บทที่ 2

ผู้จัดการเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าถามอะไรเพิ่มอีก

เขารีบจัดการเอกสารแล้วพูดอย่างสุภาพ “เราจะรีบจัดการเรื่องเอกสารโดยเร็วที่สุด เสร็จแล้วเราจะรีบแจ้งวันเวลาที่คุณสามารถเดินทางไปที่เกาะได้”

เสิ่นถังเยว่เซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว เอาแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋า ตอนรูดบัตรมือเธอนิ่งมาก ไม่มีอาการสั่นสักนิด

ตอนกลับมาถึงบ้านก็ค่ำแล้ว

เมื่อเสิ่นถังเยว่ผลักประตูเข้าไป แสงไฟสีนวลสาดส่องออกมาจากห้องรับแขก สะท้อนให้เห็นภาพแสนอบอุ่นบนโซฟา

อวี้สิงเยี่ยนกำลังปอกแอปเปิลให้เสิ่นฝานซิง นิ้วเรียวยาวกำมีดปอกผลไม้ ท่าทางงดงามราวกับกำลังแกะสลักยังไงยังงั้น พี่ชายทั้งสามคนนั่งอยู่ด้านข้างโซฟา พี่รองถือถ้วยยาแล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ฝานซิง ถึงเวลากินยาแล้ว”

“มันขมอะ......” เสิ่นฝานซิงย่นจมูกแล้วพูดอ้อน “ฉันจะกินลูกอม”

พี่สามรีบเอาลูกอมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ตอนเด็กๆ เธอชอบกินลูกอมนี่มาก ฉันเตรียมไว้ให้เธอตลอด”

เสิ่นถังเยว่ยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้าน เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

“ถังเยว่?” อวี้สิงเยี่ยนเห็นเธอเป็นคนแรก เขาวางมีดปอกผลไม้แล้วเดินมาหาเธอ “ทำไมวันนี้ไม่อยู่บ้านล่ะ เธอไปไหนมา?”

เสียงเขายังอ่อนโยนเหมือนเดิม ราวกับว่าคนที่กอดเสิ่นฝานซิงและจูบอย่างดูดดื่มหน้าสำนักงานเขตเมื่อตอนบ่ายไม่ใช่เขา

เสิ่นถังเยว่ไม่พูดอะไร มองผ่านเขาไปที่เสิ่นฝานซิง

อวี้สิงเยี่ยนมองตามเธอ จากนั้นพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ฝานซิงเป็นโรคร้ายแรงจึงกลับมา เธออยากให้เราอยู่กับเธอจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของเธอ”

เขาเงียบครู่หนึ่ง “แม้เรื่องหนีงานแต่งตอนนั้นเป็นความผิดของฝานซิง แต่ยังไงฝานซิงก็เป็นพี่สาวเธอ ฉันเห็นแก่หน้าเธอ......”

“เห็นแก่หน้าฉันเหรอ?” เสิ่นถังเยว่หัวเราะทันที “หรือว่านายไม่เคยลืมเธอกันแน่?”

อวี้สิงเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถังเยว่......”

“น้องถังเยว่!” พี่ใหญ่เสิ่นซือเหยี่ยนเดินเข้ามา เขาจะลูบหัวเธอตามความเคยชิน แต่มือเขาชะงักกลางอากาศ แล้วเปลี่ยนมาเป็นตบไหล่เธอแทน “ฝานซิงเหลือเวลาไม่มากแล้ว ตอนนี้พี่น้องก็อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว......”

“ใช่” พี่รองเสิ่นหมิงชวนพูดต่อ “แม้ตอนเด็กๆ เธอดื้อมาก แต่ตอนนี้เธอได้เจอความลำบากข้างนอก ทำให้เธอสำนึกผิดแล้ว ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”

พี่สามเสิ่นหลินเหยี่ยเดินมากดดัน “ถังเยว่ ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนมีเหตุผลมาก ใช่ไหมล่ะ?”

