Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love의 모든 챕터: 챕터 611 - 챕터 620

“Kuya… so, nasa bahay ba talaga ng mama niya si Karina, o may iba siyang pinuntahan?”Pagdating nila sa bahay at pag-akyat sa hagdan papunta sa master bedroom sa ikalawang palapag, sa wakas ay naglakas-loob na ring magtanong si Jenesis. Mula nang umalis sila sa Rodriguez mansion kanina, paulit-ulit nang umiikot sa isip niya ang tanong na iyon.Huminto si Raoul sa harap mismo ng pinto ng kanilang kwarto. Pagkatapos, mahinahon at dahan-dahan siyang humarap sa kanyang asawa. Diretso at walang emosyon ang kanyang tingin.“She ran away.”Dalawang maikling salita lang iyon, pero agad na napigil ang paghinga ni Jenesis.“Tu… tumakas?” mahina niyang ulit, halos hindi makapaniwala.Bahagyang tumango si Raoul. Hindi na siya nagbigay ng karagdagang paliwanag. Iniikot niya ang doorknob at pumasok sa kwarto. Sumunod naman si Jenesis sa likuran niya habang mabilis ang tibok ng puso.“Her leaving only proves that she's guilty,” mahinahong sabi ni Raoul habang tinatanggal ang mamahalin niyang r

“Congratulations, Riven! You're the first placer.”Mainit ang ngiti ni Miss Delilah habang inaabot sa paborito niyang estudyante ang isang dark blue na report card folder. Diretsong nakatayo si Riven sa harap ng mesa ng guro, may maayos na ngiti sa gwapo niyang mukha na kamukhang-kamukha ng kanyang ama.“Thank you, Miss,” magalang niyang sagot.“You're welcome.” Marahang hinaplos ni Miss Delilah ang tuktok ng ulo ng bata. “Keep up the good work, okay?”Matatag na tumango si Riven bago bumalik sa kanyang upuan. Naghihintay na roon si Jenesis kasama sina Rayan at Rheana, na nauna nang nakatanggap ng kani-kanilang report card.Paglapit pa lang ni Riven, agad na ngumiti nang proud si Jenesis.“Congratulations, anak!”Hinila niya palapit ang panganay na anak at saka hinalikan sa noo si Riven bilang pagpapakita ng pagmamahal.“Thank you, Mom,” nakangiting sagot ni Riven.“Ang galing-galing talaga ni Kuya Riven!” purong paghanga ni Rayan.Mabilis namang tumango si Rheana. “Kuya Rive

“Ang tagal naman kung bukas pa tayo maghihintay…”Inis na napabuntong-hininga si Rheana habang nakahalukipkip ang maliliit niyang mga braso sa dibdib. Kanina pa nakasimangot ang mukha niya, at halos hindi rin niya ginagalaw ang hapunang inihanda ni Jenesis sa mesa.Dapat sana ay nasa isang mamahaling restaurant sila ngayong gabi kasama si Raoul para ipagdiwang ang pagkuha nila ng kani-kanilang report card. Pero biglang nagbago ang lahat dahil sa trabaho ng kanilang ama sa ibang siyudad.Ngumiti nang bahagya si Jenesis na nakaupo sa tabi ng kanyang anak, kahit hindi rin maganda ang pakiramdam niya habang nakikita ang pagkadismaya ng mga bata.“Be patient, sweetheart…” malambing niyang sabi habang hinahaplos ang buhok ni Rheana. “Pagkatapos nating mag-dinner, matulog ka na agad para mabilis dumating ang bukas.”Pero umiling agad si Rheana.“Ang tagal pa noon, Mommy…”“Hindi naman kung may gagawin tayo habang naghihintay,” mahinahong singit ni Riven mula sa kanang bahagi ng kanyang

Kakarating pa lang ni Raoul sa kanyang mansion nang hapong iyon. Huminto ang itim na sasakyang sinasakyan niya sa mismong driveway sa harap ng malaking bahay. Agad na bumaba ang driver at binuksan ang pinto para sa kanya.Hindi nagtagal, may isa pang sasakyan na sumunod mula sa likuran. Sa loob nito ay may isang alpaca na may puti at medyo kayumangging balahibo, malalaking bilugang mga mata, at napakalambot na balahibo. Ito ang regalong gusto niyang ibigay sa kanyang munting prinsesa simula pa kagabi.Bumaba mula sa ikalawang sasakyan ang isang nasa katanghaliang-gulang na lalaki at magalang na lumapit kay Raoul.“The backyard of my house is spacious enough. Can you build a temporary shelter for the alpaca before nightfall?” mahinahong tanong ni Raoul.“Opo, Sir. Nagdala na po kami ng mga kahoy at iba pang kakailanganing gamit,” mabilis na sagot ng lalaki.Bahagyang tumango si Raoul.“Then get started right away.”“Opo, Sir.”Wala nang ibang sinabi si Raoul. Pumasok siya sa man

Pagkarinig sa tanong ng kanyang kuya, agad na napalingon si Rheana mula sa pagkakayakap niya sa stuffed alpaca. Mabilis na lumapit ang bata kay Caizer nang hindi pa rin binibitawan ang kanyang laruan.“That's right, Tito… kailan po natin makikita si Daddy?” inosenteng tanong niya. “Miss na miss ko na siya.”Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Caizer, pero agad din niya iyong itinago sa pamamagitan ng isang bahagyang ngiti. Inilapag niya sa ibabaw ng mesa ang remote control ng laruan at marahang hinaplos ang tuktok ng ulo ni Rheana.“Just wait a little longer, okay?” mahinahon niyang sagot. “Maliligo muna si Tito.”Pagkasabi no'n, agad na tumayo si Caizer at naglakad palayo sa sala nang hindi na nagbibigay pa ng ibang paliwanag.Hindi na muling nagtanong ang tatlong bata. Buong tiwala sila sa kanilang tiyuhin. Naniniwala silang sooner or later, siguradong dadalhin sila ni Caizer para muli nilang makita ang kanilang ama. At sa ngayon, ang magagawa na lang nila ay maghintay.Sinunda