บทที่ 1

อวี้สิงเยี่ยนเงียบอยู่นานมาก

นานจนเล็บของเสิ่นถังเยว่จิกลงไปในฝ่ามือจนมีเลือดซึมออกมา

“ไม่” ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฉันไม่เคยลืมเธอเลย”

เสิ่นฝานซิงยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบริมฝีปากเขา มือของอวี้สิงเยี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ค่อยๆ วางลงที่เอวของเธอ จูบเธออย่างดูดดื่มกว่าเดิม

เสิ่นถังเยว่ยืนอยู่ไม่ไกล จู่ๆ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง

ถ้าเขาไม่เคยลืมเสิ่นฝานซิง แล้วเธอเป็นตัวอะไร?!

“ปี๊นนน”

เสียงแตรรถแสบแก้วหูทำให้เธอสะดุ้ง ร่างกายอันสั่นเทาหันไปมอง รถเบนซ์มายบัคสีดำจอดอยู่ริมถนนสามคัน สามพี่น้องตระกูลเสิ่นในชุดสูทสุดเนี้ยบเดินลงมาจากรถ

“จดทะเบียนสมรสเสร็จแล้วเหรอ? เราจองร้านอาหารเตรียมฉลองแล้ว”

เสิ่นถังเยว่สั่นไปทั้งตัว

เมื่อเช้าพี่ชายทั้งสามคนยังทำอาหารเช้าให้เธออยู่เลย......

“พี่ใหญ่! พี่รอง! พี่สาม!” เสิ่นฝานซิงร้องไห้แล้วโผเข้าไปกอดพวกเขา “ฉันนึกว่าพวกพี่จะไม่ยอมรับฉันเป็นน้องอีกแล้ว......”

พี่ชายทั้งสามคนมองหน้ากัน สายตาหลากหลายอารมณ์ สุดท้ายพี่สามลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา “ยัยโง่ ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเธอสร้างปัญหา เราก็จัดการให้เธอทุกครั้งไม่ใช่หรือไง?”

เสิ่นฝานซิงยิ้มทั้งน้ำตา คล้องแขนพี่ชายทั้งสามคนเหมือนตอนเด็กๆ

ทั้งสี่คนเดินขึ้นรถอย่างมีความสุข ไม่มีใครเห็นเสิ่นถังเยว่ที่ยืนหน้าซีดอยู่อีกฝั่งของถนน

จนกระทั่งขบวนรถหายไปจากสายตา เสิ่นถังเยว่ทรงตัวไม่อยู่จนต้องเอามือค้ำต้นไม้ ผิวไม้หยาบกร้านบาดแขนของเธอ แต่ก็เทียบไม่ได้กับความเจ็บที่หัวใจ

ตั้งแต่เล็กจนโต มีแต่คนเอาใจและมอบความรักให้เสิ่นฝานซิง

ทั้งๆ ที่พวกเธอสองคนเป็นแฝดกัน แต่ในสายตาของพี่ชายทั้งสามคนมีแต่เสิ่นฝานซิง

ตอนเธอนอนซมเพราะพิษไข้ พวกเขาไปเที่ยวเล่นกับเสิ่นฝานซิงที่สวนสนุก

ตอนวันเกิดของเธอ เธอรอพวกเขาถึงกลางดึก พวกเขากลับฉลองวันเกิดให้เสิ่นฝานซิง

เธอแอบชอบอวี้สิงเยี่ยนมาสิบปี แต่ทำได้แค่มองดูเขาขอเสิ่นฝานซิงแต่งงานโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เธอเคยคิดว่าไม่มีใครรักเธอ นี่คือชะตาชีวิตของเธอ

จนกระทั่งงานแต่งเมื่อห้าปีก่อน

เสิ่นฝานซิงในชุดเจ้าสาวมูลค่าหลายล้านหนีงานแต่งไปกับนักเลงคนหนึ่ง

ตระกูลเสิ่นกับตระกูลอวี้อับอายขายหน้ามาก พี่ชายทั้งสามคนโมโหมาก พวกเขาพูดต่อหน้าทุกคนว่า “ตั้งแต่นี้ไปเรามีถังเยว่เป็นน้องสาวเพียงคนเดียว!”

