جميع فصول : الفصل -الفصل 50

"อือ~"ความเงียบและแรงกดดันภายในห้องที่เต็มไปด้วยความมืดมิดปลุกม่านฟ้าให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งมือเล็กยกขึ้นมาทุบขมับบางเบาๆ รู้สึกเหมือนยังมึนหัวอยู่เลย ท่ามกลางความมืดมิดกลับได้ยินเพียงเสียงหายใจเข้าออกแผ่วเบาของตัวเองเท่านั้น "ที่ไหนเนี่ย"มันมืดไปหมด มืดจนมองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่.. มือตัวเองที่ตอนนี้กำลังยกขึ้นมาตรงหน้า ร่างอวบอิ่มพยายามดันตัวลุกขึ้นยืน ใช้มือคลำหาทางไปด้านหน้า ความรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออกมันทำให้อยากจะรู้ว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่ในใจเห็นเพียงใบหน้าดุดันของอังเดรที่ผุดขึ้นมาเท่านั้น อยากจะร้องไห้วอนขอสวรรค์ชวนเห็นใจให้มีคนมาช่วยเธอเร็วๆ และคนคนนั้นที่ปรากฏในหัวคือมาเฟียหนุ่ม คนที่เพิ่งบอกกันว่าจะมาหา"อังเดร~ คุณอยู่ไหน ได้ยินฉันหรือเปล่า มีใครได้ยินฉันไหม"เสียงสั่นเครือตะโกนถามเผื่อจะมีใครตอบกลับมาบ้าง เสียงสักนิดให้พอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางความมืดที่แสนน่าอึดอัดและน่ากลัวนี้ม่านฟ้ากะพริบตาขับไล่หยดน้ำตาที่มันเอ่อล้นเบ้าตา ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องอ่อนไหวอะไรแบบนี้ด้วย ที่ผ่านมาเธอเป็นคนเข้มแข็งมาตลอดเลยนะ แต่ตอนนี้... น้ำตามันไหลลงมาข้า

ตึก ตึก ตึกฟิ้ว~เคร้ง!"ไอ้พวกหน้าโง่ ทำงานกันประสาอะไรวะ มีอยู่เป็นร้อยแต่ปล่อยคนแค่สามคนพังคลังได้ ไอ้พวกสวะเลี้ยงเสียข้าวสุก!"เจไดหลุบมองโคมไฟที่ลอยเฉียดหน้าตัวเองไปกระแทกกับผนังด้านหลังแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี อีกแค่เซนเดียวหน้าเขาก็จะได้แผลแล้ว แต่เพราะการฝึกฝนมาอย่างดีทำให้ร่างกายมันตื่นตัวไหวหลบได้แบบทันท่วงทีลิ้นสากตวัดเลียริมฝีปากเล็กน้อย ก้มหน้าลงต่อหน้าเจ้านายใหญ่มือขวาหนุ่มเพิ่งจัดการกับลูกน้องของอังเดรมา หวังจะเข้าไปในฐานคลังสินค้าของอีกฝ่ายแล้วทำลายทิ้งซะ แต่ก็ต้องถูกเรียกตัวกลับอย่างกะทันหันด้วยเรื่องที่มันใหญ่กว่าคลังสินค้าใหญ่ที่อิตาลีถูกถล่ม ฝีมือหนูตัวเล็กๆ ที่ไม่คิดประเมินกำลังตนเอง คิดจะเอาไข่ไปกระทบกับหิน แต่ก็ยอมรับว่าพวกมันมีฝีมือมากพอตัวที่สามารถหลบคนเป็นร้อยแล้วเข้าไปวางระเบิดภายในคลังได้โดยที่ไม่ถูกจับความเสียหายที่ได้รับเรียกได้ว่ามหาศาลเลยทีเดียว เพราะมันเป็นคลังสินค้าใหญ่หนึ่งในสามของโลเรนโซเลย"รู้ตัวพวกมันหรือยังว่าเป็นพวกไหน""ตอนนี้ยังครับ""ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์ทุกคน กูเลี้ยงพวกมึงด้วยข้าวมันเสียเปล่าน่าจะเลี้ยงด้วยลูกตะกั่วจะได้ทำให้ตื่นตั

ท่ามกลางความมืดและเงียบงัน ยังคงมีดวงตาหนึ่งที่ยังคงจับจ้องเพียงใบหน้าเนียนสวยของหญิงสาวที่หลับใหลไปแล้ว อังเดรเลื่อนมือเกลี่ยผมนุ่มข้างแก้มใสที่แนบติดกับผิวสวยเป็นแพแข็งเพราะเปียกน้ำตาเจ้าหล่อนทัพหลังหูลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแต่หากยังคงมีเสียงสะอื้นดังเป็นระยะให้ได้ยินตลอดเวลาหลังจากอุ้มร่างอวบอิ่มขึ้นมาบนห้องแล้ว ม่านฟ้าก็เลือกที่จะนอนหันหลังให้กับเขาแทบทันที เธอนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นานทำเอาคนไม่เคยต้องรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ถึงกับไปไม่เป็น ไหล่บางสั่นโยกราวกับแผ่นดินไหว เสียงสวบสาบแรงยุบของเตียงนุ่มไม่ได้ดึงความสนใจของเธอให้หันกลับมามองเพื่อนร่วมห้องเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าจะเป็นการบอกกล่าวกลายๆ ว่าเธอไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกในขณะที่ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามารวบร่างเล็กเข้ากอด แต่เจ้าของยังคงสะอึกสะอื้นไห้ไม่หันกลับมา นอนกอดคนที่ร้องไห้อยู่นานกว่าจะเธอจะผล็อยหลับไปเพราะความเพลียอังเดรกดจมูกโด่งคมลงบนไหล่มนหนักๆ รู้สึกหนักใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หากตอนนี้เธอบอกว่าจะขออิสระคืนเขาก็ยอม หากบอกว่าอยากให้ทุกอย่างคืนกลับไปเป็นแบบเมื่อก่อนเขาก็ยอมให้เป็นแบบนั้น บางทีการที่มีเธออยู่ข้างๆ แบบน

