Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love의 모든 챕터: 챕터 501 - 챕터 510

Nailipat na si Raoul mula sa intensive care unit papunta sa VIP room. Nagsisimula nang maging stable ang kondisyon niya.Pero limang araw na ang lumipas mula nang mangyari ang aksidente, at hindi pa rin nagigising ang lalaki.Patuloy na naghihintay sina Jenesis at ang tatlo nilang anak. Patuloy na umaasa. Pero sa bawat lumilipas na oras, parang paulit-ulit ding sinusubok ang pag-asa nila.“I’m not going back to school until Daddy wakes up,” sabi ni Rheana habang nakapulupot ang mga braso sa dibdib niya. Namumuo ang luha sa mga mata niya, pilit pinipigilan ang pag-iyak na anumang oras ay puwedeng tuluyang bumuhos.Agad na niyakap ni Riven ang balikat ng kapatid at hinila ito palapit sa kanya.“Daddy will wake up. Trust Kuya, okay?” malumanay niyang sabi.Nanginginig ang labi ni Rheana. At sa huli, isang patak ng luha ang tuluyang bumagsak mula sa mata niya.Nang makita iyon ni Jenesis, wala siyang nagawa kundi manahimik. Mabigat ang dibdib niya. Masyado pang bata ang mga anak niy

Mahigit isang oras nang nakaupo si Jenesis at naghihintay. Pero nananatiling sarado ang pinto sa harap niya. Wala pa ring senyales na bubuksan iyon.Napatingin siya sa relo na suot sa kaliwang pulso niya. Alas-sais na ng gabi.Malamang ay nagsisimula nang dumilim sa labas. Unti-unti nang nawawala ang natitirang liwanag ng araw habang papalapit ang gabi.“Malapit na rin ang dinner,” mahina niyang bulong.Muli siyang napatingin sa pinto sa kanyang harapan.Tahimik.Walang ibang maririnig kundi ang mga tunog mula sa hallway ng ospital.Muli na namang sumingit sa isip niya ang isang tanong na ilang beses na niyang pilit itinataboy.“Ayaw ba talaga akong makita ni Kuya Raoul?”Mahirap na nilunok ni Jenesis ang kanyang laway. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang labi, pero hindi iyon tunay na ngiti. Mapait iyon at puno ng sakit.Hindi pa man siya tuluyang nalulunod sa sarili niyang mga iniisip, may narinig siyang mga yabag mula sa hallway.Napalingon siya agad. Si Salome ang pap

“Starting today, papasok na ulit kayo sa school, ha,” malumanay na sabi ni Jenesis sa tatlo niyang anak. “Halos isang linggo na kayong walang pasok. Kaya pagkatapos ng breakfast, mag-ready na kayo. Mommy na ang maghahatid.”Nagkatinginan ang tatlo bago sabay-sabay na tumango.“Okay, Mom.”“Pero pagkatapos ng school, pupunta tayo ulit sa hospital, ha, Mom? Gusto kong makita si Daddy,” sabi ni Rheana bago tumayo mula sa kanyang upuan.Napangiti nang kaunti si Jenesis.“Oo, anak.”“Diretso na lang tayo galing school, ha? Huwag na tayong umuwi,” excited na dagdag ni Rheana. “Magdala na lang tayo ng extra clothes para mas mabilis.”“Oo, anak,” mahinahong sagot ni Jenesis.Sumingit din si Rayan.“Mommy, pagkatapos mo kaming ihatid, pumunta ka agad sa hospital, okay? Samahan mo si Daddy. Kawawa naman si Daddy kung mag-isa siya.”Dahan-dahang tumango si Jenesis.“Oo, anak.”Uminit ang puso niya sa narinig, pero kasabay nito ay muling sumikip ang dibdib niya.“Kung ganoon, lahat ng

Napatingin si Jenesis sa bag na nasa tabi niya. Naroon ang mga damit na pamalit para sa tatlo niyang anak, na una niyang inihanda para magamit nila sa ospital.Ngayon, parang wala na ring silbi ang lahat ng iyon. Nawala ang plano niya simula nang magdesisyon si Raoul na umuwi at bumalik agad sa trabaho.Ngayon, tahimik na nakaupo si Jenesis sa loob ng sasakyan na nakaparada sa harap ng Light Elementary School.Hinihintay niya ang mga anak niyang uwian, habang hindi niya alam kung ano ba talaga ang dapat niyang maramdaman.Hindi nagtagal, lumitaw mula sa school gate ang tatlong pamilyar na maliliit na pigura.Sina Riven, Rayan, at Rheana.Magkakasabay silang naglalakad kasama si Bernice, habang magkakahawak ang kanilang mga kamay.“Nandiyan na si Mommy! Sinundo na tayo!” masayang sigaw ni Rheana.Agad nitong binitiwan ang kamay ni Bernice.“Kuya, mauuna na ako, ha!”“Oo,” sagot ni Bernice habang nakangiti.Mabilis na tumakbo nang kaunti ang tatlong bata papunta sa sasakyan at

Pagkatapos ng dinner, naglinis muna si Jenesis sa banyo. Naghilamos siya, nagsipilyo, at pagkatapos ay naghanda ng maligamgam na tubig para maligo si Raoul.Nasa family room pa ang lalaki kasama ang tatlo nilang anak. Paminsan-minsan ay naririnig ni Jenesis ang mahina nitong pagtawa, na para bang gusto nitong ipakita sa lahat na talagang maayos na siya. Na para bang wala nang dapat ipag-alala.Bumalik si Jenesis sa kanilang kuwarto at umupo sa harap ng vanity table.“At least… hindi siya nagalit kanina. Hindi rin niya tinanggihan nung pinaghanda ko siya ng pagkain,” mahina niyang bulong habang tinitingnan ang sarili sa salamin. “Kahit… malamig pa rin siya sa akin.”Sa harap niya ay nakahilera ang mga bote ng skincare na ilang araw niyang hindi nagamit.Ngayong gabi, sinubukan niyang bumalik sa dati niyang routine. Isang bagay na dati ay normal lang para sa kanya, pero ngayon ay parang hindi na pamilyar.CLICK!Bumukas ang pinto ng wardrobe. Pumasok si Raoul.Kalmado ang mga hak