บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ในจังหวะชุลมุนที่พี่เตกำลังเดินออกจากร้านมาห้ามทัพ พี่มะลิที่ตัดสินใจเข้าไปดึงชายชื่อน็อตออกไปและผมที่คิดไม่ออกว่าจะรับมือกับหมัดข้างนี้อย่างไรดี ตอนนั้นผมก็โดนมืออีกข้างผลักเสียจนกระเด็น ผัวะ!ด้วยแรงมหาศาล ผมกระเด็นแทบจะล้มลงบนพื้นไม้ โชคดีที่มีวงแขนกว้างของคนมาใหม่อีกคนมารับไว้ พี่วศินรับผมเอาไว

ชีวิตรักลุ่มๆดอนๆที่ผ่านมาทำให้มะลิรู้ว่าน็อตไม่ใช่คนที่จะอดทนกับชีวิตแบบนี้ได้ และทั้งสองก็ไม่ได้รักกันมากพอจะสร้างครอบครัวไปด้วยกัน พวกเขาคุยกันยืดยาวในคืนหนึ่งที่มานีนอนหลับสนิท ตกลงใจยุติความสัมพันธ์ที่ก่อร่างขึ้นมาใหม่เพียงเพราะคำว่ารับผิดชอบ ตอนจากไปน็อตบอกว่าจะช่วยส่งค่าเลี้ยงดูและกลับมาเยี่ย

“แล้วเลี้ยงลูกตัวคนเดียวเหนื่อยมากไหม” พี่วศินจิบเครื่องดื่มของตัวเองแล้วชวนคุย ความคิดเขากับผมเชื่อมโยงกันอย่างคาดไม่ถึง“ตอนแรกๆก็เหมือนตกนรก” พี่มะลิเอนหลังลงกับพนักพิง เธอดูผ่อนคลายลงเมื่อได้พูดเรื่องลูก คงเป็นธรรมดาของคนเป็นแม่ละมั้ง “เหนื่อยมาก แค่จะนอนพักสักครึ่งชั่วโมงยังทำไม่ได้ ไม่มีเวลาคิ

“จริงเหรอ ถ้าได้ลองสักอาทิตย์แล้วจะติดใจนะ” “ถ้าผมติดใจการออกกำลังกายได้ป่านนี้ผมก็มีซิกแพ็คเหมือนพี่แล้วล่ะ” พูดเล่นได้แค่ไม่กี่ประโยค พี่วศินกับผมก็วิ่งข้างกันเงียบๆไปด้วยความเร็วเดียวกัน ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบออกกำลังกายได้เลย ผมลองมาหลายครั้ง และมันไม่เคยต่อเนื่

พี่วศินดันตัวผมให้เอนพิงกับเคาน์เตอร์อ่างล้างมือเพื่อความถนัดถนี่ เขายืนประชิดอยู่ด้านข้าง ก้มหน้าลงมาจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ดวงตาสีดำคู่คมจ้องมองใบหน้าของผมอย่างพินิจพิจารณา เขาเชยคางผมขึ้นแล้วพูด“อยู่นิ่งๆนะ”มือพี่วศินจับใบมีดแนบแก้มซ้ายแล้วขยับในองศาที่จะไม่ทำให้ใบมีดบาดผิว เขาลากใบมีดจากบนลงล