جميع فصول : الفصل -الفصل 60

แสงตะวันสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ที่รับหน้าที่ปิดป้องผู้คนด้านในจากอากาศด้านนอก เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ให้ความเย็นกับห้องพักภายใน ในขณะที่เสียงตัดไฟเบาๆ ก็ยังคงพอแว่วเข้ามาให้ได้ยินเป็นครั้งคราวม่านฟ้าปรือตารับแสงสุดท้ายของวันด้วยอาการปวดหัวอย่างหนักคลับคล้ายคลับคลาว่ามีระเบิดลูกใหญ่ที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ในหัวเธอพร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ"อื้อ~" มือเรียวยกขึ้นมาวางบนขมับบาง ยันตัวลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความเงียบงันกวาดตากลมมองรอบห้องไม่คุ้นเคย แต่เดาได้ว่าน่าจะเป็นห้องพักในโรงพยาบาลเพราะมีเสาน้ำเกลือตั้งอยู่ข้างเตียงที่เธอนอนอยู่ และสายนั้นก็จ่อตรงเข้ามายังหลังมือของเธออีกด้วยภายในห้องยังคงมีเพียงความเงียบเท่านั้น ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อย ไล่สายตามองออกไปด้านนอกที่ยังคงมีดวงอาทิตย์ดวงใหญ่คอยให้แสงสว่างอยู่ ก่อนจะพบกับแผ่นหลังกว้างของใครบางคน ใบหน้าคุ้นเคย เรือนผมสีเทาเข้ม รูปร่างสูงใหญ่แม้ไม่ต้องหันมาเธอก็จำได้ว่าเขาคนนั้นคือใครม่านฟ้าแทบจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ ก่อนที่ตัวเองจะมานอนอยู่ภายในห้องนี้ เธอจำได้แค่ว่ากำลังฟังมาเฟียหนุ่มพูดคำขอโทษมากมายอยู่บ

"ม่าน"แรงสะกิดเบาๆ จากผู้จัดการสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างกันดึงม่านฟ้าที่กำลังตั้งใจอ่านบทอยู่บนเก้าอี้แคมปิ้งละสายตาจากบทในมือ ดวงตากลมช้อนมองคนด้านที่ตอนนี้สายตากำลังจับจ้องไปยังอีกที่หนึ่ง ตำแหน่งที่มีใครบางคนนั่งทำหน้านิ่งอยู่"อะไรยังไงไหนเล่ามาซิ""อะไรคะ" ดึงสายตาหลุบกลับยังบทในมือตัวเอง มองเมินมาเฟียหนุ่มที่นั่งจ้องมาแทบไม่กะพริบตา มันพลอยทำให้คนอื่นๆ เขาทำงานลำบากกันไปด้วยทีมงานต้องคอยเดินหลบคนตัวใหญ่ เวลาจะยกกล้องฉากหรืออะไรก็ไม่กล้าออกปากไล่ แม้แต่ผู้กำกับยังต้องให้ความเกรงใจก็แหงสิ ตอนนี้เขาเป็นโปรดิวเซอร์หลักของละครเรื่องนี้ไปแล้วนี่ ไม่ว่าจะทำอะไรใครๆ ก็ต้องเกรงใจแม้แต่จะมานั่งกลางกองละครเป็นรูปปั้นขวางทางการทำงานของคนอื่นๆ แบบนี้ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูด"คืนดีกันแล้วเหรอ""คืนดีอะไรคะ หนูกับเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกันสักหน่อย""คิดว่าท่าทีเราคนเขาดูไม่ออกกันหรือไง แม้แต่ไทม์ยังบอกว่าเราเหมือนคนอกหัก แล้วสรุปอกหักจริงป่ะ""อ.. อกหักอะไร ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย" พูดเสียงอ้อมแอ้มแล้วได้แต่ก้มหน้า อาการเธอคงจะเหมือนคนอกหักมากสินะ แต่ก็ไม่แปลกหรอก ใจลอยนั่งเหม่อแม้แต่ตัวเองยังไม่รู้

