บทที่ 3

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งก็เป็นเช้าของอีกวันแล้ว

เสิ่นถังเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในจมูก

“คุณนาย! คุณฟื้นสักที!” ป้าหลี่วิ่งมาข้างเตียงพร้อมกับดวงตาบวมแดง มือหยาบกร้านกำมืออันเย็นเฉียบของเธอเอาไว้แน่น “ฉันตกใจแทบตาย!”

“ฉัน......” เสิ่นถังเยว่เสียงแหบพร่า “ฉันรอด......ได้ยังไง?”

ป้าหลี่น้ำตาคลออีกแล้ว “มีหมอใจดีทนดูไม่ไหว แอบฉีดเซรุ่มแก้พิษงูให้คุณ เขาบอกว่าถ้าช้าอีกแค่สิบนาที คุณไม่รอดแน่ๆ”

เธอสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ “ฉันไปขอร้องคุณชายใหญ่ บอกว่าคุณโดนงูพิษกัดจริงๆ แต่เขากลับบอกว่าคุณแกล้งป่วย คุณชายรองไม่ยอมเจอฉันด้วยซ้ำ ส่วนคุณชายสามบอกว่า......คุณสมควรโดนแบบนี้......”

ป้าหลี่เช็ดน้ำตา เสียงสั่นขึ้นเรื่อยๆ “คุณอวี้หนักสุด! ฉันคุกเข่าขอร้องให้เขามาเยี่ยมคุณ แต่เขากลับบอกว่า......คุณงี่เง่าขึ้นทุกวัน แถมยังบอกว่าฉันกับคุณร่วมมือกันหลอกเขา”

“คุณนาย......” จู่ๆ ป้าหลี่จับมือเธอ ความอบอุ่นส่งมาจากฝ่ามือหยาบกร้าน “คุณดีกับพวกเขามาก! หน้าหนาวปีที่แล้วคุณชายใหญ่ไปดื่มสังสรรค์จนถึงตีสาม คุณสวมเสื้อผ้าบางๆ ต้มซุปแก้เมาค้างให้เขาอยู่ในครัว หนาวจนตัวเองเป็นหวัด”

“บริษัทของคุณชายรองหมุนเงินไม่ทัน คุณก็แอบเอากำไลหยกที่คุณยายทิ้งไว้ให้ไปขาย”

“ตอนคุณชายสามไข้ขึ้นสูง คุณไม่ได้หลับไม่ได้นอนสามวันสามคืน จนตัวเองเหนื่อยจนล้มป่วย”

ป้าหลี่ยิ่งพูดยิ่งสะเทือนใจ “คุณอวี้ก็เหมือนกัน! แม่เขายังจำไม่ได้เลยว่าเขาชอบเนกไทแบรนด์ไหน ชอบกินกาแฟรสชาติแบบไหน แต่คุณจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี”

“แต่ตอนนี้พวกเขากลับเอาอกเอาใจคุณหนูใหญ่ ผู้หญิงที่เคยทิ้งคุณอวี้แล้วหนีงานแต่ง พี่สาวที่เอาแต่รังแกคุณตั้งแต่เด็ก ตอนนี้กลับได้รับความรักจากทุกคน ทำไมโลกนี้ถึงไม่มีความยุติธรรมเลย......”

เสิ่นถังเยว่ฟังเงียบๆ เหมือนหัวใจโดนมือที่มองไม่เห็นบีบอย่างแรง

น้ำตาไหลลงมาจากหางตา ทำให้หมอนสีขาวสะอาดเปียกชื้น

เจ็บปวดยิ่งกว่าแผลโดนงูกัดเป็นร้อยเท่าพันเท่า

แต่ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว

อีกไม่นานเธอก็จะไปเกาะร้างแล้ว

ที่นั่นไม่มีความจอมปลอม ไม่ต้องเป็นตัวสำรองของใคร แล้วก็ไม่มี......

พวกเขา

เสิ่นถังเยว่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลสองวันแล้วก็กลับบ้าน

ทันทีที่เปิดประตู เธอได้ยินเพลงวันเกิดและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

กลุ่มคนกินเลี้ยงกันอย่างสนุกสนานอยู่ในห้องรับแขก

ใต้โคมไฟระย้า บรรดาแขกในแวดวงไฮโซกำลังดื่มกันอย่างมีความสุข อวี้สิงเยี่ยนกับพี่ชายทั้งสามคนยืนอยู่ข้างๆ เสิ่นฝานซิง ฉลองวันเกิดให้เธอ เสิ่นฝานซิงอยู่ในชุดราตรีแสนงดงาม รอยยิ้มหวานละมุน ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนป่วย

พอเห็นเสิ่นถังเยว่กลับมา รอยยิ้มชะงักค้างอยู่บนใบหน้าชายทั้งสี่คน

“ไหนบอกว่าใกล้ตายแล้ว?” พี่ใหญ่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา สายตาที่อยู่หลังแว่นกรอบทองดุดันราวกับคมมีด “ก็แข็งแรงดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

พี่รองขมวดคิ้ว แสงสะท้อนมาจากแก้วไวน์ในมือเขา “ฝานซิงเหลือเวลาไม่มากแล้ว เธอมีเหตุผลหน่อยไม่ได้หรือไง?”

พี่สามขยับนาฬิกาข้อมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “หลังจากนี้เธอเลิกโกหกได้แล้ว!”

อวี้สิงเยี่ยนเดินเข้ามา น้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด “ฝานซิงเหลือเวลาไม่มากแล้ว หลังจากนี้อย่าอาละวาดใส่เธออีก”

เขาเงียบแป๊บหนึ่ง “ฉันรู้ว่าเธอขุ่นเคืองใจเรื่องอดีตของฉันกับฝานซิง แต่ตอนนี้เธอคือภรรยาของฉัน”

เสิ่นถังเยว่รู้สึกปวดใจทันที

ภรรยาเหรอ?