คืนนั้นอวี้สิงเยี่ยนดื่มจนเมาและบุกเข้ามาในห้องเธอ

เขาจับเธอกดไว้กับกำแพง นิ้วมือเขาลูบไล้ใบหน้าเธอ เขาพูดออกมาด้วยความเมามาย “เธอกับฝานซิง......เหมือนกันจริงๆ”

หลังจากนั้นเขาสวมแหวนแต่งงานที่ควรอยู่บนนิ้วของเสิ่นฝานซิงไว้ที่นิ้วนางของเธอ

“ในเมื่อฝานซิงหนีไปแล้ว งั้นเธอแต่งกับฉันได้ไหม?”

เธอรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควร แต่เธอชอบเขามากจริงๆ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา อวี้สิงเยี่ยนรักและดูแลเธอจนเธอกลายเป็นผู้หญิงที่คนทั้งเมืองอิจฉา

เขาทุ่มเงินมหาศาลในงานประมูล เพื่อประมูลสร้อยคอไพลินที่เธอสนใจ เขาเหมาห้องอาหารชั้นบนสุดของหอไอเฟล จุดพลุทั่วทั้งเมืองให้เธอ ทุกครั้งที่ฝันร้ายกลางดึก เขาจะทิ้งการประชุมระหว่างประเทศแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมอกและพูดปลอบด้วยเสียงแผ่วเบา

พี่ชายทั้งสามคนก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน

ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก พี่ใหญ่จะมาใต้ตึกบริษัทของเธอตรงเวลาทุกวัน พี่รองรู้ว่าเธอแพ้อาหารทะเล แม้แต่เครื่องปรุงเขาก็ยังเช็กอย่างละเอียด พี่สามอดหลับอดนอนเพื่อช่วยเธอแก้แบบแปลน เขายิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องของถังเยว่สำคัญที่สุด”

เธอหลงคิดไปเองว่าในที่สุดตัวเองก็ถูกรักสักที

จนกระทั่งวันนี้เสิ่นฝานซิงกลับมาแล้ว

ความรักที่ทุกคนมีให้เธอลดลงเรื่อยๆ ราวกับน้ำทะเลที่ลดต่ำลง

เสิ่นถังเยว่มองรถที่ไกลออกไป จู่ๆ เธอหัวเราะออกมา

ตอนแรกเสียงหัวเราะเบามาก หลังจากนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เธอหัวเราะจนตัวงอ หัวเราะจนหยดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงลงบนพื้น คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามอง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าทำไมผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนนี้ถึงร้องไห้อย่างเจ็บปวดขนาดนี้

ที่แท้หลายปีที่ผ่านมาเธอเป็นแค่หัวขโมย

ขโมยความรักที่เดิมทีควรเป็นของเสิ่นฝานซิง ตอนนี้เจ้าของตัวจริงกลับมาแล้ว ตัวสำรองอย่างเธอควรถอยออกมาแล้ว!

“ในเมื่อพวกพี่รักฝานซิงเพียงคนเดียว......” เธอสูดหายใจลึก หัวใจเหมือนโดนบีบอย่างแรง เจ็บจนเธอแทบหายใจไม่ออก “ฉันก็ไม่ต้องการพวกพี่เหมือนกัน!”

เธอโบกมือเรียกแท็กซี่ “ไปศูนย์ซื้อขายเกาะส่วนตัว”

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอผลักประตูกระจกอันหนักอึ้ง พูดกับพนักงานที่แผนกต้อนรับว่า

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการซื้อเกาะร้าง”

พนักงานที่แผนกต้อนรับอึ้งอย่างเห็นได้ชัด เธอเรียกผู้จัดการมาทันที

ผู้จัดการเป็นผู้ชายอายุประมาณสี่สิบกว่าปี สวมสูทสุดเนี้ยบ สีหน้าท่าทางดูเป็นคนฉลาดมาก

“คุณเสิ่น เกาะร้างที่คุณสนใจไม่เหมือนที่อื่น แม้วิวที่นั่นสวยมาก แต่ไม่มีสัญญาณ ไม่มีเรือสัญจรผ่าน เรือขนส่งเสบียงก็ไปสามเดือนครั้ง”

เขาเงียบแป๊บหนึ่ง “ถ้าคุณตัดสินใจไปอยู่ที่เกาะ เท่ากับว่าคุณตัดขาดจากโลกภายนอก หายไปอย่างสมบูรณ์ คุณแน่ใจใช่ไหมว่าจะซื้อเกาะนี้?”

“ใช่”