื่นมาต้มโจ๊กแต่เช้า ก็เลยต้มมาเผื่อแม่ด้วย หนูรู้ว่าแม่จะต้องตื่นแต่เช้ามาเก็บผักเพื่อจะได้เอาผักไปขายที่ตลาดจะต้องไม่มีเวลาทำอาหารเช้ากินแน่ ก็เลยรีบนำโจ๊กนี่มาให้แม่ได้กินก่อน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ส่ายหน้าในทันที

“ไม่เห็นจะต้องทำให้ตัวเองได้รับความลำบากเช่นนี้เลย ถึงอย่างไรตอนนี้แม่ก็ตัวคนเดียว จะกินจะดื่มล้วนไม่ใช่เรื่องยากหรอก แต่ลูกสิช่วงนี้ต้องไปทำงานแล้วไม่ใช่หรือ มัวทำอาหารเผื่อแม่เช่นนี้ก็เสียเวลาแย่” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้า

“ไม่ได้ลำบากอะไร เมื่อวานนี้พี่ชุนต้มโจ๊กให้หนูกินก่อนไปทำงานแล้ว วันนี้หนูก็เลยต้องรีบตื่นมาต้มให้เขาบ้าง ไหนๆ ก็ต้มแล้วเลยคิดว่าต้มเผื่อแม่ด้วยดีกว่า หนูทำอาหารไม่เก่งแม่ก็รู้ แต่ครั้งนี้หนูคิดว่าฝีมือของหนูดีขึ้นมากแล้วดังนั้นแม่อย่าลืมชิมโจ๊กของหนูแล้วบอกกับหนูด้วยนะว่าต้องปรับเรื่องรสชาติตรงไหนบ้าง” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินยิ้มออกมา

“ลูกอุตส่าห์ทำให้ ไม่ว่ารสชาติจะเป็นเช่นไรแม่ก็ต้องรู้สึกว่าอร่อยอยู่แล้ว” คำพูดของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้าในทันที

“ไม่ได้นะคะ แม่ต้องบอกหนูตามตรง ในฐานะที่หนูเป็นภรรยาของคนอื่นแล้วหนูจะทำอาหารรสชาติธรรมดาๆ ให้ลูกเขยของแม่กินได้อย่างไร” คำพูดประโยคนี้ของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินหัวเราะออกมา

“ก่อนที่แกจะกังวลว่าตนเองจะทำอาหารรสชาติธรรมดาๆ ให้ลูกเขยของแม่กิน แกควรจะหันไปดูสีหน้าของสามีของแกบ้างนะ ดูสิ! สีหน้าเช่นนี้ของเขาจะต้องเป็นเพราะแกไม่ได้บอกกับเขาก่อนที่จะกลับมาที่บ้านเป็นแน่” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็รับหันกลับไปมองทางด้านหลังในทันที สีหน้าของเซี่ยหยางชุนทั้งอึมครึมและสับสน เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบเอ่ยปากอธิบายในทันทีที่เขาเดินมาถึง

“เช้านี้ฉันต้มโจ๊กเป็นอาหารเช้าค่ะ ก็เลยทำเผื่อคุณแม่ด้วยเห็นคุณยังไม่ตื่นก็เลยไม่กล้าปลุก คิดว่าแค่เอาโจ๊กมาให้แม่ก็จะกลับแล้ว” คำพูดของเธอทำให้เซี่ยหยางชุนทอดถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก

พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นหลินเยี่ยนฟางในใจของเขาก็ร้อนรนจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่คิดถามตนเองอยู่ในใจว่าเมื่อคืนนี้เขาได้ทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า ยิ่งพอเห็นว่าเธอกำลังยืนคุยกับแม่ยายของเขาอยู่ในรั้วบ้านเดิมของเธอ ในใจของเขาก็ราวกับมีกองไฟกำลังแผดเผาจนแสบร้อนไปหมด คิดแต่ว่าเธอคงอยากจะกลับบ้านของเธอแล้ว ความรู้สึกราวกับตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมทำให้เขารีบเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะเดินมาถามเธอว่าเธอจะเอาอย่างไรกับชีวิตคู่ระหว่างเขากับเธอกันแน่ แต่เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเธอความร้อนใจก็กลับกลายเป็นความเก้อเขิน เขากระแอมออกมาแล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เห็นฉันนอนอยู่เธอก็สามารถปลุกฉันได้ ถึงอย่างไรฉันก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปส่งเธออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะไปส่งเธอไม่ทันเข้างาน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“คราวหน้าฉันจะปลุกก็แล้วกัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางตอบรับคำของเซี่ยหยางชุนแต่โดยดีคุณแม่หลินก็ยิ้มออกมา

“ถ้าเข้าใจกันดีแล้วก็รีบกลับไปกินข้าวกันเถอะ มัวแต่อธิบายกันอยู่ที่นี่เดี๋ยวก็ไปทำงานไม่ทันเวลาเข้างานจริงๆ หรอก” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้ทั้งเซี่ยหยางชุนและหลินเยี่ยนฟางก็ต่างขานรับคำพูดของเธอเป็นเสียงเดียวกัน ทำให้คุณแม่หลินยิ้มออกมาในทันที ท่าทีของคนทั้งสองทำให้คนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างคุณแม่หลินพอจะคาดเดาความสัมพันธ์ที่คืบหน้าเป็นอย่างมากของคนทั้งคู่ได้ เธอจึงรีบไล่คนสองคนให้กลับบ้านของพวกเขาไปเสีย ด้วยคิดว่าเรื่องส่วนตัวก็ควรจะปลีกตัวไปพูดคุยกันเองไม่ควรจะให้คนอื่นเช่นเธอต้องรับรู้