เสิ่นถังเยว่ฟังพวกเขาพล่ามไม่หยุด เจ็บหัวใจจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว

สุดท้ายเธอพยักหน้าเบาๆ “โอเค”

ผู้ชายสี่คนถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน สีหน้าฉายแววโล่งใจ

“เธออยู่เป็นเพื่อนฝานซิงก่อนนะ” อวี้สิงเยี่ยนพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “เราจะไปเตรียมห้องให้ฝานซิง”

เมื่อพวกเขาเดินขึ้นไปข้างบนแล้ว เสิ่นฝานซิงค่อยๆ เดินมาหาเสิ่นถังเยว่

เธอหน้าซีดเผือด แต่ไม่สามารถปกปิดความได้ใจในแววตาได้ “น้องถังเยว่ ไม่ได้เจอกันห้าปี ฉันซื้อของขวัญมาให้เธอด้วย”

เสิ่นถังเยว่ถอยหลังโดยอัตโนมัติ

ตั้งแต่เล็กจนโต “ของขวัญ” ที่เสิ่นฝานซิงให้เธอ ถ้าไม่ใช่ตุ๊กตาที่มีเข็มซ่อนอยู่ข้างในก็เป็นเค้กผสมยาถ่าย

“ไม่ต้องห่วง” เสิ่นฝานซิงยิ้มอย่างใสซื่อ “ฉันไม่ทำร้ายเธอเหมือนเมื่อห้าปีก่อนแล้ว”

เธอพูดจบแล้วพยายามยัดกล่องของขวัญให้เสิ่นถังเยว่ แถมยัง “ใจดี” ช่วยเปิดกล่องของขวัญให้ด้วย

“กรี๊ด!”

งูพิษตัวสีดำขลับโผล่ออกมา กัดเข้าที่ข้อมือของเสิ่นถังเยว่อย่างแรง!

ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เสิ่นถังเยว่โยนกล่องทิ้งทันที แต่ดันกระแทกโดนไหล่เสิ่นฝานซิงพอดี

เสิ่นฝานซิงอาศัยจังหวะนี้ล้มลงบนพื้น ร้องโอดครวญเสียงดัง “โอ๊ย เจ็บมาก......”

“เกิดอะไรขึ้น?!”

ตอนผู้ชายทั้งสี่คนวิ่งลงมาข้างล่าง ภาพที่พวกเขาเห็นคือ

เสิ่นฝานซิงล้มอยู่บนพื้น น้ำตานองหน้า ส่วนเสิ่นถังเยว่กุมข้อมือที่มีเลือดไหลออกมา ใบหน้าเธอซีดเผือด

อวี้สิงเยี่ยนวิ่งไปผลักเสิ่นถังเยว่ทันที “เธอทำอะไร?!”

เสิ่นถังเยว่เซไปกระแทกโต๊ะชา รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ด้านหลัง

“ฝานซิงซื้อของขวัญให้เธอด้วยความหวังดี” พี่ใหญ่ประคองเสิ่นฝานซิงขึ้นมาด้วยสีหน้าเย็นชา “แต่เธอกลับทำแบบนี้กับฝานซิงงั้นเหรอ?”

“งู......” เสิ่นถังเยว่เจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก “เธอปล่อยงูพิษมากัดฉัน......”

“เพ้อเจ้อ!” พี่สามพูดขัดด้วยเสียงดุ “ตอนนี้ฝานซิงจะเดินยังลำบาก เธอจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปหางูพิษมาทำร้ายเธอ?”

เสิ่นฝานซิงร้องไห้น้ำตานองหน้า “สิงเยี่ยน พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม ฉันแค่......ให้ของขวัญน้อง เพราะอยากคืนดีกับเธอ คิดไม่ถึงว่าเธอจะเกลียดชังฉัน จนใส่ร้ายฉันแบบนี้”

เสิ่นถังเยว่คิดไม่ถึงว่าผ่านไปห้าปี สกิลการแสดงของเสิ่นฝานซิงยังดีเหมือนเดิม เธอรู้สึกขุ่นเคืองใจมาก พยายามจะไปหยิบกล่องของขวัญใบนั้น “ฉันไม่ได้โกหก ถ้าไม่เชื่อพวกพี่ก็ดูได้เลย......”

