بيت / รักโบราณ / ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว / บทที่ 2 สุมไฟไล่เหลือบไรลิ้น 2/2

مشاركة

บทที่ 2 สุมไฟไล่เหลือบไรลิ้น 2/2

last update تاريخ النشر: 2026-06-04 23:57:01

“พี่อวี้...หากข้าได้นั่งบัลลังก์หงส์...ท่านว่า...ข้าจะเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

         “จะเป็นอย่างไร เจ้าก็จะเป็นใหญ่เนื้อสตรีทั้งใต้หล้า แต่ทว่ากลับเป็นรองแค่ข้าผู้เดียว เพราะข้าจะอยู่บนและกระแทกเจ้าที่บัลลังก์หงส์ให้ดู”

         “ท่านผู้อะไรหน้าไม่อาย”

         ฟางเหม่ยเหยาได้ฟังความคิดของฟางเหม่ยเหยาและเสิ่นอวี้ นางก็รู้สึกว่าพวกเขาชักจะเหิมเกริมเกินไป หากวันใดที่ร่วงลงมาสู่พื้น แม้ดินที่จะฝังกลบหน้ายังจะไม่มีด้วยซ้ำ 

         เป็นได้แค่นกกระจอกแต่ใฝ่ฝันอยากเป็นหงส์

         สงสารก็แต่บิดาจะทนรับเรื่องอัปยศของลูกทรยศอย่างฟางเฟิงเล่อได้หรือไม่กันนะ ไม่ได้การนางต้องไปปรึกษาหมอหลวงเรื่องยาบำรุงหัวใจ อีกเจ็ดวันบางทีนางอาจจำเป็นต้องใช้กะทันหัน จะได้ช่วยเหลือบิดาได้ทัน 

         นางจะไปตั้งแต่พรุ่งนี้ก็แล้วกัน 

         เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงไม่วายกำชับสาวใช้คนสนิทที่รู้เรื่องนี้ทั้งให้เก็บเอาไว้เป็นความลับก่อนดำเนินแผนการถัดไป

         “คุณหนูใหญ่ขอรับ...ได้แล้วขอรับ”

         เสียงบ่าวชายที่เสียงดังที่สุดในเรือนตะโกนออกมาพร้อมวิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังกลางลาน และเหล่าบ่าวไพร่ทุกคนก็รวมกันอยู่ที่หน้าเรือนของนางด้วย 

         นางแอบให้คนทำดานด้านนอกของประตูหลัง และหน้าต่างทุกบานตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างเดิมอีกครั้ง และรอให้ถึงวันนี้แทบตาย สุดท้ายก็ได้ใช้จริง ๆ 

         และมี่เอ๋อร์ก็จัดการลงดานอย่างแน่นหนาทุกที่ โดยที่ไม่มีทางหนีได้นอกเสียจากประตูเท่านั้น 

         “ฮึก...พี่เสิ่นอวี้...พี่สาวข้านางกลับมาแล้ว” ฟางเฟิงเล่อที่อยู่ในชุดไม่เรียบร้อยพลักเสิ่นอวี้ออกทั้งที่กำลังเข้าได้เข้าเข็ม จนแทบจะถึงขอบสวรรค์รอมร่อ แต่ก็ต้องหยุดเพราะหากไม่หยุดพวกเราอาจจะโดนจับได้ 

         “ทำไมถึงเป็นนาง ข้าสืบมาว่าหากไปโรงหมออย่างน้อยครึ่งวัน เพราะรถม้าเดินทางไม่สะดวก ถึงหน้าตลาดยังต้องเดินเท้าอีกสักพักด้วยซ้ำ” เสิ่นอวี้รีบลุกขึ้นทั้งที่ตัวเองยังไม่มีอาภรณ์ปิดกาย ทั้งเดินล่อนจ้อนไปแง้มประตูว่าไม่ได้หูฝาดไป 

         “เป็นนาง!”

