Semua Bab The Mute Son-in-Law’s Ten-Year Vow to His Cold Wife: Bab 201 - Bab 210

Chapter 201Ipinasok ni Pierre ang kaniyang mga silver needles sa needle bag. Biglang naubo nang dalawang beses ang babae at naduwal habang inilalabas ang makapal na plema mula sa kaniyang lalamunan.Nagtataka nitong hinawakan ang kaniyang ulo matapos iyon. "Wala na 'yong sakit ng ulo ko, saka hindi na rin masakit ang lalamunan ko. So... magaling na talaga ako?"Tumango si Pierre sa kaniya. "Pansamantalang maayos na, pero kailangan mo pa ring uminom ng dalawang dose ng traditional Philippines medicine para tuluyang ma-regulate ang katawan mo."Laking gulat ng babae sa bilis ng kaniyang paggaling, habang si Maximo naman ay tuluyang natulala sa tabi. Hindi ito maaari. Ang gamutin ang isang tao sa loob lang ng dalawang minuto? Mali... mali ang takbo ng eksenang ito!Gulat na gulat niyang tinitigan si Pierre. Pero nang mapansin niyang nakatingin din ito sa kaniya, pilit na nagpakatagtag si Maximo para kumalma.Dalawang minuto lang 'yon.Anong laban niyan? Paanong makikipagkompara ang isan

Chapter 203Matapos ang ilang palitan ng salita sa kabilang linya, ibinaba ni Paolo ang telepono. Mabilis siyang humakbang paitaas para pigilan si Pierre. "Young friend, maghintay ka muna. Pwede mo ba akong tulungan sa isang bagay?"Napatigil si Pierre sa paglalakad. "Ano po 'yon?"Itikom ni Paolo ang kaniyang mga labi, pabulong na nagsalita ng ilang bilin kay Maximo, saka dahan-dahang hinila si Pierre patungo sa pinto sa likod habang mahina ang boses. "May pasyente ako sa ilalim ng pangangalaga ko. Akala ko magaling na siya, pero nagpadala lang ng sulat ang ospital na lumala ang kaniyang kondisyon at naninindigan silang wala silang ibinigay na anumang gamot nang mag-isa.""Mas mataas ang lebel ng medical skills mo kaysa sa akin. Pwede mo ba akong samahang tingnan siya? Baka may makita ka at mailigtas mo ang buhay ng taong 'yon!"Natigilan si Pierre sa narinig. Isang taong kahit si Paolo ay hindi magawang gamutin?"Napakaimportante ng taong 'to; isa siyang boss mula sa capital. Kapag

Chapter 205Napakasama ng ekspresyon ng mukha ni Pierre habang nakatitig sa lalaking humarang sa kaniya."Nanggagamot ako ng pamilya mo, tapos parang ako pa ang nagmamakaawa sa 'yo!" asik ni Pierre habang malamig ang tingin sa Kapitan."Nagkakamali ka! Si Pierre 'yan, ang kasama kong dinala rito para tumulong!" mabilis na singit ni Paolo matapos lumapit sa kanila.Bahagyang lumambot ang matigas na ekspresyon ng Kapitan nang marinig ang sinabi ng matanda.Umiling lang si Pierre at itinaas ang kaniyang paa para humakbang paitaas. Magpapakawala na sana siya ng galaw nang biglang muling magsalita ang lalaki."Sinasabi ko sa 'yo, kahit ibang tao pa 'yan, ganoon pa rin ang sasabihin ko. Kapag hindi siya gumaling, mamamatay ka!" banta uli ng Kapitan sa kaniya."Ang mga doktor ay ipinanganak para manggamot at magligtas ng buhay, hindi para magbangon ng patay. Ayon sa 'yo, kapag namatay ang pasyente, mamamatay rin ang doktor. Kung ganoon, sino pa sa mundo ang gustong maging doktor?" malamig na

Chapter 207"Ayos lang 'yon. Naiintindihan ko ang pagmamadali mong protektahan ang Madam mo. Kahit nagising na siya, mahina pa rin ang kaniyang katawan. Bibigyan ko siya uli ng acupuncture session bukas para tuluyang gumaling," iwinagayway ni Pierre ang kaniyang kamay habang nakangiti nang bahagya.Lalo pang napuno ng pasasalamat ang Kapitan at mabilis na lumuhod para mag-kowtow kay Pierre.Sa sandaling ginawa niya iyon, ang limang bodyguards sa kaniyang tabi ay sabay-sabay ding yumuko ng siyamnapung antas para magbigay-galang sa kaniya.Isang napakalaking paggalang nito. Kung hindi lang nanghihina si Pierre ngayon, agad niya sana itong itatayo.Nauunawaan naman ng Kapitan ang sitwasyon kaya mabilis din itong tumayo.Matapos magpahinga nang ilang minuto sa labas at ibilin ang ilang dapat tandaan para kay Madam Daisy, naramdaman ni Pierre na bumabalik na ang kaniyang lakas kaya tumayo na siya para umalis."Pauwi ka na, Pierre?" nakangiting tanong ni Paolo habang nakatitig sa kaniya. "M

Chapter 209Bahagyang nag-alinlangan si Jonjon nang ilang sandali. Tiningnan niya ang kaniyang lumang basahang kulay abong damit, ang faded at may punit na jeans, pati na ang pares ng nangitim na puting canvas shoes."Ako..."Bago pa man siya makapagsalita, bigla na lang hinawakan ni Pierre ang kaniyang kamay at hinatak siya paitaas. "Huwag ka nang madaming salita! Hindi ikaw 'yan! Bakit ka nahihiya sa akin? Kung hindi lang ako naging napaka-abala kamakailan, matagal na kitang tinawagan kung nalaman ko lang na ganito pala ang sitwasyon mo!"Walang nagawa si Jonjon kundi sumakay, habang itinapak naman ni Pierre ang kaniyang paa sa gas. "Anong address?"Nabanggit ni Jonjon ang isang lugar.Natigilan si Pierre nang ilang sandali, walang sinabi, at inikot ang steering wheel patungo sa suburbs."Nang magkasakit ang nanay ko, nagpagamot siya sa Ciudad de Oro nang ilang panahon, pero hindi gumanda ang kaniyang kondisyon. Kaya nagbitiw ako sa trabaho at dinala ko siya rito sa San Andres.""Hi