หลายปีที่ผ่านมาเธอคือคนที่อยู่เคียงข้างเขา ผ่านช่วงเวลาที่ย่ำแย่มาพร้อมกับเขา ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสถานการณ์ใด อยู่ในสภาพไหน คนที่พร้อมให้เมื่อเขาร้องขอก็คือเธอ......

แต่เมื่อเสิ่นฝานซิงกลับมา คนที่จดทะเบียนสมรสกับเขากลับกลายเป็นเสิ่นฝานซิง!

เขายังมีหน้ามาหลอกเธออย่างหน้าตาเฉย พูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่าตอนนี้เธอคือภรรยาของเขา!

ดวงตาเธอเริ่มแดงระเรื่อ แต่กลับมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยิ้มจนรู้สึกเจ็บที่หัวใจ เป็นครั้งแรกที่อวี้สิงเยี่ยนเห็นเธอเป็นแบบนี้ เขารู้สึกตกใจอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่กำลังจะพูด

จู่ๆ เสียงหวานหยดย้อยของเสิ่นฝานซิงดังมาจากด้านหลัง “สิงเยี่ยน พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม รีบมาตัดเค้กกับฉันสิ”

หน้าจอขนาดใหญ่ในห้องรับแขกสว่างขึ้นเช่นกัน เป็นคลิปอวยพรวันเกิด

ช่วงต้นคลิปเป็นคำอวยพรของแขก เป็นคำอวยพรที่อบอุ่นและซาบซึ้งมาก

เมื่อมาถึงท้ายคลิป จู่ๆ ภาพบนหน้าจอก็เปลี่ยนเป็นภาพบนเตียงของเสิ่นฝานซิงกับไอ้นักเลง!

สุดท้ายมันค้างอยู่ที่ตัวอักษรขนาดใหญ่สีแดงฉาน

[นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันตั้งใจเตรียมให้เธอโดยเฉพาะ หวังว่าพี่สาวจะชอบนะ]

เสียงฮือฮาดังไปทั่วคฤหาสน์

“ปิด! ปิดเดี๋ยวนี้!” พี่ใหญ่ตวาดด้วยความโมโห สะเทือนจนโคมไฟระย้าแกว่งไปมา

พี่รองดึงปลั๊กออกทันที พี่สามวิ่งมาข้างหน้าแขกในงานแล้วเตือนว่า “เช็กมือถือของทุกคน ใครกล้าปล่อยภาพ รับผลที่ตามมาเอาเอง!”

เสิ่นฝานซิงสั่นไปทั้งตัว ทรงผมที่เกล้ามาอย่างดียุ่งไปหมดแล้ว

เธอหน้าซีดเผือด หยดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงเผาะ “น้องถังเยว่ เธอแย่งสิงเยี่ยนไปจากฉันแล้ว แย่งความรักของพวกพี่ๆ ไปหมดแล้ว...... ตอนนี้ฉันใกล้ตายแล้ว ทำไมเธอยังทำแบบนี้กับฉันอีก?”

เธอเซไปด้านหลังเล็กน้อย จู่ๆ เธอเป็นลมแล้วล้มหงายหลัง

“ฝานซิง!” อวี้สิงเยี่ยนพุ่งเข้าไปหาเธอ เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาทันที

เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าเย็นชาของเขาฉายแววตื่นตระหนก “เรียกหมอเร็ว!”

ก่อนไปเขาหันมามองเสิ่นถังเยว่อย่างเย็นชา สายตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง ทิ่มแทงจนเธอเจ็บไปทั้งตัว

พี่ชายทั้งสามคนเข้ามาล้อมเธอทันที

“เสิ่นถังเยว่!” พี่ใหญ่คว้าข้อมือเธอ เขาบีบแรงจนกระดูกเธอแทบแหลกละเอียด “ดูสิ เธอทำให้ฝานซิงต้องกลายเป็นแบบนี้ เราเคยบอกว่าฝานซิงเหลือเวลาไม่มากแล้ว ทำไมเธอยังเล่นงานฝานซิงอีก?”

“ฉันไม่ได้ทำ!” เสิ่นถังเยว่ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันไม่ได้ปล่อยรูปพวกนี้!”

“หลักฐานทนโท่ เธอยังแก้ตัวอีกเหรอ?” พี่รองแสยะยิ้ม “ที่ตระกูลเสิ่น ถ้าทำผิดต้องโดนลงโทษ”

ทำผิดต้องโดนลงโทษงั้นเหรอ?!

ประโยคนี้เหมือนมีดแทงมาที่หัวใจเธออย่างแรง

เธอคิดถึงตอนอายุสิบสองปี เสิ่นฝานซิงผลักเธอตกบันได แต่พี่ชายทั้งสามคนกลับพูดว่า “ฝานซิงไม่ได้ตั้งใจ”

คิดถึงตอนวันเกิดอายุสิบแปดปี เสิ่นฝานซิงเอาเค้กของเธอทิ้งถังขยะ แต่พี่ชายทั้งสามคนกลับพูดว่า “เธอแค่หยอกเล่น”

คิดถึงหน้าหนาวในตอนนั้น เสิ่นฝานซิงขังเธอไว้ที่ระเบียง ปล่อยให้เธอหนาวทั้งคืน แต่พี่ชายทั้งสามคนกลับพูดว่า “ช่วงนี้ฝานซิงอารมณ์ไม่ค่อยดี”

ตอนนี้พวกเขาจะลงโทษเธออย่างนั้นเหรอ?