ดาราจักรแต้มรัตติกาล のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เขาผลักเซียวเหิงที่กำลังร้องไห้ให้หลีกทาง แล้ววิ่งโซซัดโซเซเข้าไปในห้องหนังสือเขาพลิกหาข้าวของราวกับคนเสียสติชั้นหนังสือถูกผลักล้ม หนังสือกระจัดกระจายเต็มพื้น ลิ้นชักถูกกระชากเปิดออก สิ่งของข้างในเททะลักออกมา ในที่สุด เขาก็รื้อเจอม้วนภาพวาดม้วนหนึ่งจากก้นกล่องไม้จันทน์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นกระดาษภาพเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ขอบม้วนงอเล็กน้อยมือของเขาสั่นเทาขณะค่อย ๆ คลี่ม้วนภาพออกในภาพนั้นคือตึกสูงประหลาด รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสตั้งตระหง่านหนาแน่นและสูงเสียดฟ้า บนถนนมี 'กล่อง' รูปร่างประหลาดวิ่งอยู่โดยไม่ต้องใช้ม้าลาก ผู้คนสวมเสื้อผ้าแขนสั้นกางเกงสั้นเดินกันขวักไขว่ บนท้องฟ้ามี 'วิหคเหล็ก' ขนาดมหึมาบินผ่านที่มุมหนึ่งของภาพมีตัวอักษรเขียนไว้อย่างบิดเบี้ยวว่า 'บ้านของฉัน'นี่คือภาพที่หร่วนเหยากวงวาดตอนที่เธอเพิ่งหัดใช้พู่กันใหม่ ๆเธอนำมาอวดเขาด้วยท่าทางประหนึ่งสมบัติล้ำค่า พร้อมกับชี้ไปยังสิ่งของในภาพแล้วอธิบายให้ฟังทีละอย่าง"นี่คือตึกอาคาร สูงมากเลยล่ะ พวกเราพักอาศัยอยู่ในนี้กัน""นี่คือรถยนต์ วิ่งได้เร็วมาก เร็วกว่ารถม้าตั้งเยอะ!""นี่คือเครื่องบิน สามารถพาคนบินไปบนฟ้าได

"พอได้แล้ว"เสียงของเซียวเยี่ยนเฟิงไม่ดังนัก ทว่าแฝงด้วยอำนาจกดดันที่ไม่อาจโต้แย้งได้ สยบทุกคำคร่ำครวญของชุยหลิงหว่านลงในทันทีเขาโบกมืออย่างเหนื่อยล้า ประหนึ่งปัดแมลงวันที่น่ารำคาญ"ลากตัวออกไป กักบริเวณที่เรือนหล่านเยว่ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามก้าวเท้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียว"ชุยหลิงหว่านพลันเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและสิ้นหวัง"ท่านอ๋อง! ท่านทำกับหม่อมฉันเช่นนี้ไม่ได้นะ! หม่อมฉันรักท่านนะ! พี่หญิงนางตายไปแล้ว! นางกลับมาไม่ได้อีกแล้ว! ท่านยังมีหม่อมฉัน! ยังมีเหิงเอ๋อร์! ท่านอ๋อง""นางยังไม่ตาย!"เซียวเยี่ยนเฟิงหันขวับ ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่นาง ความบ้าคลั่งและความยึดติดในแววตานั้นทำเอาชุยหลิงหว่านตัวสั่นและจนพูดไม่ออก ได้แต่ก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง"นางยังไม่ตาย!" เซียวเยี่ยนเฟิงคำรามเสียงแตก ราวกับสัตว์ป่าที่สิ้นหวัง "นางเพียงแค่กลับบ้าน! กลับไปสู่โลกของนางแล้ว! นางจะกลับมา! นางจะต้องกลับมาแน่!"คำพูดนี้ตะโกนออกมาด้วยความบ้าคลั่งจนสุดตัว ราวกับว่าหากเสียงดังพอ แล้วจะเปลี่ยนความจริงได้ทว่าความเงียบสงัดดุจป่าช้ารอบข้าง รวมถึงความหวาดกลัวและสมเพชที่ไม่อาจ

ตอนที่เซียวเยี่ยนเฟิงถูกช่วยขึ้นมา เขาก็อยู่ในสภาพหมดสติไม่รู้เรื่องแล้วไข้สูงติดต่อกันสามวัน หายใจรวยรินหมอหลวงตรวจรักษาอย่างหวาดหวั่น ส่ายหน้าถอนหายใจ "ท่านอ๋องน้ำเข้าปอด ไอเย็นเข้าตัว ทำลายรากฐาน ร่างกายถูกพลังชั่วร้ายรุกรานถึงหัวใจ อาการสาหัสยิ่ง จำเป็นต้องพักฟื้นหลายเดือน และ...และเกรงว่าจะทิ้งโรคประจำตัวไว้ ต่อไปยามฝนตกชื้น คงต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการไอหอบ"เซียวเหิงเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาบวมเป่งราวกับลูกท้อ มือเล็ก ๆ กุมมือที่ร้อนดั่งไฟของบิดาไว้ ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก"เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อตื่นสิ...อย่าทิ้งเหิงเอ๋อร์ไป... เสด็จแม่ก็ไม่อยู่แล้ว หากท่านเป็นอะไรไปอีก เหิงเอ๋อร์จะทำอย่างไร...เหิงเอ๋อร์จะทำอย่างไรเล่า..."อาจเพราะเสียงร้องไห้ของบุตรชายน่าเวทนาเกินไป หรืออาจเพราะความไม่ยอมแพ้ในก้นบึ้งของหัวใจนั้นรุนแรงเกินไปดึกสงัดของวันที่สาม ในที่สุดเซียวเยี่ยนเฟิงก็ฟื้นขึ้นจากความมึนงง ลำคอราวกับถูกกรอกด้วยทราย ปวดจนแสบร้อน ทุกลมหายใจที่ผ่านปอดล้วนเหนี่ยวรั้งให้เจ็บร้าว ทำให้ไออย่างรุนแรงปานจะขาดใจ"เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อฟื้นแล้ว!" เซียวเหิงโผเข้าหาข้างเตียง น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลพ

หน้ากากจอมปลอมและการวางแผนทั้งหมดของนาง ตอนนี้ถูกฉีกกระชากออกโดยสิ้นเชิง เผยให้เห็นเนื้อในที่เน่าเฟะและส่งกลิ่นเหม็นคาว"ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแค่...เพียงแค่รักท่านมากเกินไปเท่านั้นเอง!" นางคลานเข้ามา พยายามจะกอดขาเซียวเยี่ยนเฟิง "พี่หญิงนางไม่คู่ควรกับท่านเลย! นางมีที่มาไม่ชัดเจน พูดจาประหลาด เพ้อเจ้อวันยังค่ำ! มีเพียงหม่อมฉัน! หม่อมฉันต่างหากที่ผู้รักและเทิดทูนท่านจากใจจริง ปรารถนาที่จะครองคู่กับท่านไปชั่วชีวิต!""รักจากใจจริง?" เซียวเยี่ยนเฟิงหัวเราะ หัวเราะอย่างบิดเบี้ยว ทว่าแววตากลับเย็นเยียบไร้ความอบอุ่น "รักจากใจจริงของเจ้า คือการฆ่าลูกของข้าอย่างนั้นหรือ คือการใส่ร้ายป้ายสีฮูหยินเอกครั้งแล้วครั้งเล่า? คือการทำให้ข้าบีบคั้นผู้หญิงที่ข้ารักที่สุดให้จากไปกับมือตัวเองอย่างนั้นหรือ"เขาค่อย ๆ ดึงกระบี่กลับมา จ้องมองรอยเลือดสีแดงฉาดบนปลายคมกระบี่ ราวกับได้เห็นภาพเลือดที่นองพื้นตอนหร่วนเหยากวงคลอดบุตร ได้เห็นกองกระดูกเล็ก ๆ ข้างบ่อน้ำ ได้เห็นดวงตาที่ว่างเปล่าสิ้นหวังของนางในยามที่มองเขาเป็นครั้งสุดท้าย"ชุยหลิงหว่าน ข้าน่าจะปล่อยให้เจ้าตายในสนามรบชายแดนไปเสียตั้งแต่ปีนั้น"เขา

เลือดฝาดบนใบหน้าของเซียวเหิงจางหายไปจนหมดสิ้นในพริบตาเขาอ้าปากค้าง อยากจะอธิบาย อยากจะบอกว่าตนเพียงแค่อยากให้เสด็จพ่อมีความสุขขึ้นบ้างสักหน่อย แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดีทว่าเมื่อคำพูดมาจ่ออยู่ตรงปาก เห็นความโศกเศร้าและความตายซากที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งในแววตาของบิดา คำพูดทั้งหมดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ กลายเป็นหยาดน้ำตาร้อนผ่าวที่เอ่อล้นออกมา"เสด็จพ่อ..." เขาปล่อยโฮออกมา ไม่ใช่เสียงสะอื้นที่กลั้นไว้ แต่เป็นเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างสิ้นหวังราวกับลูกสัตว์ที่จนตรอก "ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านมีความสุขขึ้นบ้าง...แค่นิดเดียวก็ยังดี... เสด็จแม่จากไปแล้ว ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ข้าฝันเห็นภาพที่นางกระโดดลงบ่อน้ำทุกคืน ข้าอยากจะตายตามนางไป...แต่ข้าทำไม่ได้!"เขาโผเข้าที่ข้างขาของเซียวเยี่ยนเฟิง กุมมือที่เย็นเยียบของบิดาไว้ พร้อมเงยหน้าเล็ก ๆ ที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมอง"เพราะท่านเป็นเช่นนี้แล้ว...เสด็จพ่อ ท่านกำลังจะตาย...หากข้าเป็นบ้าไปอีกคน หากข้าล้มลงไปอีกคน จวนอ๋องจะทำอย่างไร แล้วข้าจะทำอย่างไร เสด็จพ่อ ข้ากลัว...ข้ากลัวเหลือเกิน..."เซียวเยี่ยนเฟิงสั่นสะท้านไปทั้งตัวเขาก้มหน้าลง มองใบหน้าบุตรชายที