บทที่ 4

　วันต่อมา อันหรานลากร่างกายหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่วเดินออกจากธนาคาร

　บนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนว่าโอนเงินสำเร็จ

　เธอพิงกับตู้เอทีเอ็มเย็นเฉียบ ถอนหายใจลึกออกมายาว ๆ

　จ่ายหมดแล้ว

　หนี้ก้อนสุดท้ายที่ติดค้างตั้งแต่บ้านล้มละลาย ในที่สุดก็ถูกชำระหมดสิ้นก่อนที่เธอจะตาย

　จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ โถงธนาคารหมุนคว้าง เสียงผู้คนจอแจเริ่มห่างไกลออกไป

　เธออยากคว้าอะไรสักอย่างไว้ แต่แขนกลับอ่อนแรงจนยกไม่ขึ้น

　ตอนอันหรานลืมตาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่พักใหญ่กว่าจะชัดขึ้น

　“ฟื้นแล้วเหรอ” ข้าง ๆ มีเสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

　อันหรานหันหน้าไปอย่างยากลำบาก เห็นคุณป้าหน้าตาใจดีคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง

　ป้าขยับเข้ามาใกล้อีกนิด “หนูเป็นลมที่ธนาคาร ป้าเห็นในรายชื่อฉุกเฉินตั้งสามีไว้ ก็เลยช่วยโทรให้ โทรไปหลายรอบก็ไม่มีคนรับ แล้วก็โทรหาพ่อกับแม่ ก็ไม่มีใครรับอีกเหมือนกัน ไม่มีทางเลือก ป้าเลยเฝ้าอยู่ตรงนี้ก่อน”

　อันหรานรับโทรศัพท์มา เปิดบันทึกการโทร มองคำว่า “สามี” “พ่อ” “แม่” ที่ตามหลังด้วยตัวหนังสือสีแดงว่า “ไม่ได้รับสาย” ยาวเหยียด ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

　ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของอันหรานก็สั่นขึ้นมา บนหน้าจอมีคำว่า “สามี” กระพริบอยู่

　“โอ๊ย รีบรับสิ สามีหนูต้องโทรกลับมาแน่!” ป้าใจดีเร่งอยู่ข้าง ๆ

　“ฮัลโหล” เสียงของจี้หวยอันดังมาจากปลายสาย “อันหราน เมื่อกี้คุณโทรมาหรือเปล่า โทรศัพท์ผมปิดเสียงไว้เลยไม่ได้ยิน มีอะไรหรือเปล่า”

　อันหรานอ้าปาก แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

　ป้าใจดีที่อยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว รีบพูดใส่โทรศัพท์แทนทันที “ฮัลโหล? คุณเป็นสามีเธอใช่ไหม ภรรยาคุณเป็นลม ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลน่ะ!”

　ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงของจี้หวยอันจะดังขึ้น แฝงด้วยความตกใจและความร้อนรนที่ปิดไม่มิด “โรงพยาบาล? เป็นลมงั้นเหรอ เธอ...เธอเป็นอะไร”

　ประมาณ 20 นาทีต่อมา จี้หวยอันรีบร้อนมาถึงห้องฉุกเฉิน

　หน้าผากเขามีเหงื่อบาง ๆ ลมหายใจถี่เล็กน้อย สายตากวาดผ่านอันหรานที่ดูเหมือนไม่เป็นอะไรมาก ก่อนขมวดคิ้วแน่น

　“คุณเป็นอะไรอีก” เขาเดินเข้ามา “เมื่อกี้แม่ยังบอกผมอยู่เลยว่าคุณคงแกล้งป่วยอีกแล้ว อยากให้ผมอยู่ด้วย อันหราน คุณจะใช้มุกนี้อีกถึงเมื่อไหร่”

　“รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร? กว่าผมจะหาตั๋วละครเวทีที่ซูอี้อยากดูมากเรื่องนั้นได้มันยากแค่ไหน! นี่คือการแสดงสุดท้ายที่เธออยากดูกับครอบครัวก่อนกลับไปต่างประเทศ! เพราะคุณ ตอนนี้พังหมดแล้ว!”

