บทที่ 3

ยามที่นางเกิด มารดาก็เสียชีวิตเพราะคลอดยาก

ครั้นอายุได้สิบขวบ บิดาผู้รับสมญานามว่า ท่านอ๋องเทพสงครามก็จากโลกนี้ไปอีกคน

ในวันนั้นผู้คนพากันหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัยไม่ขาดสาย ต่างเอ่ยปลอบให้นางทำใจและรักษาตัว พร้อมทอดถอนใจสงสารชะตาของนาง

นางคุกเข่าอยู่ในศาลวิญญาณอย่างเลื่อนลอยและไม่รู้จะทำเช่นไร

และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่นางได้พบเผยอี้

เขาเดินทางมาพร้อมกับคนในครอบครัว ทว่าหลังจากจุดธูปเคารพศพเสร็จแล้วเขากลับไม่ได้จากไป แต่เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง

เขาล้วงมือเอาน้ำตาลกวนออกมาส่งให้นาง ทว่าอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเค้นคำพูดแห้งแล้งออกมาได้

“เจ้า... อย่าได้โศกเศร้าจนเกินไปเลย ท่านอ๋องเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า เขาจะคอยเฝ้ามองและปกป้องเจ้าจากบนสรวงสวรรค์ตลอดไป”

ในตอนนั้น แววตาของเขาสะอาดบริสุทธิ์ แฝงด้วยความจริงใจอันซื่อๆ

ต่อมาแคว้นทางตะวันตกเฉียงเหนือยกทัพมาเข้ารุกรานอีกครั้ง เผยอี้ในวัยเพียงสิบหกปีก็ใจกล้าทูลขออาสาออกรบ จนสามารถควบคุมสถานการณ์ศึกทางตะวันตกเฉียงเหนือไว้ได้สำเร็จ

ไม่ปล่อยให้หยาดเหงื่อแรงกายชั่วชีวิตของบิดานาง และชีวิตของเหล่าทหารกล้าใต้ผู้บังคับบัญชาต้องสูญเปล่าดั่งสายน้ำ

ยามข่าวมงคลแห่งชัยชนะส่งกลับมาถึงเมืองหลวง แม่ทัพหนุ่มน้อยก็สร้างชื่อเสียงเกริกไกรขึ้นภายในชั่วข้ามคืน

นางนึกถึงเด็กหนุ่มที่ปลอบโยนนางอย่างซื่อ ๆ คนนั้น ก่อนที่ความรักจะค่อย ๆ หยั่งรากลงในหัวใจโดยไม่รู้ตัว

นางเคยคิดว่า นั่นคือพรหมลิขิตที่สวรรค์เบื้องบนจัดวางไว้ให้

ทว่ายามนี้...

หยุนชียิ้มที่มุมปาก ก่อนก้มหน้าทำสิ่งตรงหน้าต่อไป

แม่ทัพหนุ่มผู้เคยทำให้นางหวั่นไหว ได้ตายจากหัวใจนางไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว ตายไปพร้อมกับความระแวงและความแค้นที่เขามีต่อนาง

ยามที่ป้ายวิญญาณแกะสลักจนเสร็จสิ้น ข้อมือของนางก็แทบจะยกไม่ขึ้น

นางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องอักษรของเผยอี้

ยังไม่ทันถึง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสของสตรีกับเสียงพูดของเผยอี้ดังออกมาจากด้านใน

เดิมทีหยุนชีตั้งใจว่าจะวางป้ายวิญญาณไว้ที่หน้าประตูแล้วจากไป

ทว่าเมื่อมองผ่านร่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท นางกลับเห็นหลิวชิงชิงกำลังนั่งอิงขอบโต๊ะอักษร หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งที่ดูคุ้นตาขึ้นมาพลิกเล่นไปมา

รูม่านตาของหยุนชีหดเกร็งลงในฉับพลัน ลมหายใจแทบจะหยุดหยุดชะงัก

นั่นคือของขวัญที่นางมอบให้แก่เผยอี้ในคืนวันแต่งงาน

มาบัดนี้ กล่องใบนั้นกลับไปตกอยู่ในมือของหลิวชิงชิง

“ท่านแม่ทัพ กล่องใบนี้ช่างประณีตงดงามยิ่งนัก ข้างในบรรจุสิ่งใดไว้หรือเจ้าคะ?”

