ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

เรื่องไฝบนหน้าอกอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องที่เธอกุขึ้นมาทั้งสิ้นเป้าหมายก็เพื่อจะลองเชิงหลอกถามหมิงชิงหว่านดูเท่านั้นคิดไม่ถึงเลยว่า หมิงชิงหว่านจะติดกับเข้าจริง ๆทว่า เรื่องนี้ก็เป็นการยืนยันทางอ้อมเช่นกันว่า ตอนนี้เผยมู่เหยี่ยกับหมิงชิงหว่านยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งหรือใกล้ชิดกันไปมากกว่านั้นแต่เมื่อตระหนักได้ถึงความเป็นจริงข้อนี้ หลินซีอินกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดด้วยท่าทางดุดันปานจะกลืนกินคนของเผยมู่เหยี่ยยามอยู่บนเตียง การที่เขาไม่แตะต้องหมิงชิงหว่านก็คงมีเพียงเหตุผลเดียวคือ ไม่กล้าเท่านั้นดังนั้น... ถึงได้เห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่สินะหลินซีอินสลัดศีรษะ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านสารพัดออกจากสมองจนหมดอย่างไรเสีย เธอก็ตั้งใจจะหย่าขาดจากเผยมู่เหยี่ยอยู่แล้ว ยังจะไปคิดมากอีกทำไมกัน?เพียงแต่... เรื่องในวันนี้ เผยมู่เหยี่ยทั้งเช็ดหน้าให้เธอ ทั้งอยู่เป็นเพื่อนเธอเดินเที่ยวตลาดนัด สุดท้ายกลับไม่ได้ฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอแล้วก็เดินจากไปช่างไม่เหมือนวิถีปฏิบัติตามปกติของเผยมู่เหยี่ยเอาเสียเลยหลินซีอินส่งมอบของในมือให้แก่ไรเดอร์รับส่งของ จากนั้นจึงขับรถกลับ

อย่างไรเสียเขาก็ผ่านโลกมามาก ความคิดจึงหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเขาเอ่ยว่า “ที่ไม่แจ้งความ ก็เพราะเห็นแก่หน้าหลินจื่อหาวที่สำนึกผิดด้วยความจริงใจ คิดไม่ถึงว่าคุณถึงกับพาทนายความมาด้วย ทำไม อยากจะฟ้องร้องเป็นคดีความกับพวกเราเหรอ? ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็คงไม่ออเซาะเกรงใจแล้วเหมือนกัน จะแจ้งความเดี๋ยวนี้เลย ยังไงก็ต้องให้หลินจื่อหาวเข้าไปนอนในคุกสักสองสามปี!”พอหลินจื่อหาวได้ยินเช่นนั้น ก็หวาดกลัวจนสติแทบหลุด “พี่ ผมไม่อยากติดคุก! พี่ ช่วยผมด้วยนะ!”หลินซีอินว้าวุ่นรำคาญใจ “หุบปาก!”อู๋จินสิงเห็นเธอไม่ตื่นตระหนกในยามวิกฤต ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวซีด แต่สายตากลับเย็นชาเฉียบคม ในใจก็ยิ่งคันยุบยิบมากขึ้น “แน่นอนสิ ก็เหมือนที่คุณพูดนั่นแหละ ผมเองก็ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายใหญ่โต การตกลงกันเป็นการส่วนตัว ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”หลินซีอินฟังออกถึงความหมายในคำพูดของเขา จึงเอ่ยถามตรง ๆ “คุณคิดจะแก้ปัญหายังไง?”อู๋จินสิงคาดเดานิสัยของหลินซีอินไม่ออก แต่ดูจากท่าทางของเธอแล้ว ก็เดาได้ว่าเธอคงไม่อ่อนข้อให้อย่างง่ายดายแน่ทว่า ยิ่งเป็นแบบนี้ อู๋จินสิงก็ยิ่งรู้สึกคันยุบยิบในใจจนยากที่จะทนทานผู้ห

“พวกมึงจะทำอะไรน่ะ? โจ่งแจ้งขนาดนี้ ... อ๊าก!”หลังจากนั้นหลินซีอินก็ไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้วเธอนอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเผยมู่เหยี่ย หลับตาลงแน่น ในใจเต็มไปด้วยความหวาดผวาที่ย้อนตามมาถ้าหากเผยมู่เหยี่ยมาช้ากว่านี้อีกสักหน่อย เธอเองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองจะต้องไปเผชิญกับอะไรบ้างกระทั่งหลินซีอินค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ถึงได้พบว่าเผยมู่เหยี่ยพาเธอกลับมายังบ้านทะเลเมฆสถานที่ที่พวกเขาทั้งสองคนเคยอยู่อาศัยด้วยกันก่อนหน้านี้เผยมู่เหยี่ยโอบอุ้มเธอไว้ จ้องมองเปลือกตาที่ปิดสนิทและเรือนร่างที่ยังคงสั่นสะท้านของเธอ แววตาพลันฉายแววความเหี้ยมโหดดุดันพาดผ่านไปวูบหนึ่ง“ไม่ต้องกลัวแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”หลินซีอินอ้าปาก ทำท่าคล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกไปเผยมู่เหยี่ยประคองเธอลุกขึ้น แล้วนำน้ำอุ่นมาให้เธอดื่มสักเล็กน้อยหลินซีอินเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา “ขอบคุณนะคะ”“ผมสั่งให้คนพาหลินจื่อหาวกลับบ้านแล้ว” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย “ทางทนายความก็จะคอยติดตามคดีนี้ต่อ เรื่องนี้คุณวางใจได้เลย”หลินซีอินทำได้เพียงเอ่ยขึ้นอีกประโยคหนึ่ง “ขอบคุณนะคะ”นอกจากคำนี้แล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเอ

หลินซีอินไม่อยากกล้ำกลืนฝืนทนทรมานตัวเองอีกต่อไปแล้วไม่ว่าจะฝั่งของเผยมู่เหยี่ย หรือฝั่งพ่อแม่ของเธอเองก็ตามเธออยากหย่า อยากเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่หมดจดอีกครั้งหลินซีอินเดินจากไปโดยไม่สนใจคำเว้าวอนขอร้องของหลินจื่อหาว และไม่หันกลับไปมองอีกเลยและในเวลานี้ ณ เขตคฤหาสน์หรูหราอันเป็นทำเลทองของเมืองไห่เฉิง ชายคนหนึ่งในชุดนอนผ้าไหมยืนเคียงข้างกระจกใสบานใหญ่จรดพื้นอย่างสง่างาม ท่าทางผ่อนคลายทว่าแฝงไว้ด้วยความเกียจคร้านทว่าคนที่ยืนอยู่ในห้องรับแขก กลับมีท่าทีนอบน้อมยำเกรง โค้งกายต่ำจนแทบจะหมอบลงกับพื้น“ถ้าอย่างนั้นแกก็เล่ามาสิ ว่าแกไปก่อเรื่องสะกิดต่อมโมโหของเผยมู่เหยี่ยได้ยังไง?”ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างหันหน้ากลับมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาประณีตงดงามปานปีศาจมารตนหนึ่งเขาคือฉือเทียนหลินนั่นเองชายคนที่พยายามอาศัยเส้นสายของคนหลายทอด จนแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวกว่าจะได้มาอยู่ต่อหน้าฉือเทียนหลินในเวลานี้ก็คืออู๋จินสิงอู๋จินสิงกัดฟันเอ่ยว่า “ผมก็แค่หมั่นไส้หน้าไอ้เผยมู่เหยี่ยนั่นที่เสแสร้งมือถือสากปากถือศีล! ทั้งที่ไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไรเลย แต่กลับแสร้งทำเป็นพวกมีศีลธรรมสูงส่ง ทั้ง

หลินซีอินขมวดคิ้ว “คุณจงใจใช่ไหม?”“จงใจอะไร? จงใจไม่หย่ากับคุณเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยหัวเราะเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง “คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหม?”หลินซีอินรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้เผยมู่เหยี่ยย่อมแทบรอไม่ไหวที่จะรีบหย่าขาดจากเธอ จากนั้นจะได้แต่งหมิงชิงหว่านเข้าบ้านเสียทีการร่างสัญญาหย่าฉับบเดียว มันยากเย็นขนาดนั้นเลยหรือ?หลินซีอินไม่เชื่อถ้าอย่างนั้นเผยมู่เหยี่ยก็ต้องจงใจกลั่นแกล้งเธอเท่านั้นเพื่ออะไรกันล่ะ?พอหลินซีอินตรึกตรองอย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าตัวเองเดาคำตอบออกแล้วเมื่อนึกย้อนถึงทุกครั้งที่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับเผยมู่เหยี่ย แม้คนทั้งสองจะไม่ได้มีใจปฏิพัทธ์ต่อกัน แต่เธอย่อมรู้ดีที่สุดถึงความหลงใหลคลั่งไคล้ของเผยมู่เหยี่ยต่อเรื่องนี้ ที่บอกว่าเขาเป็นสัตว์ป่า ย่อมไม่ได้ใส่ร้ายเขาเลยสักนิดแค่ไม่รู้ว่า ยามอยู่บนเรือนร่างของหมิงชิงหว่าน เขาจะยอมทุ่มเทกำลังขนาดนี้ด้วยหรือเปล่าย่อมไม่ยอมเป็นแน่ดังนั้น เหตุผลที่ไม่ยอมหย่ากับเธอ จึงถูกค้นพบแล้วเพราะเขาไม่กล้าทรมานหมิงชิงหว่าน แม่ยอดดวงใจ รักแรกคนนั้น มีไว้เพื่อถนอมและรักใคร่ทว่ากับหลินซีอิน ไม่คู่ควรให้เขามาเวทนาสงสาร เขาค