　“ครอบครัวเหรอ” อันหรานเปิดปากในที่สุด เสียงเบาราวขนนก “ครอบครัวของพวกคุณ...ไม่มีฉันอยู่ในนั้นเหรอ”

　จี้หวยอันชะงักไปกับคำถามนั้น มองดวงตาว่างเปล่าของเธอ ในใจพลันเกิดความไม่สบายใจกับความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

　เขาหลบสายตาเธอ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น อันหราน ถ้าคุณอยากดูละครเวที ไว้ครั้งหน้าพวกเราไปดูกันก็ได้ เมื่อไหร่ก็ได้ แค่ตั๋วรอบนี้มันหายากจริง ๆ แล้วผมหามาได้แค่สี่ใบ ซูอี้เองก็ใกล้จะกลับแล้ว”

　“สี่ใบ” อันหรานทวนคำเบา ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ “พ่อ แม่ ซูอี้ แล้วก็คุณ พอดีเลย”

　จี้หวยอันเริ่มใจไม่ดีเมื่อเห็นเธอยิ้มแบบนั้น เขาจับมือเย็นเฉียบของเธอไว้ “อันหราน อย่าเป็นแบบนี้เลย รอซูอี้ไปก่อน แล้วผมจะพาคุณไปดู ดีไหม”

　“ฉันไม่เป็นไรแล้ว” อันหรานดึงมือกลับ ขัดจังหวะเขา “แค่น้ำตาลต่ำ โรคเก่าน่ะ คุณไปเถอะ เดี๋ยวจะพลาดการแสดง”

　จี้หวยอันมองใบหน้าสงบนิ่งของเธอ แล้วก้มดูเวลา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณไม่เป็นไรจริงนะ กลับเองไหวใช่ไหม”

　“อืม” อันหรานพยักหน้า “เดี๋ยวฉันเรียกรถกลับเอง”

　จี้หวยอันเหมือนต่อสู้อยู่ในใจไม่กี่วินาที สุดท้ายก็หันหลัง รีบเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป โดยไม่หันกลับมามองเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว

　ป้าใจดีที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้าง สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจ แล้วรินน้ำอุ่นให้อันหรานหนึ่งแก้ว

　ดูเหมือนว่าเธอ...จะไม่เคยดูละครเวทีมาก่อนเลย

　จู่ ๆ เธอก็อยากรู้ขึ้นมา ว่าการแสดงที่จี้หวยอันให้ความสำคัญขนาดนั้น ที่เมิ่งซูอี้ตั้งตารอขนาดนั้น ที่ทำให้ “ครอบครัว” สมบูรณ์พร้อมขนาดนั้น จะเป็นแบบไหนกันแน่

　หน้าโรงละครสว่างไสว ผู้คนแน่นขนัด เธอเดินไปที่ช่องขายตั๋ว “ขอถามหน่อยค่ะ ยังมีตั๋วเรื่อง ‘ห้วงเวลาวนคืน’ ไหมคะ ตรงไหนก็ได้ ฉันเพิ่มเงินได้”

　พนักงานในช่องขายตั๋วมองเธออย่างแปลกใจ “ห้วงเวลาวนคืนเหรอครับ ละครเรื่องนี้คนดูไม่ได้เต็มมาตลอดนะครับ ยังมีตั๋วเยอะ ไม่ต้องเพิ่มเงิน คุณต้องการราคาไหน”

　อันหรานนิ่งอึ้ง

　ตอนเธอเดินเข้าไปในโรงละครมืดสลัว การแสดงเริ่มไปแล้ว

　แสงสีบนเวทีสวยงาม เสียงร้องของนักแสดงกังวานไพเราะ แต่เธอไม่ได้ยินอะไรเลย สายตาของเธอจับจ้องไปที่แถวหน้า ตรงกลางสุด

　ตรงนั้น มีคนนั่งเรียงกันอยู่สี่คน

　พ่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แม่เอียงตัวคุยอะไรบางอย่างกับเมิ่งซูอี้ด้วยเสียงเบา บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

