جميع فصول : الفصل -الفصل 30

"อื้อ~" เสียงครางพร้อมกับใบหน้าเหยเกของม่านฟ้าดึงสายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มที่กำลังยืนรับลมสูบบุหรี่อยู่หน้าระเบียงห้องให้หันมองกลับเข้ามาด้านในร่างสูงมีเพียงกางเกงยีนส์สีเข้มสวมไว้เพียงตัวเดียว อวดโชว์มัดกล้ามและลายสักรูปซาตานและงูตัวใหญ่สีดำเงาบนแขน มือหนาคีบมวนบุหรี่ออกจากปากทิ้งตัวพิงระเบียงตามองจ้องการขยับเคลื่อนไหวของคนบนเตียงนิ่งลมยามเย็นกับแสงตะวันสีส้มทองพัดพากลิ่นไม่พึงประสงค์เข้ามาปลุกคนงัวเงียให้ตื่นเต็มตา ม่านฟ้านอนมองเพดานขาวประมวลผลเหตุการณ์ก่อนหน้าเพียงครู่เดียวก็จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองร่างอวบอิ่มเด้งตัวลุกขึ้นนั่งตวัดสายตาขุ่นเคืองมองต้นกลิ่น ไม่พอใจกับการกระทำโหดร้ายและไม่พอใจที่เขาทำให้ห้องเธอมีกลิ่นบุหรี่ติดอยู่ ถึงจะเป็นนอกระเบียงแต่เธอก็ไม่ชอบอยู่ดี"คุณจะกลับเมื่อไหร่ อยู่มาทั้งวันไม่เบื่ออีกหรือไง""..."เกลียดใบหน้าหล่อๆ ที่เอาแต่นิ่งแบบนั้น ทำเหมือนคนไม่มีหูไปได้ทั้งที่เธอควันออกหูอยู่แบบนี้พอตะโกนแล้วเหมือนมาเฟียหน้าโหดจะได้ยินไม่ชัด ม่านฟ้าจึงหันมองหาเสื้อผ้าตัวเองและก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะเห็นเพียงเศษผ้าเท่านั้นเท้าเล็กหย่อนลงจา

หลังจากสร้างปัญหาให้ดาราสาวต้องจัดการเอาเองแล้วอังเดรก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลยสองวัน ลูกน้องของเขาที่ส่งเข้ามาตามติดดูเธอเหมือนนักโทษก็ไม่โผล่ออกมาให้เห็นหน้าหากแบบนี้คือการตามอยู่ห่างๆ ตามที่เคยบอก บอกเลยว่ามันห่างมาก มากจนคิดว่าไม่มีคนคอยตามเลยด้วยซ้ำม่านฟ้านั่งอยู่ภายในห้องรับแขกคอนโดส่วนตัว จิบน้ำผลไม้นั่งไขว่ห้างครุ่นคิดถึงสาเหตุการตีห่างของมาเฟียหนุ่ม เขามาแบบไม่มีสุ่มมีเสียงและก็หายไปแบบไม่มีสุ่มมีเสียงเหมือนกัน ทุกอย่างเหมือนสายลมที่พัดผ่านร่างกายไปแบบรวดเร็วเท่านั้น"คิดจะทำอะไรกันแน่" มันอดจะคิดดีไม่ได้เลยว่าคนที่มีความคิดลึกลับแบบนั้นกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ หรี่ตาครุ่นคิดจนสมองแทบระเบิดก็ยังคิดไม่ออกว่าความต้องการของเจ้านายทาสคืออะไรชื่อเสียงเหรอ? แน่นอนว่าไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ คนอย่างเขาอยู่ในเงามือดีอยู่แล้วคงไม่อยากออกมาเฉิดฉายในโลกของคนเป็นหรอก ปล่อยให้เป็นซาตานในโลกความมืดก็พอแล้วแบบนี้สิ่งที่เขาต้องการจากเธอนอกจากเป็นหนูทดลองให้ยาปลุกเซ็กซ์ ยานรกนั่นแล้วคืออะไรอีก คงไม่หลอกให้เป็นเป้านิ่งล่อพวกศัตรูออกมาแบบในหนังหรอกนะ"เฮ้อ..." ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เลิกคิดแล้วปล่อยตัว

