บทที่ 2 สุมไฟไล่เหลือบไรลิ้น 2/2

“พี่อวี้...หากข้าได้นั่งบัลลังก์หงส์...ท่านว่า...ข้าจะเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

         “จะเป็นอย่างไร เจ้าก็จะเป็นใหญ่เนื้อสตรีทั้งใต้หล้า แต่ทว่ากลับเป็นรองแค่ข้าผู้เดียว เพราะข้าจะอยู่บนและกระแทกเจ้าที่บัลลังก์หงส์ให้ดู”

         “ท่านผู้อะไรหน้าไม่อาย”

         ฟางเหม่ยเหยาได้ฟังความคิดของฟางเหม่ยเหยาและเสิ่นอวี้ นางก็รู้สึกว่าพวกเขาชักจะเหิมเกริมเกินไป หากวันใดที่ร่วงลงมาสู่พื้น แม้ดินที่จะฝังกลบหน้ายังจะไม่มีด้วยซ้ำ 

         เป็นได้แค่นกกระจอกแต่ใฝ่ฝันอยากเป็นหงส์

         สงสารก็แต่บิดาจะทนรับเรื่องอัปยศของลูกทรยศอย่างฟางเฟิงเล่อได้หรือไม่กันนะ ไม่ได้การนางต้องไปปรึกษาหมอหลวงเรื่องยาบำรุงหัวใจ อีกเจ็ดวันบางทีนางอาจจำเป็นต้องใช้กะทันหัน จะได้ช่วยเหลือบิดาได้ทัน 

         นางจะไปตั้งแต่พรุ่งนี้ก็แล้วกัน 

         เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงไม่วายกำชับสาวใช้คนสนิทที่รู้เรื่องนี้ทั้งให้เก็บเอาไว้เป็นความลับก่อนดำเนินแผนการถัดไป

         “คุณหนูใหญ่ขอรับ...ได้แล้วขอรับ”

         เสียงบ่าวชายที่เสียงดังที่สุดในเรือนตะโกนออกมาพร้อมวิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังกลางลาน และเหล่าบ่าวไพร่ทุกคนก็รวมกันอยู่ที่หน้าเรือนของนางด้วย 

         นางแอบให้คนทำดานด้านนอกของประตูหลัง และหน้าต่างทุกบานตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างเดิมอีกครั้ง และรอให้ถึงวันนี้แทบตาย สุดท้ายก็ได้ใช้จริง ๆ 

         และมี่เอ๋อร์ก็จัดการลงดานอย่างแน่นหนาทุกที่ โดยที่ไม่มีทางหนีได้นอกเสียจากประตูเท่านั้น 

         “ฮึก...พี่เสิ่นอวี้...พี่สาวข้านางกลับมาแล้ว” ฟางเฟิงเล่อที่อยู่ในชุดไม่เรียบร้อยพลักเสิ่นอวี้ออกทั้งที่กำลังเข้าได้เข้าเข็ม จนแทบจะถึงขอบสวรรค์รอมร่อ แต่ก็ต้องหยุดเพราะหากไม่หยุดพวกเราอาจจะโดนจับได้ 

         “ทำไมถึงเป็นนาง ข้าสืบมาว่าหากไปโรงหมออย่างน้อยครึ่งวัน เพราะรถม้าเดินทางไม่สะดวก ถึงหน้าตลาดยังต้องเดินเท้าอีกสักพักด้วยซ้ำ” เสิ่นอวี้รีบลุกขึ้นทั้งที่ตัวเองยังไม่มีอาภรณ์ปิดกาย ทั้งเดินล่อนจ้อนไปแง้มประตูว่าไม่ได้หูฝาดไป 

         “เป็นนาง!”

         เสิ่นอวี้อุทานอย่างตกใจ “เร็วรีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า” เสิ่นอวี้รีบวิ่งกลับมาที่เตียงตั้งใจจะใส่เสื้อผ้าแล้วหลบออกไปด้านหลัง ทำทีเป็นฟางเฟิงเล่ออยู่ในห้องนี้ลำพัง 

         แต่ความคิดของเขานั้นต้องหยุดลงเมื่อมีกลิ่นควันลอยคละคลุ้งเต็มไปหมด

         “รมเยอะ ๆ เลย...รมทั่ว ๆ ให้ทั้งสวนและก็เรือนเลย ท่านหมอหลวงให้รีบจัดการเสีย ไปเรียกท่านพ่อมาด้วยเดี๋ยวจะสำลักควัน” 

มี่เอ๋อร์ที่บอกนางเรื่องใบของโกฐจุฬาลัมภาสามารถสุมไฟไล่พวกตัวริ้นเหลือบไรได้ ดังนั้นนางจึงคิดแผนนี้ขึ้นมา เพราะมี่เอ๋อร์บิดาเป็นลูกจ้างร้านขายยา พอรู้เรื่องสมุนไพรมาบ้าง ก่อนตายจึงขายนางให้ท่านย่าอาศัยบารมีนายหญิงจวนฟางคุ้มหัว จึงได้มาเป็นสาวใช้คนสนิทของนางอีกที

         คำว่าเรียกบิดามาด้วยทำให้ฟางเฟิงเล่อตกใจอย่างหนัก หากมีคนรู้ว่านางแอบมาพลอดรักกับว่าที่พี่เขย บิดาไม่เคยละเลยหรือเฉยเมยต่อนางสักครั้ง ต้องจับนางแต่งเป็นอนุบ้านพ่อค้าวานิชเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล ถึงตอนนั้นบัลลังก์หงส์ที่นางใฝ่ฝันหาคงเกินเอื้อม

         “นั่นคนที่เผากำมะถันก็เผาให้เยอะ ๆ พัดควันเข้า ไป ไล่ให้พวกเหลือบไรริ้นที่คอยดูดเลือดดูดเนื้อข้าให้ตายสิ้นไปด้วยกัน เร็วเข้า!!” 

ฟางเหม่ยเหยากลันยิ้มแทบตาย นางอยากให้คนที่สวมหมวกเขียวให้นางสำลักควันตายจะแย่ แต่เอาแค่เกือบก็พอหากตายตอนนี้มันจะสบายไปนิดหน่อยนะ