“พี่ใหญ่…” แวนซ์เรียกอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพี่ชายเงียบไป “ตกลงพรุ่งนี้พี่จะกลับมาไหม” วินเชนต์หลับตาลงชั่วครู่ พยายามระงับความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นมา “กูจะจัดการเอง” “แล้ว.. “ “แค่นี้ก่อน” ติ๊ด! เขาตัดสายทันที ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ดวงตาคมจ้องหน้าจอที่ดับสนิทด้วยแววตาเย็นเยียบ ‘ ป๊า… ถ้าคิดจะใช้เรื่องนี้มาบังคับผมจริงๆ ‘ มือหนากำเข้าหากันแน่น เขาไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อไปล่วงรู้อะไรมาแล้วบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำขู่นั้นหมายถึงแม่ของลูกพีชจริงหรือไม่ แต่เขาไม่อาจเสี่ยงได้ เพราะชีวิตของแม่เธอไม่ได้เหลือเวลาให้ใครนำมาล้อเล่นอีกแล้ว “คุณวินเชนต์คะ…” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง.. วินเชนต์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ เมื่อหันกลับไป… เขาก็พบว่าลูกพีชกำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ใบหน้าหวานเต็มด้วยรอยยิ้มสดใส “พีชแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย “เมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับใครเหรอคะ” วินเชนต์มองเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง “เรื่องงานนิดหน่อย” “อ๋อ…” ลูกพีชพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้น
آخر تحديث : 2026-11-03 اقرأ المزيد