جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ม่านฟ้านอนจ้องบานประตูห้องนอนมาจนเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้วหลังจากเจ้าของบ้านออกจากบ้านไป เขาไม่มีคำพูดหลุดออกมาให้เธออีกนอกจากสายตาว่างเปล่า หลังจากอังเดรออกไปแล้วความตื่นเต้นอยากดูละครต่อของดาราสาวก็หมดไปด้วยเช่นกัน แหงล่ะ ใจมันไม่อยากดูแล้วนี่ใครมันจะทนนั่งอยู่ต่อได้ร่างอวบอิ่มขึ้นมาบนห้องนอนพยายามข่มตาหลับไม่นึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่สามารถข่มใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านได้เลย"เฮ้อ.." เสียงถอนหายใจดังออกมาอีกครั้งนับเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ ดวงตากลมยังคงจ้องมองบานประตูสีดำอยู่แบบนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากหน้าห้องท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟดวงเล็กข้างหัวเตียงทำให้สามารถมองเห็นคนที่ปรากฏหน้าประตูได้ค่อนข้างชัดเจน เปลือกตาบางรีบปิดลงทันทีที่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือเจ้าบ้านที่เพิ่งกลับจากข้างนอกมาใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่งตามเดิม แต่หากมองไม่ผิดเหมือนจะเห็นคราบอะไรบางอย่างติดบนเชิ้ตสีดำของเขาด้วยอังเดรเหลือบมองคนบนเตียงเพียงเล็กน้อยแล้วดึงสายตากลับ มือหนาปลดกระดุมเชิ้ตออกเดินเลยเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะมีเสียงน้ำกระทบกับพื้นดังขึ้นมาเป็นจังหวะใช้เวลาเพียงไม่

หลังจากส่งต่อชายแปลกหน้าให้กับเปาโลแล้วม่านฟ้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีก ทุกอย่างมันเงียบไปเลย แม้แต่คนที่บอกว่าจะไปส่งเธอยังคอนโดก็โทรมาบอกให้เธอกลับกับผู้จัดการไปก่อน เขามีงานด่วนที่ต้องไปจัดการทางด้านอังเดรก็เหมือนหายเข้าไปในกลีบเมฆเลย ไม่มีสัญญาณเตือนหรือบอกอะไรสักอย่างว่าคนที่เธอส่งไปนั้นดีหรือร้าย เป็นมิตรหรือศัตรูหรือว่า... นี่จะเป็นงานที่เขาเคยบอกก่อนหน้านี้กันแน่นะ"พี่ม่านอยากแวะไหนก่อนไหมคะ หนูจะได้บอกลุง""อืม.. ไม่ดีกว่าพี่อยากพักมากกว่า""โอเคค่ะ"ด้วยความที่เหนื่อยกับงานมาทั้งวันทำให้เปลือกตาบางปิดลงอย่างง่ายดายเพียงแค่ร่างกายสัมผัสเข้ากับอากาศเย็นสบายภายในรถตู้ ม่านฟ้ากระชับผ้าห่มผืนบางขึ้นคลุมร่างกายตัวเองเอาไว้หลับตาฟังเสียงเครื่องยนต์บางเบาจนกระทั่งเผลอหลับไปมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกสะกิดปลุกจากไทม์ว่าถึงที่พักแล้ว ดาราสาวจึงตื่นและลงจากรถมา หันไปบอกให้ผู้ช่วยสาวตัวเล็กกลับบ้านไปได้เลยส่วนเธอเองก็จะขึ้นห้องนอนพักแล้วเหมือนกัน ตลอดระยะทางขึ้นมาบนห้องก็มีแอบลุ้นว่าจะเจอใครอีกคนนั่งรออยู่อย่างเช่นทุกครั้งหรือเปล่า แต่ก็ต้องทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยเพราะมีแต่ห้องว่างเ

'วันนี้ฉันกลับดึกนะคะ'ดวงตาคมจ้องมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากดาราสาวเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วด้วยแววตาราบเรียบ ก่อนจะกดปิดหน้าจอลง แล้วยกเท้าขึ้นพักบนโต๊ะตัวเตี้ยด้านหน้าร่างสูงเอนหลังกับพนักพิงโซฟาวางพาดคอไปกับพนักหลับตาลงเบาๆ เขาเพิ่งเข้าไปเช็กสินค้าล็อตใหญ่ก่อนกลับมาที่นี่ แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่าทั้งที่ก่อนออกจากห้องไปเมื่อเช้าเจ้าของห้องบอกเองว่าเย็นนี้จะกลับมาทำอาหารรอเพราะเลิกงานเร็วแต่ตอนนี้คงต้องเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วเพราะตอนอยู่ในโกดังเขาเปิดระบบโทรศัพท์เป็นส่วนตัวไว้ จึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงข้อความและเสียงแจ้งเตือนอื่นๆ เวลามีงานหรืออะไรก็มักจะติดต่อผ่านลูกน้องตลอดทำให้กว่าจะจำได้ เปิดเข้าไปดูได้ก็ตอนที่กลับมาถึงที่นี่แล้วติ้ง~แจ้งเตือนแอปดังดังขึ้นทำให้เปลือกตาหนาที่กำลังปิดสนิทเปิดพรึ่บขึ้นมาแทบทันที มือหนายกมือถือในมือขึ้นในระดับเสมอใบหน้า มองรายชื่อเจ้าของข้อความด้วยแววตานิ่งๆ ก่อนจะกดเข้าดูข้อความของลูกน้อง'ตอนนี้มันกำลังอยู่กับคุณม่านฟ้าครับ'นัยน์ตาคมจ้องมองภาพที่ถ่ายจากมุมหนึ่งของร้านอาหารที่มีนักแสดงและโปรดิวเซอร์กำลังนั่งทานอาหารร่วมกันอยู่ เห็นใบหน้าของม่านฟ้าท

"ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นตัวถ่วงชีวิตแก กำจัดทิ้งซะ"เสียงเข้มหนักแน่นดังขึ้นทันทีหลังสองคนได้อยู่กันตามลำพังภายในรถยุโรปคันหรูที่ถูกรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดชุดดำมากมาย อังเดรเงยหน้าขึ้นมองโลเรนโซชายผู้มีศักดิ์เป็นลุงและพ่อบุญธรรมในเวลาเดียวกันมุมปากหนากระตุกเพียงนิด ก่อนใบหน้านั้นจะกลับมาเรียบนิ่งตามเดิม ดวงตาคมยังคงจ้องมองความนิ่งบนใบหน้าของคู่สนทนาโดยที่ไม่มีแม้แต่เสียงหลุดลอดออกมา"อย่าเอาเพศมนุษย์อ่อนแอเข้ามาในชีวิตเหมือนพ่อแก เพราะมันจะทำให้ชีวิตแกพังไม่เหลือชิ้นดี""ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น" มือแกร่งกำแน่น สันกรามคมถูกเจ้าของบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูนเด่นชัด แววตาเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวยามที่คู่สนทนาเอ่ยถึงจุดอ่อนในชีวิตพ่อ ซึ่งก็คือแม่เขาเอง"แกจะเอาเมียบำเรอกี่คนมันก็เรื่องของแก แต่ไม่ใช่มาเปิดตัวต่อสาธารณะแบบนี้ แกอยู่ในที่แจ้งศัตรูอยู่ในที่ลับ อย่าให้เสียมาถึงงาน""...""จัดการให้เรียบร้อยภายในสามวัน ถ้าแกไม่ทำฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการมันเอง"อังเดรจ้องหน้าเจ้าของคำพูดด้วยแววตาเยือกเย็น ความโกรธเปลี่ยนกลับเป็นความราบเรียบเข้ามาฉาบบนใบหน้าคมเข้มอีกครั้ง "เชิญ" คำพูดสั้นๆ

"อือ~"ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกกระทบบนไหล่บางเข้ามาปลุกคนที่กำลังหลับฝันดีอยู่บนเตียงนุ่มให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่ กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เหมือนจะกลายเป็นกลิ่นที่ชื่นชอบมากที่สุดในตอนนี้ตลบอบอวลรอบกายสาวม่านฟ้าพลิกตัวนอนหงาย ปรือตาขึ้นท่ามกลางความมืดเพราะมีม่านหนาปิดบดบังแสงสว่างจากด้านนอกไว้ ยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ เรียกสติ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความงัวเงียและมึนงงเล็กน้อย แต่สติก็ถูกเจ้าของดึงกลับมาอยู่กับตัวได้อย่างรวดเร็วจ๊อก~เสียงท้องร้องเป็นสัญญาณที่บอกให้รู้ว่าตอนนี้เธอต้องทำอะไรก่อนเป็นอันดับแรก จำได้ว่าเมื่อวานเย็นถูกอุ้มขึ้นมาบนห้อง หลังจากนั้นก็ถูกมาเฟียหนุ่มรังแกหลายรอบมากจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ข้าวก็ยังไม่มีตกถึงท้องเลยสักเม็ด ต้องให้ท้องมาร้องประท้วงเอาตอนเช้านี้แบบนี้"คนนิสัยไม่ดี" บอกว่าจะพาลงมาหาอะไรทานหลังเสร็จเรื่องอย่างว่าไปแล้ว แต่ที่ไหนได้ ปล่อยให้เธอนอนท้องว่างทั้งคืนเลยว่าแต่... เขาไปไหนแล้วดวงตากลมกวาดมองไปทั่วบ้านก็เจอแต่ความว่างเปล่า มีเพียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังตัดไฟดังเบาๆ และเสียงลมหายใจของเธอที่กำลังพ่นรดเหนือริมฝีปากเท่านั้นม่านฟ้าถอนหายใจ