เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
บทล่าสุด
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 22
จี้หวยอันยืนอยู่ใต้ต้นโอ๊กขนาดใหญ่ด้านหลังโบสถ์ พิงลำต้นหยาบกร้านเอาไว้ ราวกับมีเพียงแบบนี้เท่านั้นที่ช่วยพยุงร่างกายอันสั่นคลอนของเขาได้ในมือเขากำการ์ดเชิญร่วมงานแต่งที่ยับย่นจนแทบดูไม่ออกบนการ์ดพิมพ์ชื่อของคู่บ่าวสาวเอาไว้ ชื่อนั้นแทงเข้าตาเขาจนเจ็บอันหราน โจวจิ่งหมิงเป็นเธอจริง ๆตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาตามหาเธอแทบเป็นบ้าแต่เธอจากไปอย่างหมดจด เปลี่ยนช่องทางติดต่อทั้งหมด แม้แต่เพื่อนสมัยเรียนในประเทศก็แทบไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน รู้เพียงคร่าว ๆ ว่าเธอไปต่างประเทศ และใช้ชีวิตได้ดีเธอเหมือนหายไปจากโลกนี้ หรือไม่ก็จงใจลบร่องรอยทั้งหมดที่เคยมีอยู่ในชีวิตเขาออกไปจนสิ้นเขาเคยพยายามลุกขึ้นใหม่ เคยทุ่มพลังทั้งหมดให้กับงาน พยายามใช้ความยุ่งเพื่อทำให้ตัวเองชาแต่ทุกครั้งที่ดึกสงัด พอหลับตา ภาพทั้งหมดที่เกี่ยวกับอันหรานในชาติที่แล้วก็จะถาโถมเข้ามาสายตาที่เธอใช้รอเขากลับบ้าน ใบหน้าซีดเซียวตอนฝืนทนปวดท้อง และร่างผอมเย็นเฉียบของเธอที่นอนอยู่ในตู้แช่เป็นครั้งสุดท้ายรวมถึงสายตาเฉยชาของเธอในคืนฝนตกของชาตินี้ ตอนที่เธอผลักเขาออกเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกความทรงจำจากสองช่วงเวล
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 21
มหาวิทยาลัยที่อันหรานสมัครเข้าเรียนนั้นมีบรรยากาศทางวิชาการที่ทั้งเข้มงวดและเปิดกว้าง และสาขาที่เธอเลือกก็เป็นจุดตัดระหว่างความสนใจกับความสามารถของเธอพอดีอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นศาสตราจารย์หญิงผู้มีชื่อเสียงในสายงาน สายตาเฉียบคมแต่เต็มไปด้วยความอดทน เธอสังเกตเห็นอันหรานอย่างรวดเร็ว“อันหราน เธอเป็นนักวิจัยโดยกำเนิดเลยนะ” หลังจบคาบอภิปรายครั้งหนึ่ง อาจารย์เรียกเธอไว้เป็นการส่วนตัว ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง “วิธีคิดของเธอมีเอกลักษณ์มาก ไม่ใจร้อน และสามารถจมลึกกับสิ่งที่ทำได้ ถ้าศึกษาต่อในแนวทางนี้ลึกลงไป จะต้องมีผลงานที่ดีแน่”คำยืนยันแบบนี้ สำหรับอันหรานแล้วถือเป็นกำลังใจมหาศาลเธอทุ่มพลังทั้งหมดให้กับการเรียนและงานวิจัย ชีวิตที่วนเวียนอยู่แค่ห้องสมุด ห้องทดลอง และหอพัก แม้เรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเธอชอบโลกที่ถูกสร้างขึ้นจากความรู้และการขบคิด ชอบความสำเร็จจากการค่อย ๆ เปิดเผยความจริงของปัญหาด้วยความพยายามของตัวเองบางครั้ง ตอนออกจากห้องทดลองดึกดื่น พอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันกระจ่างใสของต่างแดน เธอก็จะรู้สึกถึงความสุขสงบแบบหน
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 20
เสียงจักจั่นในฤดูร้อนดังระงมไม่หยุด และพร้อมกับเสียงกริ่งจบการสอบวิชาสุดท้าย การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหลินอวี่ รวมถึงงานสอนพิเศษที่อันหรานทำมาตลอดเกือบหนึ่งปี ก็สิ้นสุดลงเช่นกันแม้คะแนนจะยังไม่ประกาศ แต่สีหน้าผ่อนคลายและความมั่นใจจาง ๆ ของหลินอวี่ตอนเดินออกจากห้องสอบ ก็ทำให้อันหรานรู้ว่าผลคงไม่แย่แน่พ่อแม่ตระกูลหลินดีใจมาก ความรู้สึกขอบคุณที่มีต่ออันหรานแทบล้นออกมา ไม่เพียงจ่ายค่าตอบแทนทั้งหมดครบถ้วน ยังให้ซองแดงหนา ๆ เป็นของขวัญตอบแทนอีกด้วยอันหรานมองยอดเงินเก็บในบัญชีที่สำหรับเธอแล้วเรียกได้ว่าเป็น “เงินก้อนโต” หัวใจก็สงบนิ่งอย่างมากเธอวางแผนอย่างละเอียด ก่อนโอนเงินประมาณหนึ่งในสามเข้าบัญชีของแม่แบบไม่ระบุตัวตนจำนวนนี้มากพอจะช่วยชำระหนี้ส่วนที่เร่งด่วนที่สุดของบ้าน อย่างน้อยก็ทำให้พ่อแม่ไม่ต้องตกอยู่ในทางตันในทันที ถือเป็นการตัดเยื่อใยสุดท้ายเกี่ยวกับ “บุญคุณที่เลี้ยงดูมา” ในใจเธอด้วยหลังทำเรื่องนี้เสร็จ เธอรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่วนเงินที่เหลือ เธอมีแผนชัดเจนอยู่แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศชาติที่แล้ว เธอถูกพันธนาการไว้ด้วยหนี้ ความเจ็บป่วย และความสัมพัน
