Lahat ng Kabanata ng เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]: Kabanata 61 - Kabanata 70

วินเชนต์จำใจยอมเดินไปที่เวทีด้วยความกังวล ในใจที่คิดเพียงว่า รีบกล่าวขอบคุณและรีบลงมา เพราะนิสัยส่วนตัวของเขาก็ไม่ได้ชอบงานแบบนี้อยู่แล้วด้วย ส่วนลูกพีชก็ทำได้เพียงยืนตัวเกร็งมองแผ่นหลังของวินเชนต์ที่เดินรับออกไป จนกระทั่งร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นไปยืนเด่นอยู่กลางเวที เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง สามพี่น้องแห่งตระกูลวาเลนติยืนเคียงข้างกัน ท่ามกลางสายตาของแขกแทบทุกคนในงาน และยิ่งมองภาพตรงหน้า… ลูกพีชก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังได้เห็นโลกอีกด้านของวินเชนต์อย่างแท้จริง ผู้ชายที่อยู่กับเธอในเพนต์เฮาส์… กับผู้ชายที่กำลังยืนอยู่บนเวทีในตอนนี้ เป็นคนเดียวกันแท้ๆแต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าแตกต่างกันเหลือเกิน บนเวที วินเชนต์ดูสูงส่ง สุขุม และเต็มไปด้วยอำนาจ แค่เขายืนอยู่เฉยๆ ก็สามารถดึงดูดสายตาของคนทั้งห้องเอาไว้ได้ นี่สินะ… โลกของคุณวินเชนต์ พิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น สามพี่น้องตระกูลวาเลนติกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมแสดงความยินดี รวมถึงพันธมิตรทางธุรกิจที่มีส่วนสำคัญต่อการเติบโตของธุรกิจ จนกระทั่งมาถึงช่วงท้าย พิธีกรบนเวทีพูดคุยกับทั้งสามคนอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยิ้มกว้างราวกับกำลังจะถาม

ลูกพีชนิ่วหน้าหลังจากลิ้นสัมผัสรสชาติของไวน์แก้วนั้น รสชาติขมฝาดและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอแทบกลืนไม่ลงเธอกำลังจะผละแก้วออก ทว่า.. มือหนาของชายหนุ่มกลับประคองแก้วเธอเอาไว้ “ หมดแก้วสิครับ.. ”เขาพูด.. พลางดันก้นแก้วขยับเข้าปากของเธอ ลูกพีชจึงต้องจำใจกระดกไหวแก้วนั้นเข้าปากอย่างยากลำบากจนหมดแก้วในที่สุดแอ่ก! แอ่ก!เสียงสำลักออกมาเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองไว้ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยดื่มของพวกนี้เลยสักนิด..“ทำไม… มันขมจังคะ…”เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาอย่างไร้เดียงสา.. ลูกพีชพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติทว่าชั่วครู่.. ความรู้สึกมึนหัวก็ค่อยๆจู่โจมเธอ สายตาเริ่มพล่าเลือนจนมองเป็นภาพลางๆ เธอรีบกระพิบตาปริบๆเพื่อปรับสายตา ก่อนจะยกมือแตะขมับ‘ ทำไมมึนเร็วจัง… แค่แก้วเดียวเอง ‘ใช่.. เพียงแก้วเดียว แต่สำหรับคนที่ไม่เคยดื่มมาก่อน ร่างกายกลับตอบสนองต่อแอลกอฮอล์อย่างรวดเร็ว“ไหวไหมครับ”“พีช… ไหวค่ะ”ลูกพีชพยายามตั้งหลัก ก่อนจะนึกถึงคำสั่งของวินเชนต์ขึ้นอีกครั้ง รออยู่ตรงนี้ ห้ามเดินไปไหน เธอจึงขยับถอยห่างจากชายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว“พีชขอตัวนะคะ”แต

