EP 5/4 แม่ผัวตัวแสบ

“ทำไมล่ะ ฉันพูดผิดตรงไหน ในเมื่อเธอเป็นโสเภณีที่ฉันซื้อมาจากซ่องจริงๆ” เขายืนยันความจริงเพื่อกรีดหัวใจบางๆ ของภรรยาอีกครั้ง

“แต่คุณก็รู้ว่าดาวไม่เคยขายตัวให้ใครนอกจากคุณ” โต้ออกไปอย่างเจ็บปวด ในหัวใจเขาคงมีแต่ผู้หญิงที่ชื่อวีนุตตรา เมื่อไหร่หล่อนจะตายๆ ไปซะ วาโยจะได้เลิกรักใคร่เจ้าหล่อนเสียที

ว่าที่คุณแม่นึกคิดอย่างเห็นแก่ตัว ความเจ็บจนจุกระคนน้อยเนื้อต่ำใจส่งผลให้หัวใจบางๆ เกิดกิเลสอันมืดดำ เธอต้องการให้อีกฝ่ายที่ไม่ได้มีความผิด ดับดิ้นสิ้นลมหายใจ ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอไผลมีความคิดชั่วร้าย ก็รีบภาวนาขอให้คุณพระคุณเจ้า ให้อภัยในความคิดผิดบาปคราวนี้ด้วย

“นั่นเพราะฉันเลือกได้ดีต่างหาก” วาโยยกความดีความชอบเรื่องพรหมจรรย์ของแม่โสเภณีตีตราว่าเป็นสิ่งที่คนฉลาดเช่นเขาพึงได้รับ

ละอองดาวน้ำตารินเงียบๆ ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายความเจ็บความแค้นที่มันซึมแทรกอยู่ในทรวง บางครั้งที่เขาห่วงหวง ความเจ็บปวดก็เหมือนจะเบาบาง แต่พอเขาเปิดปากว่าพร้อมจะทิ้งขว้าง ความขื่นขมระทมอ้างว้างก็เข้าเล่นงานหัวใจจนยับเยิน  

นัยน์ตาสีสนิมจดจ้องร่างบางตรงหน้าอย่างค้นคว้า หล่อนคงห่างการลงทัณฑ์ไปนานกระมัง ถึงได้โหยหามันแล้วเรียกร้องด้วยการตัดพ้อทางสายตาเช่นนี้

“เธอกำลังด่าฉันอยู่ใช่ไหม! อยากลองดีหรือไงฮะ!”วาโยปราดเข้าไปรวบร่างอ่อนแรงมากอดไว้ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างต้องการในบางสิ่ง

“อย่า! ดาวป่วยอยู่นะคุณโย” ละอองดาวโต้กลับในสิ่งที่เขาควรรับรู้ เธอไม่สบายนอนแบ็บอยู่อย่างนี้ เขายังมีแก่ใจคิดถึงเรื่องอย่างว่าอีกเหรอ

“ฉันไม่สน ถ้านั่นจะทำให้เธอรู้สำนึก ฉันก็จะทำ” วาโยจับแขนสองข้างของภรรยารั้งเข้าตัว ก่อนจะมอบจุมพิตอันเร่าร้อนให้หล่อน

ละอองดาวดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่ง เขากอดเธอแน่นหนึบประดุจถูกรัดด้วยโซ่เหล็กเส้นหนาหนัก

สามีหนุ่มเลือดร้อนกำลังมุ่งมั่นอยู่กับการตักตวงความหอมหวานในโพรงปากอย่างหนักหน่วง นาทีนี้เขาสำนึกแล้วว่าไม่ใช่ละอองดาวกระมังที่โหยหาการลงทัณฑ์ แต่เป็นเขาต่างหากที่โหยหาการลงทัณฑ์หล่อนเสียเอง

“อื้อ...ปะ ปล่อย คุณโย...ปล่อย...ดาวก่อน”

เสียงหวานขาดเป็นห้วงๆ เพราะต้องเร่งสูบอากาศเข้าปอด และต้องทนกับแรงสวาทที่เกิดขึ้นจากการรุกไล่ด้วยฝ่ามือร้อนๆ ของเขา

“ฉันต้องการเธอ” บอกเสียงแหบพร่าแล้วกดหล่อนลงนอนบนเตียง

“มะ...ไม่ ไม่! ปล่อยนะ!” ละอองดาวดิ้นรนจนเวียนศีรษะ ทั้งผลักเขาออกห่างเพื่อจะได้หาที่ทางสำหรับ... “อุ๊บ! โอ้กกก...”