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 19
จี้หวยอันไม่ยอมแพ้หลังจากความสับสนในตอนแรกผ่านไป ความคิดที่ดื้อดึงยิ่งกว่าก็ผุดขึ้นมา เขาต้องเอาอันหรานกลับคืนมาให้ได้!ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสพวกเขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาจะไม่มีวันเสียเธอไปอีกเด็ดขาด!เขาใช้เส้นสายและความสัมพันธ์ทุกอย่าง ออกตามหาข่าวของอันหรานราวกับคนเสียสติในที่สุด เขาก็รู้ว่าเธอกำลังสอนพิเศษให้เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งชื่อหลินอวี่ และพักอยู่ที่บ้านตระกูลหลินมันต่างจากชาติที่แล้วโดยสิ้นเชิง!เมล็ดพันธุ์แห่งความไม่สบายใจเติบโตอย่างบ้าคลั่งในใจเขาเขายิ่งมั่นใจว่าอันหรานเองก็เกิดใหม่เหมือนกันเขาจะรอเฉย ๆ แบบชาติที่แล้วอีกไม่ได้ เขาต้องเป็นฝ่ายลงมือก่อน ต้องบอกเธอว่าทุกอย่างยังเปลี่ยนได้ ต้องบอกเธอว่าความรู้สึกของเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว!เย็นวันนั้น จี้หวยอันไปรออยู่บนทางที่ต้องผ่านจากย่านมหาวิทยาลัยไปยังเขตบ้านหรูตั้งแต่หัววันเขารู้ว่าอันหรานมีเรียนวันนี้ และหลังเลิกเรียนเธอจะกลับบ้านตระกูลหลินทันทีที่ร่างคุ้นตาแต่กลับดูแปลกไปเล็กน้อยปรากฏขึ้น หัวใจของจี้หวยอันก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะเธอสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ สะพายเป้ไว้ด้านหลัง แตกต่างจากอันห
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 18
เมื่อประตูรถปิดลง อันหรานเอนตัวพิงเบาะหลังนุ่ม ๆ ก่อนผ่อนลมหายใจออกเบา ๆเสื้อผ้าที่เปียกชื้นแนบติดผิว มอบความเย็นเยียบที่ชวนอึดอัดแต่หัวใจของเธอกลับสงบนิ่งอย่างประหลาดเธอหลับตาลง ภาพตอนที่จี้หวยอันวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามากอดเธอเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง ความตื่นเต้น รวมถึงความหวาดกลัวและหวั่นผวาราวกับกลัวจะสูญเสียอีกครั้งแววตาแบบนั้น ไม่มีทางเป็นจี้หวยอันในช่วงเวลานี้ได้เด็ดขาดวินาทีนั้น อันหรานก็เข้าใจทันทีจี้หวยอันเองก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกันสี่เดือนก่อน ตอนที่เธอดิ้นรนตื่นขึ้นมาจากความทรมานของมะเร็งระยะสุดท้ายและความเย็นเยียบใกล้ตาย แล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในหอมหาวิทยาลัยเมื่อสี่ปีก่อน ด้านนอกหน้าต่างแดดสดใส เพื่อนร่วมห้องกำลังจ้อกันเรื่องมื้อเที่ยงกับตารางเรียนตอนบ่าย เธอเคยคิดว่านี่เป็นความฝัน เป็นภาพหลอนจากความไม่ยอมแพ้ก่อนตายจนกระทั่งเธอหยิกตัวเองแรง ๆ จนกระทั่งเธอยืนยันวันที่บนมือถือได้ จนกระทั่งเธอวิ่งไปค้นข้อมูลในห้องสมุด แล้วเห็นข่าวสารที่ยังไม่เกิดขึ้น เธอถึงค่อย ๆ ยอมรับความจริงนี้ท่ามกลางความเหลือเชื่อและสะเ
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 17