ดวงตากลมสวยกลอกมองรอบบริเวณเงียบเชียบแล้วแหงนหน้าขึ้นมองคฤหาสน์สูงใหญ่อีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสายตาตัวเอง ตลอดทางมาพยายามคาดเดาไปเองว่าตัวเองจะถูกพาไปไหนความเงียบแทบไม่มีรถราสวนผ่านทำให้เกิดความกังวลมากมาย แต่พอเข้ามาในเขตบริเวณพื้นที่ส่วนตัวก็ถึงบางอ้อว่าทำไมระหว่างทางถึงไม่มีรถวิ่งสวนผ่านเลยสักคัน ก็เพราะว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลทำให้คนนอกไม่สามารถเข้ามาได้ นอกจากคนในม่านฟ้ากัดปากเบาๆ ใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้มาก่อน เธอเคยรับบทลูกคุณหนูรวยล้นฟ้ามาแล้ว เคยใช้ชีวิตอยู่ในเขตเทียบเท่ากับสถานที่แบบนี้มาแล้ว แต่ที่ใจเต้นแรงเพราะสถานการณ์มันต่างกันออกไปบอดี้การ์ดหลายสิบคนหรืออาจจะมากกว่านั้นยืนประจำจุดต่างๆ ทั่วรอบบริเวณพื้นที่ ในมือมีอาวุธและเครื่องมือสื่อสารครบครันกันทุกคน แถมหน้าตาแต่ละคนยังเหมือนกับรูปปั้นเดินได้ไม่เหมือนสถานที่ที่เธอเคยไปทำงานมาก่อน มันเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ใจเต้นแรงอีกข้อคือ ไม่รู้ว่าตัวเองถูกพามาที่นี่เพื่ออะไร กระทำชำเราหรืออาจโหดร้ายมากกว่านั้นก็ได้"ร.. เรามาที่นี่ทำไมคะ"เสียงหวานสั่นเล็กน้อย พยายามกัก

"วันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างสักครึ่งชั่วโมงไหมคะ พี่ลูกแก้วอยากเจอ"เสียงหวานเอ่ยตามหลังมาเฟียหนุ่มหลังจากรับมื้อเช้าด้วยกันเสร็จแล้ว ม่านฟ้าหมุนปิดประตูห้องให้ ลดหน้าจอมือถือที่นั่งคุยแชทกับผู้จัดการสาวลงพร้อมกับถอนหายใจเบาๆไม่ใช่แค่ลูกแก้วที่อยากเจอเขา แต่ยังมีพ่อกับน้องชายที่ส่งแชทมาตั้งแต่เมื่อคืนอยากเจอเขาเหมือนกัน แต่เธอปฏิเสธไปพร้อมกับบอกว่าเขามีงานไว้โอกาสหน้าดีกว่า ดีที่ท่านกับมังกรเข้าใจเลยไม่ได้เซ้าซี้อะไรมาก แต่กับผู้จัดการส่วนตัวนี่สิเล่นพาหนีงานหายไปแบบนี้กัดไม่ยอมปล่อยเลย แถมยังส่งข้อความเน้นย้ำมาอีกว่าหากคบกันแล้วพาเธอหนีงานไม่รับผิดชอบแบบนี้ก็ไม่อยากให้คบเหมือนกัน"ไม่ว่าง""..ยี่สิบนาที""...""สิบนาทีล่ะคะ""...""ห้า...""...""เฮ้อ.. ไม่ได้สินะ"เหนื่อยใจจริงๆ เลย แต่จะให้ทำไงได้นอกจากถอนหายใจ พ่อเจ้าประคุณเล่นเงียบแล้วจ้องหน้าราวกับจะกลืนกินไม่ให้เธอพูดมากแบบนี้ เป็นใครก็อดหวาดหวั่นไม่ได้นั่นแหละม่านฟ้าถอนหายใจยาวเดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียงทั้งที่ยังมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำตัวใหญ่อยู่บนตัว กลอกตามองเพดานสีดำด้านบนยู่หน้าหาข้ออ้างแทนแฟน.. ที่จะไม่ไปเจอกับผู้จัดการจนก

"อื้อ~"ความรู้สึกหนักอึ้งและหน่วงอึดอัดช่วงกลางกายสาวทำให้ม่านฟ้าที่กำลังหลับใหลคล้ายคนโดนผีอำ ตะโกนบอกตัวเองว่าให้ตื่นขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถเปิดตากลับโลกสู่ความเป็นจริงได้ขมับบางชุ่มเหงื่อ ริมฝีปากเอิบอิ่มปวดแปลบราวกับถูกบางอย่างกดทับลงมาและแทงด้วยเข็มเล็กๆ อยู่หลายครั้งบางครั้งก็มีกลิ่นคุ้นเคยที่ติดอยู่ในบึ้งลึกของหัวใจแผ่กำจายรอบกาย มันเป็นทั้งความปลอดภัยและความกลัวในเวลาเดียวกันจนรู้สึกสับสน'ตื่นม่านฟ้า มันเป็นแค่ฝันมันไม่ใช่ความจริง ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมา!'เสียงหวานตะโกนก้องภายในหูแต่เปลือกตากลับหนักอึ้งไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ดังใจคิด ความรู้สึกเย็นวูบแล่นเข้าเล่นงานผิวกายอยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองจมอยู่ใต้น้ำเย็นเฉียบ ยกสองมือขึ้นโอบกอดตัวเองไว้ปรือตามองความมืดตรงหน้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่ระรัวดวงตาคมกริบสีแดงก่ำของบางอย่างค่อยๆ ฉายแสงชัดเจนมากขึ้น จากจุดเล็กๆ สองจุดก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นตามบางสิ่งนั้นที่ขยับเข้าใกล้ร่างอวบอิ่มภายใต้น้ำลึกพยายามตะเกียกตะกายว่ายน้ำพาตัวเองหนีจากเจ้าของดวงตาน่ากลัว แต่เหมือนร่างกายมันจะไม่ทำตามคำสั่งของสมอง ร่างเล็กลอยละล่องเข้าหาดวงตาสีแดงฉาน เ