“พอแล้ว!” อวี้สิงเยี่ยนกำข้อมือเธอแน่น เลือดทะลักออกมาจากบาดแผลที่โดนงูกัดทันที “ฝานซิงเป็นพี่สาวเธอ แถมตอนนี้ยังป่วยด้วย ทำไมเธอถึงใจร้ายใจดำขนาดนี้?”

พี่รองอุ้มเสิ่นฝานซิงขึ้นมา “ไปโรงพยาบาลก่อน เธอเจอเรื่องสะเทือนใจไม่ได้”

ทั้งสี่คนรีบวิ่งออกไปข้างนอก ไม่มีใครหันมามองเสิ่นถังเยว่สักนิด

“มันคือ......งูพิษจริงๆ......”

เสิ่นถังเยว่ทรุดลงบนพื้น พิษเริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว สายตาค่อยๆ พร่ามัว

เธอเห็นคนใช้วิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก ได้ยินอีกฝ่ายตะโกนด้วยความตกใจ แต่สติของเธอค่อยๆ หายไปทีละนิด

“คุณนาย! คุณนาย!” ป้าหลี่ที่เป็นแม่บ้านคุกเข่าลงข้างๆ เธอ ใช้มืออันสั่นเทาตบหน้าเธอ “คุณนาย ฟื้นสิ!”

รถพยาบาลพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว แต่เพิ่งเข็นเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉิน หมอก็โดนเรียกตัวด่วน

“ขอโทษค่ะ หมอทุกคนโดนเรียกตัวไปที่ห้องผู้ป่วย VIP” พยาบาลพูดอย่างลำบากใจ “คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นอาการทรุดกะทันหัน ผู้อำนวยการออกคำสั่งเด็ดขาด วันนี้ให้หมอทุกคนดูแลคุณหนูเสิ่นเพียงคนเดียว พวกคุณไปโรงพยาบาลอื่นเถอะ”

ป้าหลี่พูดด้วยเสียงร้อนใจและสั่นเครือ “ไม่ได้ คุณนายทนไม่ไหวแล้ว ถ้าไปโรงพยาบาลอื่นเธอต้องตายแน่ๆ”

เสิ่นถังเยว่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สติเลือนรางกึ่งหลับกึ่งตื่น ความเจ็บทำให้เธอเหงื่อแตกพลั่ก แต่ที่เจ็บยิ่งกว่านั้นคือหัวใจของเธอ

เธอเอามือถือออกมา ใช้แรงทั้งหมดโทรหาอวี้สิงเยี่ยน

รออยู่นานกว่าจะมีคนรับสาย

“สิงเยี่ยน......” ลมหายใจเธอแผ่วเบา “ฉันโดนงูพิษกัด......ช่วย......ส่งหมอมาสักคนได้ไหม......”

“เสิ่นถังเยว่!” เสียงอวี้สิงเยี่ยนเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง “ตอนนี้อาการป่วยของฝานซิงทรุดหนัก เพราะโดนเธอผลักจนล้ม! ฝานซิงเป็นมะเร็ง ทำไมเธอใจร้ายใจดำขนาดนี้? ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังไม่เลิกเสแสร้งอีกเหรอ?”

“ไม่ใช่......ฉัน......”

เขาตัดสายอย่างไร้เยื่อใย

เสิ่นถังเยว่กำมือถือแน่น น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ เธอเจ็บจนตัวงอ สติเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ

“คุณนาย! คุณนาย!” ป้าหลี่ร้องไห้แล้วเขย่าตัวเธอ “อย่าหลับนะ! ห้ามหลับเด็ดขาด!”

แต่เธอทนไม่ไหวแล้ว ทั้งเจ็บและเหนื่อยมาก......

เธอค่อยๆ หลับตาลง