ริมฝีปากที่กำลังขบเม้มซอกคอขาวหยุดชะงักในทันใด วาโยรอจนละอองดาวหยุดอาเจียนจึงค่อยขยับออกห่าง เขาไม่มีอะไรจะพูดในเมื่อหล่อนลงโทษคนป่าเถื่อนเช่นเขาด้วยการอาเจียนใส่จนท่วมแผ่นหลังอย่างนี้

ร่างสูงใหญ่วิ่งเข้าห้องน้ำในทันที และเสื้อตัวเก่งก็ได้ย้ายจากเรือนกายลงไปนอนนิ่งอยู่ในถังขยะ วาโยเช็ดเนื้อตัวพอไม่ให้กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ติดร่างมากนัก เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามขณะกลับไปที่รถเพื่อเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ พอเปลี่ยนเสื้อเสร็จเรียบร้อยก็กลับมาเผชิญหน้ากับภรรยาอีกครั้ง และพบว่าพยาบาลกำลังดูแลหล่อนอยู่

“คนไข้เพลียมากนะคะ อย่ารบกวนเวลาของเธอจะดีกว่า เธอจะตื่นอีกทีราวๆ บ่ายโมง คุณจะนั่งเฝ้าหรือไปทำธุระอื่นก่อนก็ได้ค่ะ” พยาบาลแสนดีในชุดสีขาวสะอาด บอกกล่าวกับญาติคนไข้

วาโยได้แต่ยืนนิ่งรับฟัง รอบนี้คงต้องฝากไว้ก่อน เอาไว้หล่อนหายป่วยเมื่อไหร่ เขาจะคิดบัญชีเรื่องนี้อีกทีก็แล้วกัน

“งั้นผมฝากด้วยนะครับ เอ่อ...คุณคือพยาบาลเฝ้าไข้ของภรรยาผมใช่ไหม” เขาถามหล่อนบ้าง

“ใช่ค่ะ ดิฉันจะดูแลเธอเอง” พยาบาลสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มให้กับญาติคนไข้ เธอยิ้มทั้งตาทั้งปากเพราะหลงใหลในรูปโฉมของบุรุษตรงหน้า

“แล้วผมจะกลับมาอีกที”

“ได้ค่ะ ดิฉันจะดูแลคนไข้อย่างสุดความสามารถเลยค่ะ”

นางพยาบาลสาวหุ่นอวบอัดเผยยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปส่งเขาที่หน้าประตูแล้วกลับมานั่งเฝ้าคนไข้ตามหน้าที่ ในใจก็นึกอิจฉาผู้หญิงที่นอนแบ็บอยู่บนเตียง เจ้าหล่อนมีสามีที่หล่อ รวย และน่ากอดไปทั้งตัวอย่างคุณวาโยคนดัง น่าอิจฉาจริงๆ

...........

เวลาย่ำค่ำวันถัดมา ณ ห้องพักฟื้นของวีนุตตรา

สายลมเย็นๆ พัดมาระรานใบหน้าที่ทรุดโทรมด้วยโรคาพยาธิรุมเร้า วีนุตตราทอดสายตาลงมองแม่น้ำเบื้องล่างด้วยความเศร้าหมอง เธออยากปล่อยวางทุกๆ สิ่ง อยากปล่อยวางแม้แต่หัวใจที่ไม่เคยเป็นของตัวเองดวงนี้ ทว่าทำได้ยากเหลือเกิน เวลาที่ผ่านไปไม่ได้ทำให้เธอรักวาโยน้อยลง ดอกรักที่เธอกับเขาช่วยกันปลูกลงในหัวใจ ยังคงยืนต้นอยู่ในสังขารที่ใกล้จะแตกดับ เธอไม่เสียดายที่ได้รักผู้ชายที่ชื่อวาโย แม้ว่าความรักครั้งนี้จะไม่ได้ครอบครองเป็นเจ้าของก็ตาม

“พี่นุตดื่มน้ำส้มคั้นไหมคะ” น้องสาวคนดีรินน้ำส้มแก้วใหญ่มาให้ถึงริมระเบียง วันนี้นิลอรเพิ่งได้เข้ามาเยี่ยมวีนุตตรา เพราะว่าเป็นวันแรกที่หญิงสาวต้องเข้าไปทำงานยังบริษัทในเครือจตุรศิลป์

“อรดื่มเถอะจ้ะ เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ” วีนุตตราบอกแล้วหันไปพยักหน้าให้นางพยาบาลที่ยืนหลบอยู่เงียบๆ มาเข็นรถเข็นของเธอเข้าห้อง

นิลอรเลยจิบน้ำส้มแก้วใหญ่แทนพี่สาว วันนี้สีหน้าของพี่ดีขึ้นมาก ดูท่าว่าคงเป็นเพราะยาดีที่ชื่อวาโยกระมัง

“วันนี้พี่โยมาหาพี่นุตหรือเปล่าคะ” นิลอรถามต่อ เพราะวันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้แวะเข้าบริษัทเลย