All Chapters of เพลิงรัก กลางตะวัน: Chapter 71 - Chapter 80

​“พี่ไม่เคยรักใครมาก่อน และพี่ก็รู้สึกแบบนี้กับน้องน้อยของพี่คนเดียว พี่อยากจะดูแลปกป้องยัยน้องตลอดไป อนุญาตพี่นะจ๊ะ”​ชนิตสิรีไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธเขา เพราะหัวใจเธอกำลังหวั่นไหว สับสนไปหมดกับอารมณ์หวามไหว ที่เกิดขึ้น ริมฝีปากของนราวิชญ์ก็ประกบมาหาความหวานจากริมฝีปากอิ่มอีกรอบ จนเธอตัวอ่อนไปหมด กับสัมผัสนั้น ชนิตสิรียังบอกตัวเองไม่ได้ ว่าเธอกำลังรู้สึกแบบไหนกับคนที่กำลังตระกรองกอดเธออยู่ตอนนี้ นราวิชญ์ถอนจูบอย่างเสียดาย แล้วซุกซบหน้ากับซอกคอนุ่ม มือใหญ่ของเขาเริ่มเลื่อนไล้สอดเข้าใต้ชายเสื้อนอนของชนิตสิรี ไล้สัมผัสผิวเนียน ส่วนริมฝีปากได้รูปก็ขบเม้มเนื้อนวลอย่างมันเขี้ยว และตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงเกินจะควบคุมได้​“พี่วิชญ์ พี่วิชญ์ขา พอก่อนนะคะ”ชนิตสิรีเอ่ยห้ามเป็นเสียงครวญ พยายามผลักใบหน้าคมสันที่ตอนนี้เริ่มไล่ซุกซนตามมือเขา กระดุมเสื้อนอนของเธอถูกปลดออกจนหมดแถวแล้ว มือเขากำลังสัมผัสกับผิวเนื้ออิ่มนวลของทรวงอกสาวภายใต้บราสีหวาน ใบหน้าเขากำลังจะซุกซบกับเนื้อหวานนั่น นิ้วเรียวปิดริมฝีปากเขาไว้ ตัวเธอกำลังสั่นไปหมดเพราะความกลัวเขาและสับสนกับอารมณ์ของตัวเอง​“ยัยน้อง น่ารักเหลือเกิน ขอ

​“เวียร์ไม่ยอมนะคะ คุณจะทำอย่างนี้กับเวียร์ไม่ได้”ญาตาวีที่เหมือนจะคลั่งไปแล้วกับความจริงที่ได้รับรู้ นี่เธอสู้ผู้ชายไม่ได้เหรอนี่ โอ๊ย!นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่ เธอปรี่เข้าไปจะทำร้ายเพลิง หากแต่คเชนทรขวางหน้าเพลิงไว้เสียก่อน เขามองญาตาวีหัวจรดเท้า ก่อนจะพูดเสียงทุ้มว่า​“ทำไมจะทำไม่ได้ครับ คุณทิ้งเพลิงแล้ว ตอนนี้เพลิงก็เป็นแฟนกับผม อย่างผมคงจะดีกว่าผู้หญิงอย่างคุณสิบเท่า เพลิงเขาถึงไม่กลับไปเลือกคุณ แม้จะสวย เซ็กซี่ มีเสน่ห์ร้อนขนาดไหน เขาก็ไม่มองแล้วอยู่ดี”​“แก! ไอ้บ้า ไอ้เกย์ ไอ้...”ญาตาวีถึงกับพูดไม่ออก บอกไม่ถูก เธอร้องกรี๊ดอย่างขัดใจ แล้วเดินแกมวิ่งกลับไปที่รถของเธอทันที พลางขับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอรับไม่ได้จริงๆ ถ้าเป็นคู่ต่อสู้ผู้หญิง เธอจะไม่ว่าสักคำ หากนี่เพลิงเลือกคนรักเป็นผู้ชาย โอ๊ย! มันเกินที่ญาตาวีจะรับไหว เธอคงไม่กลับมาหาเขาอีกแล้ว ลาขาดกันที! ​“พี่เพลิง”ชนิตสิรีก็เป็นอีกคนที่อ้าปากค้าง เพลิงกลั้นยิ้มแล้วแทบแย่ เขาตบบ่าคเชนทรเบาๆ แล้วขยิบตาให้ คเชนทรหลิ่วตาเป็นสัญญาณตอบ ก่อนจะปรี่ไปหาน้องน้อยของเพลิง แล้วทำท่าตุ้งติ้งสุดฤทธิ์ เขาตรงเข้าโอบชนิตสิรีมากอด ทำเอานราวิช

