76

ตวงรักถอนใจเฮือก ก่อนจะเอนหลังกับชิงช้าไม้ แล้วไกวมันเบาๆ บริเวณรอบๆ เธอเริ่มมืดลง ลุงคำปันเปิดไฟหน้าบ้านแล้วเพราะเป็นเวลาพลบค่ำ หลังจากตวงรักทำอาหารเย็นเสร็จ แต่คนที่บอกว่าจะกลับมาทานด้วยเธอก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ป่านนี้แล้ว เพลิงก็ยังไม่กลับมาเสียที ตวงรักรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อคิดว่าตอนนี้เขาคงจะอยู่กับคนรักอย่างมีความสุข เธอคงจะบอกกับคุณย่าหญิงว่า เธอจะขอลางานนี้เสียที เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว กับการที่จะต้องมาอยู่ใกล้เขา คนที่ทำให้หัวใจของเธอเจ็บร้าวไปหมดแบบนี้ ตวงรักตัดสินใจแล้วว่าจะไปจากที่นี่ หลบไปรักษาแผลใจของเธอเงียบๆ ยัยตวงนะยัยตวง จะหลงรักใครสักคน ดันเป็นรักที่ไม่มีความหวัง รักที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเขาดันรักเพศเดียวกันไปเสียแล้ว

​นัยน์ตาคมหวานมองเหม่อ จมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง จนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เดินมาทางด้านหลังเธอ เพลิงมองไล่ไปตามร่างเพรียวด้วยสายตาเป็นประกาย เขาตัดสินใจกับตัวเองแล้ว ว่าวันนี้เขาจะสารภาพกับตวงรักเสียที ว่าเขารู้สึกแบบไหนกับเธอกันแน่ หัวใจมันเรียกร้องเหลือเกินแล้ว เมื่อเรื่องวุ่นๆ ทุกอย่างเรียบร้อยไปด้วยดี เขาก็อยากจะทำตามเสียงของหัวใจตัวเองบ้าง

​“คุณตวง”

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยเรียกเธอ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่มานั่งเบียดเธอตรงชิงช้าไม้ ทำให้ตวงรักเงยมองเขา แววเศร้าฉายวาบในนัยน์ตาคู่สวยเมื่อมองหน้าเขา มันทำให้เพลิงรู้สึกสะท้อนใจนัก รับรู้ได้ว่าตวงรักเองคงจะผิดหวังเสียใจกับภาพที่เห็นมาก มือเขาปัดผมที่ระหน้าให้เธอ นัยน์ตาคมกริบมองเธออย่างอ้อนวอน ขณะที่พูดเสียงแผ่ว

​“มานั่งทำอะไรมืดๆ ครับ”

​“เปล่าค่ะ”

ตวงรักเมินมองไปทางอื่น กัดริมฝีปากก่อนจะพูดออกมาเสียงสั่น แม้เจ้าตัวจะพยายามแล้วก็ตามที แต่ใจเธอมันเจ็บเหลือเกินแล้ว ความเสียใจในเรื่องความรักมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เจ็บเจียนขาดใจเลยทีเดียว ที่แค่เห็นหน้าเขา เธอก็ใจแปลบแล้ว

​“ไม่ชวนแฟนคุณเพลิง มาทานข้าวเย็นด้วยกันเหรอคะ”

​“ไม่หรอกครับ”

เพลิงยิ้ม แล้วค่อยๆ โอบมือรอบไหล่บาง ตวงรักพยายามเบี่ยงตัวหนีเขา แต่พื้นที่มันจำกัดเหลือเกิน เธอจึงพูดเสียงเย็น และเมินไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคนที่กำลังทำให้เธอเจ็บปวด

​“คุณเพลิงอย่ามาใกล้กับตวงนักเลยค่ะ ตวงไม่อยากให้แฟนคุณเพลิงเข้าใจผิด”

​“ทำไมละครับ ไหนคุณตวงบอกว่าอนุญาต เราเป็นเพื่อนกันไงครับ” เพลิงทวงสัญญา

“หรือว่าคุณตวงจะรังเกียจที่ผมเป็นเกย์จริงๆ “ 

​“ตวงไม่ได้รังเกียจหรอกค่ะ”

น้ำตาของเธอแทบจะไหลแล้วตอนนี้ ตวงรักสูดน้ำมูก แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเครือว่า

“ตวงไม่มีทางรังเกียจคุณเพลิง และยินดีเป็นเพื่อนกับคุณเพลิง”  

​‘แต่ตอนนี้ขอตวง หลบหน้าคุณเพลิงไปทำใจก่อนนะคะ ตวงจะไม่ไหวอยู่แล้ว’

หญิงสาวพูดประโยคต่อท้ายในใจ เพลิงสอดมือใหญ่จับมือนิ่ม และซบหน้ากับบ่าบางของเธอ ตวงรักหลับตากลั้นน้ำตาไว้ สัมผัสที่อบอุ่นนี้เธอจะจำมันไว้ เก็บไว้เป็นความประทับใจสำหรับรักแรกที่เจ็บปวดของเธอ