เผยอี้กำลังตรวจเอกสารราชการอยู่ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง น้ำเสียงเอ่ยอย่างเฉยชา

“หยุนชีให้ข้ามา ไม่รู้ว่าคืออะไร ไม่เคยเปิดดู หากเจ้าชอบก็เอาไปเสีย”

ไม่เคยเปิดดู...

หากเจ้าชอบก็เอาไปเสีย...

สองประโยคที่ฟังเบาหวิว กลับหนักหนาราวหมื่นชั่ง

ที่แท้หัวใจอันมีค่าที่นางเฝ้าถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ ในสายตาของเขากลับเป็นเพียงของระเกะระกะชิ้นหนึ่งที่นึกจะยกให้ใครก็ได้

หยุนชีรู้สึกราวกับมีกระแสโลหิตฉีดพล่านแล่นตรงขึ้นสู่ศีรษะ ความยับยั้งชั่งใจหมดลงในพริบตา

นางผลักประตูเปิดออกอย่างแรงแล้วก้าวเท้าเข้าไป คนทั้งสองในห้องต่างตกใจจนหน้าถอดสี

“เอาของสิ่งนั้น คืนมาให้ข้า”

หลิวชิงชิงหันไปมองเผยอี้ หยาดน้ำตาคลอจะไหลริน

“ท่านแม่ทัพ ท่านรับปากยกให้หม่อมฉันแล้ว เหตุใดพอตกมาอยู่ในมือหม่อมฉันแล้ว ท่านพี่ ถึงจะมาทวงคืนไปเล่าเจ้าคะ...”

เผยอี้ขมวดคิ้ว วางพู่กันในมือลง สีหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์

“อย่างไรเจ้าก็เป็นถึงท่านหญิงแห่งราชวงศ์ ของล้ำค่าหายากอันใดที่เจ้าจะไม่มี เหตุใดจึงต้องมาแย่งกล่องผุๆ ใบนี้กับชิงชิงด้วย?”

หยุนชีไม่สนใจคำพูดของเขา สายตาจ้องกล่องใบนั้นเขม็ง เสียงสั่นเล็กน้อย

“ข้าจะพูดอีกเพียงครั้งเดียว เอาคืนมาให้ข้า!”

หลิวชิงชิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบถอยหนีไปด้านหลัง เผยอี้ลุกขึ้นปกป้องนางทันที

ในจังหวะที่ยื้อแย่งฉุดกระชากกันนั้น กล่องไม้ได้ร่วงหล่นลงสู่พื้น ฝากล่องเปิดอ้าออก ของที่อยู่ภายในกระจัดกระจายหลุดลอยเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง

มันไม่ใช่ทองหรือเงิน และไม่ใช่ตำราโบราณล้ำค่าใดๆ ทั้งสิ้น

ทว่าเป็นม้วนภาพวาดที่ถูกม้วนเก็บไว้อย่างประณีตบรรจงม้วนแล้วม้วนเล่า

ยามที่ม้วนภาพเหล่านั้นกลิ้งคลี่ออก บนภาพทุกใบต่างวาดแผ่นหลังและเงาร่างของบุรุษคนเดียวกันเอาไว้

มีทั้งภาพยามเขาควบม้ายิงธนูอย่างองอาจ ภาพยืนพิงระเบียงทอดสายตามองไปยังแดนไกล และแม้แต่ภาพนั่งจิบชาเงียบ ๆ ใต้แสงตะเกียงยามค่ำคืน...

คิ้วตาคมหล่อเหลา รูปร่างสูงสง่า ทุกภาพล้วนเป็นเผยอี้

นั่นคือภาพที่หยุนชีวาดจากการพบกันไม่กี่ครั้งก่อนแต่งงาน มีมากถึงเก้าสิบเก้าภาพ

ทุกลายเส้นล้วนซ่อนความชื่นชมและความรักของหญิงสาวเอาไว้

ภายในห้องอักษรพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าทันที