All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 3 รับมือกับตระกูลเซียว (2) "หวันถิง... พอแค่นี้ก่อนเถอะ เรื่องในบ้านค่อยจัดการกันทีหลัง ตอนนี้คนตระกูลเซียวกำลังยืนมองพวกเราอยู่นะ" ด้วยกลัวจะเสียหน้าไปมากกว่านี้ฉินฉางอี้จึงรีบเอ่ยปรามภรรยา ลำพังไม่มีเรื่องพวกนี้แสดงให้เห็น คนตระกูลเซียวก็ดูถูกเหยียดหยามคนตระกูลฉินมากพออยู่แล้ว ฉินฉางอี้ในฐานะหัวหน้าตระกูล เขาไม่อยากให้ภาพลักษณ์ของตระกูลฉินมันดูย่ำแย่ไปมากกว่านี้"เรื่องของคนตระกูลฉินก็ช่างหัวคนตระกูลฉิน พวกฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาคุยเรื่องแต่งงานและมาเอาตัวเจ้าสาว ไม่ได้มาเพื่อดูละครงิ้วน้ำเน่าพวกนี้" คราวนี้เป็นภรรยาคนสวยของเซียวหานซื่อที่เอ่ยขึ้นมาตัดบท และเป็นฉินซูหลันอีกเช่นเคยที่เอ่ยต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่าย"ฉันไม่ยินยอมที่จะแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ของตระกูลเซียว แต่ถ้าฉันจะต้องแต่งจริง ๆ แล้วล่ะก็ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ซะทีเดียว แต่เงินสินสอดแค่ 60 หยวน กับข้าวเปลือกหนึ่งกระสอบ ดูเหมือนจะน้อยเกินไปนะคะถ้าเทียบกับสิ่งที่ฉันต้องเผชิญหลังจากนั้น" เรื่องพูดคุยต่อรองเป็นสิ่งที่ฉินซูหลันถนัดที่สุด หล่อนเชื่อสุดใจ ว่าการต่อรองครั้งนี

บทที่ 4 วางแผนเพื่อความอยู่รอด (2) เช้าวันรุ่งขึ้น...ฉินซูหลันตื่นตั้งแต่ไก่โห่ เธอบอกกับฉินฉางอี้และฮั่วหวันถิงว่าวันนี้จะเดินทางเข้าไปในตัวเมือง เพื่อหางานทำให้เป็นกิจจะลักษณะ ซึ่งทันทีที่ฮั่วหวันถิงได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับคลี่ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ หล่อนคิดจินตนาการไว้ว่า หากนังลูกเลี้ยงคนนี้มีงานทำ ก็เท่ากับว่าจะต้องมีเงินเดือน หากมีเงินเดือนแล้ว หล่อนก็สามารถหาทางขูดรีดเอาจากฉินซูหลันได้ หรือหากขูดรีดไม่ได้จริง ๆ หล่อนก็จะหาทางขโมยเงินพวกนั้นมาให้ได้ฉะนั้นการที่ฉินซูหลันเดินทางออกไปหางานทำ ฮั่วหวันถิงคนนี้ก็มีแต่ได้กับได้ไม่ใช่หรือไง ดังนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่หล่อนจะอ้าปากห้ามนังลูกเลี้ยงคนนี้ ซึ่งผิดกับฉินฉางอี้ที่เอาแต่อ้าปากพูดปาว ๆ อยู่นั่น น่ารำคาญจะตายชัก"หลันเอ๋อร์... แน่ใจแล้วเหรอ? ว่าจะเข้าเมืองไปหางานทำ แค่เดินทางก็กินเวลาไปเป็นสองชั่วโมงแล้วนะ แล้วอีกอย่างผู้หญิงที่ไหนจะหางานทำได้ง่าย ๆ ในตัวเมือง อย่างมากก็ได้เป็นพนักงานร้านอาหาร หรือไม่ก็พนักงานต้อนรับหน้าประตู รายได้ก็คงไม่เท่าไหร่หรอก มันจ