​“คุณตวงน่ารักแบบนี้เสมอเลย ผมมีเรื่องจะสารภาพกับคุณตวง คุณตวงอย่าโกรธผมนะครับ”

เพลิงบีบมือบาง แล้วเริ่ม ‘สารภาพ’ ถึงสิ่งที่เก็บซ่อนไว้ในใจ ถึงสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ได้เวลาแล้ว ที่ตวงรักจะได้รับรู้ความจริงเสียที ว่าตกลงแล้วเขารักใครกันแน่

​“คะ”

ตวงรักย่นคิ้วอย่างสงสัย นี่เขาจะมาสารภาพอะไรกับเธออีกนะ หรือจะบอกเธอว่า เขากำลังวางแผนจะแต่งงานกับคเชนทร

​“เรื่องของแฟนของผม”

เพลิงอมยิ้ม ยังอดรู้สึกแปลกๆ ไม่หายตอนตัวเองจูบแก้มสากของคเชนทร ตวงรักถึงกับเกร็งและกัดริมฝีปากแน่น เธอไม่อยากจะรู้หรอกนะ ว่าเขาหวานชื่นกันขนาดไหน เจ็บจะตายอยู่แล้วคนบ้า!

​“จะให้ตวงช่วยเรื่องอะไรเหรอคะ ถ้าเรื่องคุณย่าหญิง บางทีคุณเพลิงคงต้องอธิบายให้ท่านฟัง ตวงเชื่อว่า ท่านคงจะยอมรับฟังแม้มันจะยากต่อการทำใจก็ตามที”

​“ไม่ใช่เรื่องคุณย่าหญิงหรอกครับ ผมจ้างคุณคเชนทรมาเล่นละคร เป็นแฟนผม”

​“หา!”

ตวงรักหันขวับ ทำตาโตมองเขาอย่างตกใจ เพลิงหัวเราะหึ หึ แล้วยิ้มหวานใส่ตาเธอ เสียงห้าวทุ้มพูดต่อไปอีกว่า

​“ผมแค่อยากไล่เวียร์ เลยไปปรึกษาสามคนนั่น สามสาวบอกว่าต้องใช้วิธีนี้ ซึ่งมันก็ได้ผลชะมัดเลย”

​“อะไรนะคะ”

ตวงรักอุทานออกมาอีกรอบ หัวใจกระตุกวูบ เพลิงอมยิ้ม กุมมือของเธอมาแนบอก แล้วพูดเสียงพร่าหวาน

​“ผมไม่ได้รักเวียร์แล้วและผมก็รู้นิสัยเวียร์ดี ว่าเธอตื้อไม่เลิกแน่ ๆ ตอนนี้ผมรักคนอื่นอยู่ คุณตวงรู้ไหมครับว่าใคร?”

​“คุณไม่ได้เป็นเกย์!”

ตอนนี้ตวงรักไม่อยากจะรู้แล้วว่าเขารักใคร เธอกำลังโกรธและรู้สึกเหมือนถูกหลอกตามทุกคนไปด้วย เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง ทั้งที่เธอก็จริงใจกับเขา แม้ว่าตอนแรกที่เธอมาที่สวนส้มตะวันฉายเธอจะมาสืบเรื่องของเขาให้กับคุณย่าหญิงก็ตาม แต่เธอก็สงสารและอยากช่วยเขาจากใจจริง เขาหลอกเธอได้ยังไงกัน ตวงรักสูดลมหายใจก่อนจะถามเสียงเรียบ

“ตกลงว่าคุณไม่ได้เป็นเกย์ใช่ไหมคะ คุณเพลิง”

​“ครับ ไม่ได้เป็นแล้วก็ไม่เคยเป็นด้วย”

เพลิงยิ้มและยืนยันหนักแน่น เท่านั้นแหละ ตวงรักถึงกับร้องอ๋อ...แล้วพยักหน้า ใบหน้าเธอแดงเรื่อ หากใช่ด้วยความอาย มันกลายเป็นความโกรธ นี่ตกลงเขาหลอกเธอมาโดยตลอดสินะ

อีตาบ้า! ตวงรักสะบัดมือหนีจากมือเขา เพลิงย่นคิ้ว แล้วเมื่อมือเธอเป็นอิสระได้ เธอก็ตบมาที่หน้าเขาดังฉาด! จนเพลิงหน้าหัน

​“คนบ้า! คุณหลอกฉันมาตลอด เห็นว่าฉันโง่นักหรือไง ฉันขอลาออก ลาขาด”

ตวงรักลุกพรวดแล้วเดินแกมวิ่งเข้าไปในบ้าน เพลิงที่หายตกใจได้แล้วรีบวิ่งตามเธอไปอย่างรวดเร็ว หากแต่ประตูห้องของเธอปิดเสียก่อนที่เขาจะทันถึงตัวเธอ

​“คุณตวง ! คุณตวง! เปิดประตูก่อน ฟังผมก่อนสิครับ ผมก็แค่อยากจะแกล้งคุณย่าหญิง คุณตวง”

เสียงห้าวทุ้มตะโกน และทุบประตูห้องโครมๆ ไปด้วย ตวงรักปาดน้ำตาที่ไหลริน แล้วตะโกนตอบเขาว่า

​“คุณเห็นตวงโง่ใช่ไหม ถึงมาหลอกกันแบบนี้ รู้ไหมว่าตวงเสียใจแค่ไหน คุณทำเหมือนหัวใจตวงเป็นของเล่น คนบ้า! คนผีทะเล!”