ตวงรักถอนใจเฮือก ก่อนจะเอนหลังกับชิงช้าไม้ แล้วไกวมันเบาๆ บริเวณรอบๆ เธอเริ่มมืดลง ลุงคำปันเปิดไฟหน้าบ้านแล้วเพราะเป็นเวลาพลบค่ำ หลังจากตวงรักทำอาหารเย็นเสร็จ แต่คนที่บอกว่าจะกลับมาทานด้วยเธอก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ป่านนี้แล้ว เพลิงก็ยังไม่กลับมาเสียที ตวงรักรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อคิดว่าตอนนี้เขาคงจะอยู่กับคนรักอย่างมีความสุข เธอคงจะบอกกับคุณย่าหญิงว่า เธอจะขอลางานนี้เสียที เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว กับการที่จะต้องมาอยู่ใกล้เขา คนที่ทำให้หัวใจของเธอเจ็บร้าวไปหมดแบบนี้ ตวงรักตัดสินใจแล้วว่าจะไปจากที่นี่ หลบไปรักษาแผลใจของเธอเงียบๆ ยัยตวงนะยัยตวง จะหลงรักใครสักคน ดันเป็นรักที่ไม่มีความหวัง รักที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเขาดันรักเพศเดียวกันไปเสียแล้ว​นัยน์ตาคมหวานมองเหม่อ จมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง จนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เดินมาทางด้านหลังเธอ เพลิงมองไล่ไปตามร่างเพรียวด้วยสายตาเป็นประกาย เขาตัดสินใจกับตัวเองแล้ว ว่าวันนี้เขาจะสารภาพกับตวงรักเสียที ว่าเขารู้สึกแบบไหนกับเธอกันแน่ หัวใจมันเรียกร้องเหลือเกินแล้ว เมื่อเรื่องวุ่นๆ ทุกอย่างเรียบร้อยไปด้วยดี เขาก็อยากจะทำตามเสียงของหัวใจตัวเองบ้าง

​“ยายตวง หายไปไหนมาตั้งหลายวัน น้องมาหาก็ไม่เจอ โทรศัพท์ก็ไม่รับ”ชนิตสิรียืนยิ้มกว้างอยู่ที่หน้าบ้านหลังเล็กของครอบครัว ชัยนภัทร กล่าวทักทายเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ตวงรักที่ลงมากจากรถยนต์พร้อมกับบิดา ถึงกับตกใจเมื่อเห็นหน้าของชนิตสิรี เธอมองหาใครบางคนโดยอัตโนมัติ หากแต่ก็ไม่เห็น ตวงรักกัดริมฝีปาก แล้วอ้าแขนรับเพื่อนที่โผเข้ามากอดเธอ​“ตวงไปหาพ่อมาน่ะ คงไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มั้ง”หญิงสาวว่า ความจริงเธอทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน เพราะไม่อยากติดต่อกับใคร ตั้งแต่เธอได้รับโทรศัพท์จากเพลิง ตวงรักก็ถึงกับปิดโทรศัพท์หนีไปเลย​“แหม...ใช้ของค่ายไหนกันนะ เป็นไปได้เหรอสมัยนี้โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ สวัสดีค่ะ คุณลุง”ชนิตสิรีบ่น แล้วพนมมือไหว้เมธัส ที่กำลังขนข้าวของลงมาจากด้านหลังรถ ชายวัยกลางคนยิ้มให้เธออย่างเป็นเอ็นดู เพราะเขารู้จักกับเพื่อนสนิทของตวงรักมานาน ชนิตสิรีเป็นเด็กที่น่ารักคนหนึ่ง​“ไม่รู้สิ ว่าแต่น้องมาหาตวง มีธุระอะไรเหรอ?”ตวงรักถาม หน้าตาเธอยังคงซีดเซียว เพราะความเพลีย เธอไม่ค่อยได้นอนเลย เรียกได้ว่านอนไม่เต็มอิ่มเลยตั้งแต่จากสวนส้มตะวันฉายมา เพราะนึกเป็นห่วง กังวลถึงคนเจ้าเล่ห์ ว่าเข

เสียงหัวเราะดังมาจากห้องนั่งเล่น เมื่อสองสาวเดินผ่าน เพื่อจะขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน เพื่อเข้าไปในห้องนอนของชนิตสิรีตามที่เจ้าตัวชวน ตวงรักถึงกับย่นคิ้ว นั่นมันเสียงพ่อของเธอนี่นา ไม่รู้ว่าถูกใจอะไร เมธัสถึงหัวเราะดังมากขนาดนี้​“ไหนละยัยน้อง แบบชุดที่จะให้ช่วยเลือก”ตวงรักถาม เมื่อเข้ามาในห้องนอนของเพื่อนรัก ชนิตสิรียิ้มแล้วฉุดมือให้ตวงรักนั่งลงตรงโซฟาตัวนุ่มที่อยู่มุมเตียง ก่อนจะพูดเสียงหวาน​“รอก่อนนะ น้องลืมไว้ข้างนอก ตวงนั่งรอก่อนนะ สงสัยว่าพวกผู้ใหญ่จะคุยกันสนุกเลยแน่ๆ เสียงดังเลย”​“นั่นสินะ ดีเหมือนกันจะได้คุยกับยัยน้องนาน ๆ”ชนิตสิรีหยิกแขนเพื่อนรักอย่างหมั่นไส้ จนตวงรักร้องโอ๊ย พลางหันมาทำเสียงออดใส่เพื่อนสนิท​“อะไรกันนะ ยัยน้อง เจ็บนะ”​“ทำมาเป็นพูดดี ตัวเองหายไปไหนก็ไม่รู้ ติดต่อก็ไม่ได้ ตวง น้องถามจริงๆนะ”ชนิตสิรีทรุดลงนั่งตรงโซฟาตัวเดียวกับเพื่อนรัก นัยน์ตากลมใส จับจ้องนัยน์ตาคมหวานของเพื่อนรักด้วยสายตาแน่วแน่​“ทำไมตวงต้องหนีด้วย ตวงหนีใครเหรอ?”​“เราไม่ได้หนีใครสักหน่อย” ตวงรักว่า แล้วหลบตาเพื่อนสนิท ชนิตสิรีส่ายหน้าน้อย ๆ พลางเชยคางมนของตวงรักให้สบตากับเธอ​​“มองต