บทที่ 2

　อันหรานขดตัวอยู่บนเตียง เธอนอนตะแคง แขนทั้งสองกอดตัวเองแน่น แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องอยู่ในความมืด สะท้อนใบหน้าซีดขาวของเธอ

　เธอนึกถึงวันที่เมิ่งซูอี้ถูก “พากลับมาเจอ”

　ทั้งบ้านประดับไฟอย่างครึกครื้น รอยยิ้มบนใบหน้าพ่อแม่ทั้งสดใสทั้งระมัดระวังแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเขาล้อมเด็กสาวที่ดูหวาด ๆ คนนั้นไว้ ถามไถ่ด้วยความห่วงใย มอบห้องที่ดีที่สุดให้ มอบคำพูดที่อ่อนโยนที่สุดให้

　ส่วนเธอยืนอยู่มุมห้องรับแขก มองบ้านที่ตัวเองอาศัยมาสิบกว่าปี เปลี่ยนเป็นโลกของคนอื่นในชั่วข้ามคืน

　ตั้งแต่นั้นมา สายตาของพ่อแม่ก็แทบไม่เคยมองมาที่เธออีก

　มีแค่จี้หวยอัน

　เด็กผู้ชายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ปีนต้นไม้ต้นเดียวกัน เคยปล่อยว่าวตัวเดียวกัน จี้หวยอันยังคงอยู่ข้างเธอเหมือนเดิม

　เขาจับมือเธอไว้แล้วพูดว่า “อันหราน อย่ากลัว คุณยังมีผมนะ”

　เธอคว้าเขาไว้ราวกับฟางเส้นสุดท้ายช่วยชีวิต

　วันที่บ้านล้มละลาย

　ทุกอย่างวุ่นวาย เจ้าหนี้มาปิดหน้าบ้าน พ่อแม่หัวหมุนจนแทบตั้งตัวไม่ติด

　เธอซ่อนตัวอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงทะเลาะกันเบา ๆ จากข้างนอก สุดท้ายแม่ก็ตาแดงก่ำเดินเข้ามา เสียงแหบแห้ง “อันหราน ทางบ้าน...ไม่มีทางจริง ๆ หนี้พวกนี้พ่อแม่ขอโทษลูก ซูอี้...ซูอี้ยังเด็ก”

　เย็นวันนั้นเป็นจี้หวยอันที่หาเธอเจอ เขาไม่ได้ถามอะไรสักคำ แค่ดึงเธอขึ้นมาแล้วกอดเธอไว้แน่น แน่นมาก

　จากนั้นเขาก็พูดว่า “อันหราน พวกเราแต่งงานกันเถอะ”

　ตลอดสามปีนี้ เขาดีกับเธอจนไม่มีที่ติ

　เธอเคยทั้งซาบซึ้ง ทั้งรักเขาหมดหัวใจ คิดว่าความทุกข์ทรมานได้ผ่านพ้นไปแล้ว พวกเขาจะประคับประคองกันและกัน ใช้ชีวิตไปจนแก่เฒ่าได้จริง ๆ

　กระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน เธอบังเอิญเห็นแอ็กหลุมนั้น

　เห็นคำว่า “วันแรกของการหวนพบกันอีกครั้ง”

　เห็นความหวั่นไหว ความโหยหา และความแค้นที่เขากดเก็บไว้ระหว่างบรรทัด

　แค้นที่เมิ่งซูอี้ทิ้งทุกอย่างไปโดยไม่ลังเลในตอนนั้น รวมถึงทิ้งเขาไว้แล้วบินไปต่างประเทศ

　แค้นที่ความรักลึกซึ้งของตัวเองถูกเหยียบย่ำ

　ส่วนเธอ อันหราน ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เป็นแค่เครื่องมือที่เขาใช้แก้แค้นเท่านั้น

　“ติ๊งด่อง—ติ๊งด่อง—”

　อันหรานสะดุ้งทั้งตัว เธอกัดฟัน พยุงตัวกับขอบเตียงแล้วค่อย ๆ เดินไปที่ประตู

　นอกตาแมว แสงไฟทางเดินสลัวมัว จี้หวยอันอุ้มคนคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน