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วเริ่มรื้อเสื้อผ้าออกมาใส่กระเป๋าเดินทาง เธอจะไปจากเขา จากคนบ้าๆ ที่ปั่นหัวเธอเล่น เขาคงเห็นว่าเธอโง่ หลอกง่ายหรือไงกันนะ ถึงมาทำกับเธอแบบนี้ ทำให้เธอรัก ทำให้เธอเสียใจ สารพัดที่เขาจะทำกับเธอ ตวงรักนึกด่าเขาในใจไปด้วยความโมโห เธอไม่อยากฟังเขาอีกแล้ว เพลิงยังคงทุบประตูและขู่เธอทันที

​“ผมจะพังประตูเข้าไปนะ ถ้าคุณไม่เปิด คุณตวงฟังก่อนสิครับ ฟังผมก่อน”

​“ไม่ฟัง! ตวงจะไปจากที่นี่ ตวงเกลียดคนหลอกลวง คนที่เห็นว่าตวงเป็นคนโง่”

​“โธ่!”

เพลิงเกาศรีษะจนผมยุ่งไปหมดแล้วตอนนี้ ชายหนุ่มลองกระแทกประตูห้องของตวงรักแรง ๆ สองสามที แต่มันก็ไม่ยอมพังอย่างที่ใจนึก เสียงเจ้าตัวยังตวาดแหวออกมาสำทับอีก มันยิ่งทำให้เขาใจร้อนรนไปหมด ใครจะนึกว่ามันจะกลับตาลปัตรแบบนี้

​“ตวงเกลียดคุณ เกลียดที่สุด อีตาบ้า! ทำไมไม่เป็นเกย์ไปเสียจริงๆ นะ อีตาบ้าเอ๊ย!”

​“ทำยังไงดีนะ”

เพลิงกัดริมฝีปากแล้วท้าวเอว ก่อนจะรีบวิ่งไปห้องพักแขกข้าง ๆ ห้องของตวงรักเขาจำได้ว่าหน้าต่างห้องกับระเบียงห้องของตวงรักทอดถึงกัน ปีนกันละงานนี้ ชายหนุ่มคิดในใจ แล้วชะโงกมองระยะห่างของหน้าต่างกับระเบียง มันคงพอที่เขาจะกระโจนไปถึงหรอกน่า เพลิงกลืนน้ำลาย เขาแอบมองพื้นเบื้องล่างอย่างหวาดๆ สูงใช่เล่นเลย ถ้าก้าวพลาดก็ไม่อยากจะคิด แต่งานนี้เขาต้องลงทุนกันหน่อยล่ะ ต้องเข้าไปง้องอนให้เธอเห็นใจ และสารภาพว่าที่ทำไปทั้งหมดเขาไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิด บาปกรรมแล้วที่เขาอยากจะแกล้งย่าของตัวเอง ถึงทำให้ตวงรักต้องมาโมโหเขามากขนาดนี้

​เพลิงลังเลชั่วครู่ ก่อนจะหลับหูหลับตากระโจน จากหน้าต่างที่เขายืนเกาะอยู่ไปที่ระเบียงของตวงรัก แต่แล้ว !

ตุบ!

เสียงเหมือนอะไรบางอย่างร่วงหนักๆ ที่หลังห้องเธอ ตวงรักย่นคิ้ว เสียงพังประตูห้องเธอเงียบไปแล้ว แล้วนี่มันเสียงอะไรกันนะ เธอละมือจากกระเป๋าที่กำลังเก็บ เช็คน้ำตากับแขนเสื้อแล้วเดินไปที่ประตู พลางเอาหูแนบฟัง มันเงียบสนิทไปแล้วจริงๆ หรือตาบ้านั่นจะถอดใจไปแล้วนะ หรือจะไปหากุญแจสำรองที่ลุงคำปัน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหนีกันตอนนี้ละ ตวงรักเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ให้มันรู้เสียบ้าง ! เธอโกรธเขามาก ดีล่ะ! จะหนีไปให้ไกลๆ คนหลอกลวง คนที่เห็นหัวใจเธอเป็นเหมือนของเล่น แต่ก่อนที่ตวงรักจะทันก้าวออกจากห้องของเธอ เธอก็ได้ยินเสียงโหวกเหวก โวยวายของเอกพงษ์ดังขึ้นเสียก่อนว่า 

​“นาย นายเพลิง เฮ้ย! ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ ช่วยด้วยโว้ย เอารถออกที นายเพลิงตกหน้าต่าง”