         เสิ่นอวี้อุทานอย่างตกใจ “เร็วรีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า” เสิ่นอวี้รีบวิ่งกลับมาที่เตียงตั้งใจจะใส่เสื้อผ้าแล้วหลบออกไปด้านหลัง ทำทีเป็นฟางเฟิงเล่ออยู่ในห้องนี้ลำพัง 

         แต่ความคิดของเขานั้นต้องหยุดลงเมื่อมีกลิ่นควันลอยคละคลุ้งเต็มไปหมด

         “รมเยอะ ๆ เลย...รมทั่ว ๆ ให้ทั้งสวนและก็เรือนเลย ท่านหมอหลวงให้รีบจัดการเสีย ไปเรียกท่านพ่อมาด้วยเดี๋ยวจะสำลักควัน” 

มี่เอ๋อร์ที่บอกนางเรื่องใบของโกฐจุฬาลัมภาสามารถสุมไฟไล่พวกตัวริ้นเหลือบไรได้ ดังนั้นนางจึงคิดแผนนี้ขึ้นมา เพราะมี่เอ๋อร์บิดาเป็นลูกจ้างร้านขายยา พอรู้เรื่องสมุนไพรมาบ้าง ก่อนตายจึงขายนางให้ท่านย่าอาศัยบารมีนายหญิงจวนฟางคุ้มหัว จึงได้มาเป็นสาวใช้คนสนิทของนางอีกที

         คำว่าเรียกบิดามาด้วยทำให้ฟางเฟิงเล่อตกใจอย่างหนัก หากมีคนรู้ว่านางแอบมาพลอดรักกับว่าที่พี่เขย บิดาไม่เคยละเลยหรือเฉยเมยต่อนางสักครั้ง ต้องจับนางแต่งเป็นอนุบ้านพ่อค้าวานิชเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล ถึงตอนนั้นบัลลังก์หงส์ที่นางใฝ่ฝันหาคงเกินเอื้อม

         “นั่นคนที่เผากำมะถันก็เผาให้เยอะ ๆ พัดควันเข้า ไป ไล่ให้พวกเหลือบไรริ้นที่คอยดูดเลือดดูดเนื้อข้าให้ตายสิ้นไปด้วยกัน เร็วเข้า!!” 

ฟางเหม่ยเหยากลันยิ้มแทบตาย นางอยากให้คนที่สวมหมวกเขียวให้นางสำลักควันตายจะแย่ แต่เอาแค่เกือบก็พอหากตายตอนนี้มันจะสบายไปนิดหน่อยนะ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 30 ตอนพิเศษ 2/2

    “สิงเทียน...เหม่ยเหยา...อ๊ะ...ต้องการท่านที่สุด”สิ้นเสียงของนางแกนกลางกายถูกโหมซัดเข้าใส่ นางเกร็งเครียดและเจ็บปวดจนนึกว่าจะตายเสียแล้ว แต่ทว่ายังไม่ตาย! ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจากที่เคยเดาอารมณ์ไม่ถูกใครจะนึกว่าเขาช่างเอาแต่ใจ และต้องการให้นางปรนนิบัติเขาทั่งคืน “สิงเทียน...ข้า...ข้าไม่ไหวแล้ว” “เจ้าไหว...เชื่อข้า”“....” เขาดื้อด้าน...ดื้อด้านมาก นี่เขาเป็นลูกคนเล็กเอาแต่ใจของไทเฮาจริง ๆ ด้วย มิน่าเล่าไทเฮาเรียกนางเข้าวังก่อนวันแต่งงานเจ็ดวัน ‘เหนื่อยหน่อยนะ...หลังแต่งงานเจ้าจะได้รับรู้เองว่าเขาเอาแต่ใจแค่ไหน...แต่ไม่ต้องห่วงเขาเป็นคนจิตใจมั่นคง ไม่มีสตรีคนที่สองแน่ ไม่เหมือนบิดาของเขา’ปลายเสียงไทเฮาเหมือนจะขุ่นเคืองอดีตฮ่องเต้ แต่คาดว่าคงจะเป็นความจำเป็นแน่แท้ เพราะราชวงศ์ยังต้องมีทายาทสืบต่อชั่วลูกชั่วหลาน ทำให้นางเบาใจว่าอย่างน้อย ๆ ตำหนักฟู่อ๋องก็ไม่มีวังหลังหกตำหนักอะไรให้ปวดหัว คงมีแต่เจ็บตัวเพราะคนตัวใหญ่ไม่ยอมพอแค่ครั้งเดียว กว่าพายุวสันต์จะจบลงเวลาก็ล่วงเลยมาใกล้เช้าตรู่เต็มที แต่ความสงสัยที่มีกลับสั่งให้นางไม่ยอมหลับ “ท่านอ๋อง...บอกมานะเพคะว่าที่พูดนั้นหมายถึงอะไ