วินเชนต์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อระงับอารมณ์ ตาคมจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มที่ยืนแสยะยิ้มอยู่เบื่องหน้า หากไม่ติดว่าในที่นี้มีแขกมากมาย และถ้าหากวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญของเขา.. หมัดของเขาคงกระแทกเข้าที่ใบหน้าของมันไปแล้วทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อยตรงกันข้าม… เมื่อเห็นท่าทีของวินเชนต์ที่โอบประคองหญิงสาวเอาไว้แนบกายอย่างปกป้อง รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งกว้างขึ้น “ไม่อยากจะเชื่อ…ว่าคนอย่างวินเชนต์จะห่วงเลขาขนาดนี้”ชายหนุ่มลากเสียงอย่างจงใจ สายตาตมเหลือบมองลูกพีชที่แทบไม่มีสติอยู่ในอ้อมแขนของวินเชนต์ ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง“ปกติไม่เคยเห็นควงใครออกงานนี่หว่า”วินเชนต์เงียบ ไม่ได้ตอบโต้แม้แต่คำเดียว และยิ่งเงียบ .. ยิ่งทำให้อีกฝ่ายเริ่มจับสังเกตบางอย่างได้คนอย่างวินเชนต์ วาเลนติ ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมากพอ จนทำให้ใครเอามาใช้ยั่วอารมณ์ได้ยิ่งแนะนำว่าเป็นเลขา.. ก็ไม่ควรใส่ใจอะไรมากขนาดนี้ ชายหนุ่มหรี่ตามองอย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างได้ที “จริงจังเหรอวะเนี่ย…อย่าบอกนะว่า… “ไม่มีคำตอบใดๆจากวินเชนต์ มีเพียงสายตาของเสือที่พร้อมจะฉีกร่างเหยื่อเป็นชิ้นๆ ทว่าอีกฝ่า

“เหอะ…รักงั้นหรอ “ วินเชนต์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง มือหนายกขึ้นลูบกราม ก่อนเอนศีรษะพิงพนักโซฟา พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “กูเป็นคนห้ามเขาแท้ๆ…แล้วเสือกจะเป็นเองหรือไงวะ” ยิ่งถามตัวเอง… เขาก็ยิ่งหาคำอื่นมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไร… ทำไมถึงยอมแลกทุกอย่างเพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสนั้น ถ้าเป็นเพียงผู้หญิงที่อยู่ภายใต้ข้อตกลง… ทำไมเขาถึงยอมเดินจับมือเธอต่อหน้าคนทั้งห้าง ทำไมถึงพาเธอมางานสำคัญ ทั้งๆที่มันไม่ควร.. ทำไมถึงหงุดหงิดเมื่อมีผู้ชายมอง และทำไม… แค่คิดว่าวันหนึ่งลูกพีชอาจไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอีกแล้ว หัวใจถึงรู้สึกหนักอึ้งขนาดนี้ วินเชนต์หลับตาลงช้าๆ ก่อนถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง ตอนนี้เขาเหมือนคนที่เพิ่งพบว่าปัญหาที่ยากที่สุดในชีวิต… ปัญหาที่ไม่รู้เลยว่าจะจบยังไง เขานั่งคิดทบทวนความรู้สึกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านนอก “ พี่ใหญ่ ” วินเชนต์หลับตาลงทันที ยังไม่ต้องเห็นหน้า…เขาก็รู้แล้วว่าเสียงนั้นใคร ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของแวนช์ก็เดินนำเข้ามาภายในห้องโถง ตามมาด้วยเวย์ที่เดินตามหลังเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งขรึมตามนิสัย ว

“ลูกพีช” เสียงเรียกเบาๆ เผื่อเธอจะรู้สึกตัว แต่คนเมากลับแค่ขยับใบหน้าเข้าหาหน้าอกของเขาอย่างงัวเงีย “อื้อ…” วินเชนต์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ มือหนาประคองแผ่นหลังของเธอเอาไว้มั่นคง “พอเมาแล้วทำไมเลี้ยงง่ายแบบนี้วะ” เขาจัดการเปลี่ยนชุดราตรีออกให้เธออย่างรวดเร็วและระมัดระวังที่สุด ไม่ได้ปล่อยสายตาหรือความคิดของตัวเองไปในทางอื่นแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวตอนนี้คือ.. อยากให้ยัยเด็กซื่อบื้อนอนสบายที่สุด เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อย วินเชนต์จึงค่อย ๆ ประคองเธอกลับลงนอนบนหมอน ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงอก “ ยัยซื่อบื้อ.. ” เสียงสบถเบาๆ แล้วกำลังจะผละตัวลุกขึ้น ทว่า… หมับ! มือเล็กกลับคว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้ วินเชนต์ก้มลงมองมือน้อยๆก่อนจะหันไปมองใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ ลูกพีชยังไม่ได้ลืมตา.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ขณะที่นิ้วมือยังคงกำเสื้อของเขาเอาไว้แน่น “คุณ…วินเชนต์…” เสียงหวานพึมพำทั้งที่ยังไม่ได้สติเต็มที่.. หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ “ว่าไง” “อย่าไป…” เพียงสองคำสั้นๆ กลับทำให้คนที่กำลังวุ่นวายกับคำถามเรื่องความรู้สึกของตัวเองเมื่อครู่นิ่งไปทันที “ตอนตื่น