ถึงแม้เจ็บช้ำสักเท่าไหร่ ยังรู้สึกดี ที่หัวใจ ไม่ลืมภาพเธอชีวิตยังเหลือความสวยงามให้ฉันจดจำ ได้เสมอยังคงมีเธอในหัวใจ อยู่เหมือนเดิมรักเธออยู่เหมือนเดิมถึงนานแค่ไหน ก็ไม่ยอมให้เธอไปจากใจดวงนี้เป็นความเจ็บปวดที่งดงาม~"พี่ลูกแก้ว"เสียงกระซิบเรียกจากผู้ช่วยสาวตัวเล็กที่เดินเข้ามาในครัวพร้อมกับใบหน้าที่ไม่ค่อยดีมากนัก สายตายังคงจ้องมองไปยังแผ่นหลังเล็กของเจ้าของคอนโดที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟารับแขกตลอดเวลา"อะไร""พี่ว่า... พี่ม่านเหมือนคนอกหักหรือเปล่าอ่ะ นั่งฟังเพลงนี้วนไปหลายรอบแล้วนะ"พอเสียงเล็กถามแบบนั้นลูกแก้วเองก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนไปด้วย หลายวันมานี้เด็กในความดูแลเธอทำตัวแปลกไป จะบอกว่าเพราะไม่สบายเลยซึมๆ ไปก็คงจะไม่ใช่ เพราะเจ้าหล่อนก็กลับมารับงานตามปกติแล้วแต่แววตาที่เศร้าหมองและใบหน้าเศร้าๆ นั้นมันชัดเจนมากจนยังแอบกลัวว่าเธอจะเป็นซึมเศร้าไปหรือเปล่าคนที่จะตอบคำถามเรื่องอกหักหรือไม่ได้นั้นก็เห็นจะมีเพียงคนบนโซฟานั้น และอีกคนที่เงียบหายไปเลยเท่านั้นว่าแล้วว่าทำไมถึงได้แปลกๆ เหมือนจะมีการทะเลาะกันระหว่างสองคนเกิดขึ้น แต่ไม่คิดว่ามันจะรุนแรงถึงขั้นความสัมพันธ์ร้าวฉ

ม่านฟ้าแหงนหน้าขึ้นมองตึกสูงโทนสีเข้มตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ใช่ ที่นี่คือโรงพยาบาลของเพื่อนอังเดร เธอจำได้เพราะเคยมาถ่ายละครที่นี่และเขาก็เป็นคนมาส่งเธอเองที่จริงมันไม่แปลกเลยที่พุดตานจะเลือกโรงพยาบาลนี้เป็นคนดูแลเจ้าหล่อนและลูกน้อยตอนคลอด เพราะหากว่าเป็นเธอเองก็คงจะเลือกที่นี่เหมือนกันด้วยเพราะเป็นโรงพยาบาลอันดับต้นๆ ของประเทศ ค่าหมออาจแพงไปหน่อยแต่หากมันคุ้มกับการดูแลเอาใจใส่ของหมอและพยาบาลเลย แถมยังเป็นโรงพยาบาลของเพื่อนรักศรัณย์อีกดวงตากลมหลุบกลับลงมายังด้านล่างตึกที่มีชายชุดดำหลายคนเฝ้าตลอดเวลา แอบถอนหายใจเบาๆ เพราะก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาหลายๆ คนเหมือนกัน หนึ่งในนั้นก็มีเปาโลเนี่ยแหละก็คิดไว้แล้วว่าอาจจะต้องเจอเขาที่นี่แน่ เตรียมใจจะถามเรื่องของฐากูรมาแล้วด้วยเรียบร้อย แต่พอเอาเข้าจริงๆ ใจก็ยังสั่นไหวอยู่มาก แค่คิดว่าจะได้เจอหน้าเขาอีกหลังจากเมื่อวานที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากมองหน้ากัน ใจมันก็เต้นแรงขึ้นมาแล้ว"คุณม่านฟ้า มาหานาย.. เอ่อ มาเยี่ยมคุณพุดตานเหรอครับ"เปาโลรีบวิ่งออกมาหาดาราสาวทันทีที่เห็นว่าเจ้าหล่อนเอาแต่ยืนอยู่นอกตึกไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที ปากมันไวถามไปว่าเ