จี๋หวยอันหมดสติไปท่ามกลางความอึดอัดราวกับหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงข้างกล่องอัฐิของอันหรานคือขวดยานอนหลับที่ว่างเปล่า บนโต๊ะมีจดหมายลาตายที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและสิ้นหวังกางอยู่ และก่อนสติจะดับวูบลง สายตาสุดท้ายที่เขามองรูปแต่งงานก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดไร้สิ้นสุดเขาคิดว่าในที่สุดตัวเองก็คงได้ไปพบเธอแล้ว ต่อให้ทำได้แค่คุกเข่าต่อหน้าเธอ แล้วพูดคำว่า “ขอโทษ” ที่สายเกินไปแต่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์อย่างที่คิดกลับไม่มาถึงตรงกันข้าม หลังความรู้สึกเหมือนถูกดึงกระชากผ่านไป จี๋หวยอันก็ลืมตาขึ้นทันที หายใจหอบถี่เขาพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเบาะคนขับ ด้านนอกหน้าต่างคือฝนที่ตกกระหน่ำ ใบปัดน้ำฝนแกว่งซ้ายขวาอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังมองถนนข้างหน้าไม่ชัดทิวถนนที่คุ้นตาถอยผ่านม่านฝนไปอย่างรวดเร็วที่นี่...ที่ไหน?เขาก้มมองอย่างเลื่อนลอย เห็นมือทั้งสองที่จับพวงมาลัยอยู่ ยังหนุ่มแน่น เสื้อผ้าบนตัวคือโค้ตสีเทาเข้มตัวที่เขาชอบใส่เมื่อสามปีก่อนวันที่และเวลาบนหน้าจอในรถ ทำให้เขานิ่งค้างเมื่อ 3 ปีก่อนวันเดียวกับที่บ้านของอันหรานล้มละลาย เมิ่งซูอี้เดินทางไปต่างประเทศ และเป็นเย็นวันที่เขาขับรถออกม
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 7
คืนวันสิ้นปี อันหรานพักอยู่ห้องผู้ป่วยเดี่ยว นอกหน้าต่างไกลออกไป แสงไฟสว่างไสวของเมืองเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว บางครั้งได้ยินเสียงประทัดอู้อี้ดังมาแผ่ว ๆ โทรทัศน์เปิดอยู่ เสียงถูกปรับเบามาก บนจอคือรายการงานเลี้ยงตรุษจีนที่เต็มไปด้วยความคึกคักครื้นเครง หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมา ดูแสบตาเป็นพิเศ
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 5
วันที่ยี่สิบห้าปลายเดือนสิบสองจีน เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงปีใหม่ อันหรานขดตัวอยู่บนเตียง ฤทธิ์ยาแก้ปวดเพิ่งหมดไป ความปวดหน่วงระลอกใหม่กำลังแผ่ลึกออกมาจากกระเพาะ เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น อันหรานเปิดประตู “แม่” แม่กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนขมวดคิ้วตามนิสัย “กลางวันแท้ ๆ ทำไมสีห
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 4
วันต่อมา อันหรานลากร่างกายหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่วเดินออกจากธนาคาร บนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนว่าโอนเงินสำเร็จ เธอพิงกับตู้เอทีเอ็มเย็นเฉียบ ถอนหายใจลึกออกมายาว ๆ จ่ายหมดแล้ว หนี้ก้อนสุดท้ายที่ติดค้างตั้งแต่บ้านล้มละลาย ในที่สุดก็ถูกชำระหมดสิ้นก่อนที่เธอจะตาย จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวู
การพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน บทที่ 3
ตลอดสัปดาห์ถัดมา จี้หวยอันแทบไม่กลับบ้าน แต่ทุกวันตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง แจ้งเตือนเดลิเวอรี่อาหารจะเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของอันหรานตรงเวลาเสมอ จากนั้นก็ตามมาด้วยข้อความของเขา "โจ๊กรีบกินตอนร้อน ๆ กินข้าวให้ตรงเวลา อย่าให้ผมเป็นห่วง" เธอนึกถึงเมื่อก่อน ต่อให้จี้หวยอันยุ่งแค่ไหน ก็จะพยายามกลับบ้าน
บางทีคุณอาจจะชอบ
เมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง
น้ำค้างแข็งตก8.0K viewsจากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน
กัมมี่6.3K viewsเขานิทราในราตรีนิรันดร์
ห้วงฝัน5.2K viewsใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ
มะระผัดไข่19.6K viewsรักที่ไปไม่ถึง
เฉิงจื่อ1.7K viewsจดหมายรักกลายเป็นกล่องสุ่ม ฉันถอยเขากลับคลั่ง
ลั่วหู1.9K viewsมอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน
แมวกวัก930 viewsคุณพูดถึงวันพรุ่งนี้ แล้วหายไป
ลั่วหู932 views