ความเงียบเป็นความสุขที่ดีที่สุด แต่เหมือนวันนี้จะขาดอะไรบางอย่างไปนะม่านฟ้าชำเลืองตามองรอบบริเวณภายในกองถ่ายละครโดยที่ในมือยังคงมีบทละครปึกหนาอยู่ ริมฝีปากเอิ่บอิ่มถูกเจ้าของขบกัดเบาๆ หัวคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันน้อยๆ ด้วยช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาอังเดรทำตัวตามติดเธอแทบทุกวันเหมือนคนไม่มีการมีงานทำ จนเมื่อวานเธอหยุดงานหมกตัวเองอยู่แต่ในห้อง และมาวันนี้คนที่เอาแต่ทำตัวเป็นเงาตามเธอกลับไม่เห็นหน้าอีก ตั้งแต่ออกจากคอนโดมาแล้วนะหรือเขาจะถอดใจไม่ยอมตามเธอแล้วงั้นเหรอ แน่นอนสิเขาเป็นคนที่ไม่อดทนกับอะไรนานๆ อยู่แล้ว คงจะเบื่อที่จะตามเธอแล้วก็ได้"ดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ดีแล้ว" แต่ทำไม.. ใจมันกลับเศร้าแบบนี้นะดาราสาวหันความสนใจกลับมายังบทละครในมือตัวเอง พร้อมกับเวลาเดียวกันที่ช่างแต่งหน้าเดินเข้ามาดูหน้าผมให้ในเต็นท์ใจมันหวิวๆ แปลกๆ เหมือนกำลังรอใครสักคน ทั้งที่ทำเป็นใจแข็งมาได้ตลอดหลายวัน แต่พอเขาหายไป.. กลับรู้สึกน้อยใจไปเสียอย่างนั้นใบหน้าสวยหลุบลงเล็กน้อยหลังจากช่างแต่งหน้าดูความเรียบร้อยเสร็จแล้ว หลุบมองหน้าท้องตัวเองที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยแล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่เข้าใจความ

อังเดรกวาดตามองรอบห้องคุ้นเคยที่ยังคงอยู่ในสภาพเดิมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ของตกแต่งหรืออะไรก็ตามยังคงวางไว้ตามเดิมราวกับตอนที่เขายังคงได้เข้ามาในห้องนี้บ่อยๆร่างสูงหย่อนตัวลงบนโซฟารับแขกดึงสายตาไปหยุดยังร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลของเจ้าของห้องที่กำลังเดินกลับมาด้วยใบหน้าตึงเล็กน้อยพร้อมกับแก้วน้ำส้มในมือ"น้ำส้มค่ะ ไม่สบายก็ทานวิตามินซีเยอะๆ"เสียงหวานว่าให้แล้วเดินกลับไปยังครัวเล็กเพื่อหุงหาอาหารให้คนป่วยทานจะได้ทานยาต่อ กลิ่นหอมๆ อ่อนๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของม่านฟ้ายังคงตลบอบอวลรอบกายหนามาเฟียหนุ่มเอนหลังลงนอนไปกับความยาวของโซฟานุ่ม ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากบังแสงจากหลอดไฟบนเพดานหลุม ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้กลิ่นหอมๆ ที่รู้สึกโหยหวนได้ทำงานอย่างเต็มที่เวลาผ่านไปราวเกือบสามสิบนาทีได้ม่านฟ้าถึงจะเดินออกมาจากครัวพร้อมกับถาดเสิร์ฟที่มีชามข้าวต้มร้อนๆ สองชามและไข่ต้มออกมาเธอวางถาดในมือลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาร่างใหญ่ที่กำลังนอนหลับตาอยู่ฝั่งตรงข้าม กวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาที่ตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากกว่าตอนกลางวันมากไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมทานอาหาร บางที

"สวัสดีครับคุณม่านฟ้า คุณอังเดร""สวัสดีค่ะคุณหมอ"ม่านฟ้ารับคำทักทายของคุณหมอวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มและสองมือที่พนมขึ้นกลางอก พร้อมกับกระตุกแขนเสื้อคนตัวโตที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกันให้สวัสดีท่านไปด้วย ซึ่งเขาก็ยอมยกมือพนมขึ้นไหว้แต่ไม่ได้เอ่ยเสียงออกมาร่างอวบอิ่มหย่อนตัวลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะของคุณหมอที่ได้นัดแบบเร่งด่วนกะทันหันเมื่อคืนนี้หลังจากสอบถามข้อมูลขอความช่วยเหลือจากคุณแม่ลูกอ่อนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อเดือนที่แล้ว"ต้องขอโทษคุณหมออีกครั้งด้วยนะคะที่นัดกะทันหันแบบนี้""ไม่เป็นไรเลยครับ ที่จริงผมก็มีหน้าที่ดูแลเรื่องนี้เป็นพิเศษอยู่แล้วครับ"คุณหมอวัยกลางคนฉีกยิ้มกว้างเอ่ยด้วยความสุภาพอ่อนโยน ก่อนจะหลุบตาลงยังหนังสือเล่มเล็กที่วางตรงหน้าตัวเองอังเดรนั่งนิ่งรอไปเงียบๆ โดยที่มีดาราสาวเป็นคนเดินเรื่องทุกอย่างทั้งหมดเอง หลุบตายังสมุดสีชมพูบนโต๊ะตรงหน้าแล้วก็เคลื่อนสายตากลับขึ้นมามองหน้าคุณหมอวัยกลางคนกับคนด้านข้างเป็นระยะกวาดตามองภาพที่ติดให้เห็นตามผนังห้องเกี่ยวกับครอบครัว เด็ก และอายุครรภ์ของคุณแม่ แล้วได้แต่มองราวกับคนที่กำลังปล่อยใจให้ลอยไปกับเรื่องราวเหล่านั้นใบหน้าคมเข