บททั้งหมดของ จำเลยลับเมียขัดดอก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ถึงอย่างนั้นถ้าตามคำที่ผู้หญิงคนนี้บอกก็ไม่เกินสองครั้งนั่นแปลว่าถ้าหลังจากนี้ฉันถูกเรียกให้ทำเรื่องบนเตียงอีกครั้งก็จะไม่ถูกเรียกแล้วใช่ไหม ถึงแม้จะต้องก้มหน้าทำงานที่นี่เพื่อใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้สร้างก็ยังดีกว่าใช้ร่างกายล้างหนี้…เจ็บเหลือเกิน เจ็บแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันปวดร้าวจนเหมือนร่างก

"คุณไทเลอร์จะพาฉันไปไหน" ฉันถามด้วยความสงสัยเมื่อถูกกระชากอย่างแรงจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้นและถูกกระชากให้เดินตามโดยที่เขาไม่สนใจเลยว่ากลางหว่างขาของฉันจะเจ็บปวดแค่ไหน ท่อนขาที่ยาวของเขาเวลาก้าวเทียบเท่ากับสองก้าวของฉัน ขาของฉันเป็นระวิงพันกันอยู่หลายครั้ง แต่ต้องฝืนกัดฟันอดทนในความเจ็บปวดเพื่อเดินตา

นิ้วแกร่งชักออกจากร่องสวาท และขึ้นไปนั่งกลางหว่างขาจัดการแหกขาเธอออกกว้าง ๆ พร้อมกับเอาปลายหัวเห็ดไปจ่อที่ปากทางเข้าร่องสวาทปึก"กรี๊ดดดด"ไม่รอช้าท่อนเอ็นแทรกตัวเข้าไปในร่องสวาทอย่างรวดเร็วและอัดกระแทกมันจนสุดลำในคราวเดียวจนคนที่นอนหอบเหนื่อยสะดุ้งเฮือกและส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น แต่ไม่ใช่แค่เธอที่

"มีอะไรจะถามก็ถามมา ฉันไม่ชอบพูดพร่ำเพื่อ"ลูกน้องกับเจ้านายเหมือนกันไม่มีผิด ไม่ว่าฉันจะคิดอะไรเขาก็รู้หมด และน้ำเสียงในการพูดร่ายยาวเชิงออกคำสั่งมากกว่าบอกกล่าวก็คล้ายกัน ไม่แปลกใจที่ทำงานด้วยกันได้"ฉันอยากรู้ว่าอีกนานไหมกว่าจะใช้หนี้หมด""เรื่องนั้นเธอต้องถามนายใหญ่"เสียงถอนหายใจพ่นออกมาเบา ๆ เ

มีนตรายืนชั่งใจอยู่หน้าห้องเดิมเกือบห้านาทีแล้ว ในมือถือถาดที่มีเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัล ทันทีที่ได้รับคำสั่งก็รู้สึกหวั่นใจ ไม่อยากจะเข้าหาเขาเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ในเมื่อฉันเป็นเพียงลูกน้องของเขาก็ทำได้แต่ก้มหัวรับคำสั่ง"เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มือเรียวเล็กจะเคาะประตูก๊อก ก๊อก.