　เมิ่งซูอี้มองเวทีอย่างตั้งใจ บางครั้งก็ส่งเสียงอุทานเบา ๆ จี้หวยอันนั่งอยู่ริมสุด ด้านข้างใบหน้าของเขาดูนุ่มนวลภายใต้แสงเวที สายตาบางครั้งมองเวที บางครั้งก็หันไปมองเมิ่งซูอี้โดยไม่รู้ตัว

　ส่วนเธอนั่งอยู่มุมไกล ราวกับขโมยที่แอบดูความสุขของคนอื่น

　เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองฝืนจนการแสดงจบได้อย่างไร ตอนแสงไฟเปิดขึ้น เธอก็ก้มหน้าลงอย่างรีบร้อน เดินออกไปตามฝูงชน อยากหลบพวกเขาให้พ้น

　ท่ามกลางความลนลาน เธอเลี้ยวเข้าห้องน้ำ หลบเข้าไปในห้องเล็ก พิงแผ่นกั้นเย็นเยียบ พยายามปรับลมหายใจกับหัวใจที่แทบกระโดดออกมา

　ในตอนนั้นเอง เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากด้านนอก

　“แม่ ค่าใช้จ่ายเดือนนี้ค่ะ” เป็นเสียงเมิ่งซูอี้ที่ฟังเหมือนกำลังออดอ้อน

　“โอ๊ย ดูความจำแม่นี่สิ!” เสียงของแม่เต็มไปด้วยความรักใคร่ “เมื่อเช้าพี่สาวแกเพิ่งโอนเงินมาให้ก้อนหนึ่ง บอกว่าปิดหนี้ก้อนสุดท้ายหมดแล้ว เดี๋ยวแม่โอนให้แกเลย อยู่ต่างประเทศอย่าลำบากตัวเอง อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”

　“ขอบคุณค่ะแม่! แต่ว่าถ้าพี่รู้ว่าเงินที่พี่ทำงานใช้หนี้อย่างยากลำบากมาหลายปี จริง ๆ แล้วไม่ได้มีหนี้เยอะขนาดนั้น ส่วนใหญ่ถูกเอามาเป็นค่าใช้จ่ายให้หนู พี่จะโกรธไหมนะ” น้ำเสียงของเมิ่งซูอี้มีความกังวลแผ่วเบาที่แทบจับไม่ได้

　ในห้องเล็ก อันหรานทั้งตัวแข็งค้าง

　เสียงแม่ตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ “จะโกรธอะไร ในฐานะพี่สาว ดูแลแก ช่วยเหลือแก มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ อันหรานเขาเป็นเด็กดี เข้าใจได้อยู่แล้ว”

　เสียงก๊อกน้ำถูกเปิดขึ้น เสียงน้ำไหลดังกลบคำพูดหลังจากนั้น

　อันหรานยืนตัวสั่นอยู่ในพื้นที่แคบอึดอัดนั้น

　เธอไม่รู้ว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่ในห้องน้ำนานแค่ไหน จนกระทั่งขาชา ถึงค่อย ๆ ผลักประตูออก เดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

　ตอนใกล้จะถึงทางออกโรงละคร สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นด้านหน้าโดยบังเอิญ เมิ่งซูอี้กำลังคล้องแขนแม่อย่างสนิทสนม ส่วนอีกมือจูงสุนัขพันธุ์เล็กขนสีขาวสะอาดที่แต่งตัวอย่างดีตัวหนึ่ง

　ผ้าพันคอที่ควรอยู่บนลำคอของแม่ เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เธอมอบให้ กลับถูกพับลวก ๆ แล้วผูกปลายทั้งสองด้านเข้าด้วยกัน กลายเป็นสายจูงหยาบ ๆ คล้องอยู่บนคอสุนัขตัวนั้น

　ตอนสุนัขกระโดดวิ่ง ผ้าพันคอก็ลากครูดไปบนพื้นเงาวับของโรงละคร