บทที่ 5 เจรจาต่อรอง (2) "ถึงฉันจะเป็นหญิงสาวจากชนบท แต่ฉันก็ไม่ใช่คนโง่ค่ะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาของฉินซูหลันแทนที่จะทำให้ป้าซิ่วหยางโกรธจัดจนหน้าชา แต่ทว่ามันกลับทำให้ป้าซิ่วหยางรู้สึกชื่นชมในความช่างเจรจาของหล่อน"หึ!" เสียงหึดังขึ้นจมูกของหญิงสูงวัย เธอแสยะยิ้มมุมปากอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า "นิสัยเฉียบแหลมของเธอมันเหมือนกับนิสัยของฉันตอนสาว ๆ จริง ๆ เอาเป็นว่าฉันไหวสามหยวน ขายให้ฉันสามหยวนก็แล้วกันนะ" ด้วยนิสัยของคนค้าขาย ขอให้ได้ต่อรองสักนิดสักหน่อยก็ยังดี"สี่หยวนค่ะ ฉันลดให้ได้แค่สี่หยวนเท่านั้น ถ้าคุณป้าไม่พร้อม ฉันก็แค่เดินออกจากร้าน แล้วไปเสนอขายให้ร้านข้างเคียง ถึงตอนนั้นร้านข้างเคียงขายดีกว่า คุณป้าจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้แล้วนะคะ" คราวนี้ซูหลันไม่ได้ทำแค่พูดปากเปล่า แต่หล่อนยังเก็บสบู่ก้อนนั้นกลับเข้าไปในห่อกระดาษด้วย นี่ถือเป็นการกดดันคู่สนทนาด้วยอย่างหนึ่ง"ก็ได้! สี่หยวนก็สี่หยวน" ในที่สุดป้าซิ่วหยางก็ยอมตกลงในราคาที่ฉินซูหลันพึงพอใจเมื่อการเจรจาซื้อขายสินค้าของคนทั้งสองฝ่ายจบลง แสงสว่างก็ผุดขึ้นมา

บทที่ 6 ไม่ยอมเสียเปรียบ (2)แต่ทว่า... การจะได้ของสิ่งนั้นมามันไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่คิดปัญหาหลัก ๆ ก็คือ ผู้ใหญ่บ้านในแต่ละพื้นที่ไม่ทำตามเงื่อนไขของรัฐ พวกเขาแบ่งฝักแบ่งฝ่าย เล่นพรรคเล่นพวก เมื่อได้รับทรัพยากรสำคัญมาจากทางการ ผลประโยชน์ทั้งหมดก็ตกไปอยู่ในมือของพรรคพวกฝ่ายเดียวกัน น้อยนักน้อยหนาที่จะตกไปถึงมือของพวกชาวบ้านตาดำ ๆ เรื่องคดโกงทุจริตทำนองนี้มีมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเอาไปร้องเรียนกับทางการ เพราะหากเป็นอย่างนั้น ครอบครัวของคนที่นำเรื่องนี้ไปร้องเรียนก็จะอยู่ไม่เป็นสุข ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ไม่มีชาวบ้านคนไหนอยากไปมีปัญหากับผู้นำชุมชนหรอกเพราะทุกคนในชุมชนมีแนวคิดแบบนี้กันหมด ปัญหาการคดโกงจึงไม่เคยหายออกไปจากชุมชนในชนบทสักทีฉินซูหลันรับฟังสิ่งที่ระบบบอกเล่าให้ฟังอย่างเข้าอกเข้าใจ ระหว่างนี้เธอก็หันมาก้มหน้าก้มตาหาเศษใบไม้และรวบรวมเศษวัชพืชเอามาปกคลุมหน้าดินไว้ก่อน เสร็จแล้วก็ตักน้ำจากสระน้ำเล็ก ๆ ขึ้นมาราดหน้าดินพอให้ชุ่ม และเมื่อเสร็จงานจากตรงนี้แล้ว หล่

บทที่ 7 ไม่ยอมแพ้ (2) "ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านกู้ที่ใจกว้าง แต่ปุ๋ยมูลวัวมีไนโตรเจนต่ำและต้องใช้เวลาในการย่อยสลาย ซึ่งไม่ทันต่อการเพาะปลูกในฤดูกาลนี้ ยังไงฉันก็ต้องการปุ๋ยสูตร 46-0-0 และปุ๋ยสูตร 16-16-8 ไปใช้ในพื้นที่ของฉัน" ฉินซูหลันเอ่ยถึงความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจน"ขอมากเกินไปแล้วนะ!" ผู้ใหญ่บ้านกู้ตะเบ็งเสียงลั่นอย่างหัวเสีย เพราะหากเขายอมให้ฉินซูหลันได้ทรัพยากรในส่วนนั้นไปง่าย ๆ นั่นก็จะเท่ากับว่าชาวบ้านอีกหลายคนก็จะลุกฮือขึ้นมาต่อต้านเขาเหมือนอย่างที่ฉินซูหลันกำลังทำ เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด"มากที่ไหนกัน ฉันไม่ได้พูดว่าจะเอาปุ๋ยทั้งหมดซะหน่อย ฉันต้องการแค่อย่างละ 1 กิโลกรัมเท่านั้น นอกจากนี้เมล็ดพันธุ์ข้าวเปลือกสีทองฉันก็ต้องการแค่ 3 กิโลกรัม ส่วนเมล็ดพันธุ์ผัก ฉันต้องการอย่างละ 1 หยิบมือ หวังว่าผู้ใหญ่บ้านกู้จะจัดการให้ฉันได้"คำขอที่มักน้อยของฉินซูหลันสร้างความประหลาดใจให้คนในชุมชนไปยกใหญ่ และเรียกเสียงฮือฮาจากลำคอของผู้ใหญ่บ้านกู้ได้เป็นอย่างดี "อะฮะฮ้า! ทรัพยากรน้อยนิดแค่นั้นจะเอาไปทำอะไรได้""ใช้ได้หรื