บทที่ 5

　วันที่ยี่สิบห้าปลายเดือนสิบสองจีน เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงปีใหม่

　อันหรานขดตัวอยู่บนเตียง ฤทธิ์ยาแก้ปวดเพิ่งหมดไป ความปวดหน่วงระลอกใหม่กำลังแผ่ลึกออกมาจากกระเพาะ

　เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

　อันหรานเปิดประตู

　“แม่”

　แม่กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนขมวดคิ้วตามนิสัย “กลางวันแท้ ๆ ทำไมสีหน้ายังแย่ขนาดนี้อีก นอนไม่พอเหรอ”

　“อืม” อันหรานขยับตัวเปิดทางให้เธอเข้ามา

　“วันนี้แม่มาหา เพราะมีเรื่องจะคุยกับแก” แม่กระแอมเบา ๆ สายตามองมาที่อันหราน “คือแบบนี้นะ หลังปีใหม่ ฝั่งป้าหวังมีญาติคนหนึ่ง ลูกชายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ คนก็ดี งานก็ดี แม่คิดว่าจะนัดให้พวกแกเจอกันหน่อย”

　อันหรานนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เหมือนยังไม่เข้าใจ

　“เจอกันไง ดูตัว” แม่พูดซ้ำ “แกก็รู้ ตอนนั้นซูอี้กับหวยอันก็เป็นเพราะปัญหาทางบ้าน บวกกับซูอี้ต้องไปต่างประเทศ สองคนนั้นเลยคลาดกันไป ตอนนี้ซูอี้ก็กลับมาแล้ว เธอบอกว่าครั้งนี้ไม่อยากไปอีก”

　แม่หยุดไปเล็กน้อย สังเกตสีหน้าของอันหราน เห็นเธอเพียงหน้าซีด ไม่มีปฏิกิริยารุนแรงอะไร จึงพูดต่อ “แม่คิดว่าชีวิตแต่งงานของแกกับหวยอัน ตอนนั้นก็รีบร้อนเกินไป ในเมื่อซูอี้มีใจแบบนี้ หวยอันเองก็ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึกกับเธอ ถ้าแกรู้จักคิด ก็ควรรู้ว่าควรทำยังไง ต่อให้หย่ากันแล้ว แกกับหวยอัน กับครอบครัวเรา ก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ดี แม่จะหาคนที่ดีกว่าให้แกใหม่ ไม่ทำให้แกลำบากหรอก”

　พูดจบ เธอมองอันหราน เหมือนกำลังรอการปฏิเสธ การร้องไห้โวยวาย หรืออย่างน้อยก็คำถามน้อยใจตามที่คิดไว้

　แต่อันหรานเพียงนั่งเงียบ ๆ เธอเงยหน้ามองแม่ “ได้ค่ะ หนูยอมหลีกทางให้ซูอี้”

　คราวนี้กลับเป็นแม่ที่นิ่งอึ้ง

　ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออก จี้หวยอันกับเมิ่งซูอี้เดินเข้ามาพร้อมกัน

　แม่รีบพูดขึ้นทันที “หวยอัน ซูอี้ พวกเธอกลับมาพอดีเลย แม่เพิ่งคุยกับอันหรานอยู่ หลังปีใหม่จะนัดดูตัวให้เธอ ฝ่ายนั้นเงื่อนไขดีมาก อันหรานก็ตกลงแล้ว แม่คิดว่าเรื่องของคนหนุ่มสาว พูดกันให้ชัดก็ดี...”

　“เหลวไหล!” จี้หวยอันตัดบททันที เสียงสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เต็มไปด้วยความโมโห เขาเดินมาหยุดตรงหน้าอันหรานในไม่กี่ก้าว จ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและตกตะลึง

　“อันหราน คุณใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ ผลักผมให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

　“พี่หวยอัน อย่าโกรธเลยนะ” เมิ่งซูอี้พูดเสียงเบาอย่างหวาด ๆ พลางจะยื่นมือไปดึงแขนเขา

　แต่จี้หวยอันกลับสะบัดมือเธอออกทันที สายตายังคงจับอยู่บนใบหน้าอันหราน ราวกับอยากขุดอะไรบางอย่างออกมาจากสีหน้าสงบนิ่งนั้น

　“แม่ครับ อย่าจัดการมั่วซั่ว” เขาหันไปพูดกับแม่ น้ำเสียงแข็งกร้าว “ผมกับอันหรานแต่งงานกันแล้ว เรื่องในอดีตก็คืออดีต ผมกับซูอี้พลาดกันไปแล้วก็คือพลาด ตอนนี้ผมมองเธอเป็นแค่น้องสาว”

　ประโยคสุดท้ายนั้น เขาพูดออกมาได้อย่างยากลำบากเล็กน้อย

　รอยยิ้มบนหน้าแม่หายไปทันที เธอมองจี้หวยอัน มองเมิ่งซูอี้ที่หน้าซีดลงในพริบตา กัดริมฝีปากแน่น ก่อนหันไปมองอันหราน

　“เรื่องของผมกับอันหราน พวกเราจะจัดการกันเอง” จี้หวยอันพูดเป็นเชิงไล่แขก “แม่ครับ ดึกแล้ว ผมจะไปส่งแม่กับซูอี้กลับ”

　จี้หวยอันปิดประตู ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าอันหราน

　ในห้องรับแขกไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ แสงสลัวส่องให้เห็นความโกรธกับความไม่สบายใจที่ยังเหลืออยู่บนใบหน้าเขา

　“อันหราน” เสียงเขาแหบเล็กน้อย “ช่วงนี้ผมไม่ดีเอง หลังปีใหม่ รอให้ซูอี้ไปก่อน” จี้หวยอันเหมือนตัดสินใจได้แล้ว น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ผมรับปากคุณ ต่อไปผมจะไม่มีความคิดแบบนั้นกับเธออีก พวกเราจะใช้ชีวิตกันดี ๆ เหมือนเมื่อก่อน”

　อันหรานมองเขาเงียบ ๆ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดบิดเกร็งในกระเพาะก็พุ่งขึ้นมาอีกครั้งโดยไร้สัญญาณเตือน ราวกับกำลังขยี้อวัยวะภายในของเธออย่างแรง

　เธอรีบดึงมือกลับ ปิดปากไว้ แล้วไออย่างรุนแรง

　“อันหราน?” จี้หวยอันตกใจจนลุกพรวดขึ้น

　อันหรานก้มตัว ไอจนแทบขาดใจ กลิ่นคาวหวานพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ สุดท้ายเธอก็กดมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

　“พรวด!”

　เลือดสีแดงเข้มคำโตกระเซ็นลงบนพรมสีอ่อน แผ่กระจายเป็นสีแดงสดน่าตกใจ

　สีหน้าของจี้หวยอันแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์ จากตกตะลึง กลายเป็นช็อก ก่อนจะแปรเป็นความหวาดกลัวที่ไม่อยากเชื่อ

　เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเลือดที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าซีดขาวของอันหราน มองร่างเธอที่ขดตัวด้วยความเจ็บปวด มองคราบเลือดสีแดงฉานบาดตาบนพรมตรงหน้า

　“อัน...อันหราน?” เสียงของเขาเปลี่ยนไปจนสั่นเครือ “คุณเป็นอะไร คุณ...คุณอาเจียนเป็นเลือดเหรอ”