　เมิ่งซูอี้หลับตา แก้มแดงระเรื่อ ผมยาวยุ่งเล็กน้อย ร่างกายห่ออยู่ในเสื้อนอกของเขา หลับอย่างไร้การระวังตัว

　จี้หวยอันเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนขยับปากส่งสัญญาณว่า “เปิดประตู เธอหลับแล้ว เบา ๆ หน่อย”

　ทันทีที่ประตูเปิดออกเพียงแง้มเดียว จี้หวยอันก็เบียดตัวเข้ามาทันที ประตูห้องนอนถูกเปิดเบา ๆ แล้วปิดลงอย่างแผ่วเบา

　ด้านในมีเสียงปลอบโยนที่อ่อนโยนราวกระซิบ รวมถึงเสียงผ้าห่มเสียดสีกันเบา ๆ

　ผ่านไปพักใหญ่ จี้หวยอันถึงเดินออกมา พร้อมปิดประตูตามหลังอย่างแน่นหนา

　เขาเดินมาที่ห้องรับแขก “คุณยังไม่นอนอีกเหรอ” เขาถาม เสียงเบามาก “ซูอี้ดื่มเยอะไปหน่อย ไม่ค่อยสบาย ข้างนอกก็เรียกรถยาก เลยพาเธอกลับมาก่อน คืนนี้ให้เธอนอนที่นี่” เขาหยุดไปนิด เหมือนอธิบาย แต่ก็เหมือนกำลังสั่ง “คืนนี้คุณไปนอนห้องรับแขกแทนก่อนแล้วกัน”

　สายตาของอันหรานเลื่อนจากใบหน้าเขา ไปยังประตูห้องนอนใหญ่ที่ปิดสนิท ก่อนจะกลับมามองเขาอีกครั้ง

　จี้หวยอันเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงเดินเข้ามาสองก้าว “จริงสิ ตอนกลางวันคุณโทรมาหลายสาย มีเรื่องอะไรเหรอ”

　เขามองใบหน้าซีดขาวกับเหงื่อเย็นตรงขมับของเธอ ก่อนขมวดคิ้วอีกครั้ง “ทำไมสีหน้าคุณแย่ขนาดนี้ ไม่สบายท้องอีกแล้วเหรอ”

　อันหรานส่ายหน้า ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา

　“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” จี้หวยอันเหมือนถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ซูอี้กลับมาครั้งนี้อยู่ไม่นาน หลังปีใหม่ก็จะไปแล้ว เดือนที่เหลือนี้ผมอยากอยู่กับเธอให้มากหน่อย”

　อาการปวดบิดในท้องของอันหรานถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะดูดแรงทั้งหมดออกจากร่างเธอ

　เธออ้าปาก เสียงแผ่วเบา “หวยอัน ฉัน...เดือนนี้ร่างกายฉันก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่”

　เธอเงยหน้ามองเขา บางทีเขาอาจจะเหมือนเมื่อก่อน รีบเป็นห่วงเธอ รีบพาเธอไปโรงพยาบาลทันที

　แต่คิ้วของจี้หวยอันกลับขมวดแน่นกว่าเดิม เขามองอันหราน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิและไม่เข้าใจ “อันหราน ซูอี้อุตส่าห์กลับมาทั้งที ตอนเด็กคุณก็ชอบแย่งกับเธอ โตแล้วทำไมยังเป็นแบบนี้อีก”

　เขาถอนหายใจ “เลิกงอแงได้ไหม พวกเรายังมีเวลาอีกยาวไกล ต่อไปคุณอยากให้ผมอยู่ด้วยนานแค่ไหนก็ได้ แค่เดือนเดียวนี้ ปล่อยให้เธอหน่อย ได้ไหม”

　ความเจ็บปวดในท้องกับความเย็นเยียบในหัวใจผสมกันจนกลายเป็นความด้านชา

　อันหรานกระตุกมุมปากเล็กน้อย “เข้าใจแล้ว”