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 30 ตอนพิเศษ 1/2

    สัมผัสอุ่นร้อนที่บดเบียดลงมานั้นมิได้เปิดช่องว่างให้คิดคำนวณถึงสิ่งอื่นใดอีก สติสัมปชัญญะที่เคยแจ่มชัดของฟางเหม่ยเหยาถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา เหลือเพียงความขาวโพลนที่ว่างเปล่าและเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึกในอกกลิ่นอายบุรุษเพศที่หอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นสุราจาง ๆ แผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกประสาทสัมผัส ความหนักหน่วงของร่างแกร่งที่ทาบทับลงมาทำให้รู้สึกอึดอัดทว่าก็เจือไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดร่างกายที่เคยตึงเครียดเกร็งฝืน บัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนด้วยไฟร้อน ยินยอมพร้อมใจที่จะหลอมละลายอยู่ภายใต้การชักนำของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย และแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็วเมื่อริมฝีปากที่รุกล้ำอย่างเอาแต่ใจยอมถอนออกห่างเพียงชั่วครู่เพื่อให้พอลืมตาอ้าปากได้ นางก็ต้องหอบหายใจสะท้าน อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงที่เริ่มหลุดลุ่ยดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมกริบของบุรุษเหนือร่าง แววตาของเขาในยามนี้ลึกล้ำและมืดดำประดุจห้วงราตรีไร้ดาว เต็มไปด้วยแร

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 29 บทส่งท้าย 2/2

    พิธีการดำเนินไปอย่างศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ นางถูกจูงมือข้ามกระถางไฟ กราบไหว้ฟ้าดิน กราบไหว้บรรพบุรุษ และสุดท้าย... คือการคำนับกันและกันระหว่างสามีภรรยาเมื่อศีรษะของทั้งสองก้มลงคำนับพร้อมกัน มันคือการผูกมัดชะตาชีวิตของคนทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าสักขีพยานทั่วหล้า“ส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอได้!”สิ้นเสียงประกาศก้องกังวาน นางก็ถูกประคองพาเดินออกจากลานพิธีที่วุ่นวาย มุ่งหน้าสู่เรือนหอที่เงียบสงบในส่วนลึกของตำหนักอ๋องเมื่อประตูห้องหอถูกเปิดออก กลิ่นหอมรัญจวนของกำยานและดอกไม้มงคลก็ลอยมาต้อนรับ นางถูกพาไปนั่งลงบนเตียงไม้แกะสลักขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าแพรสีแดงปักลายมังกรหงส์คู่แม่สื่อและสาวใช้ต่างพากันถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยเทียนมงคลสีแดงสว่างไสวฟางเหม่ยเหยานั่งตัวเกร็งอยู่บนขอบเตียง มือประสานกันแน่นบนตัก หัวใจเต้นระทึกรอคอยเวลา...รอคอยเสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นสามี ที่กำลังจะเข้ามาทำหน้าที่ ‘เปิดผ้าคลุมหน้า’ และทวงสัญญาการ ‘ชดเชย’ ที่เขาได้ลั่นวาจาเอาไว้!เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นหูดังใกล้เข้ามา หยุดลงที่หน้าประตูห้องหอ หัวใจของฟางเหม่ยเหย

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 29 บทส่งท้าย 1/2

    เสียงล้อรถม้าไม้เก่าคร่ำครึบดเบียดไปบนถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ผสมปนเปไปกับเสียงโซ่ตรวนหนักอึ้งที่กระทบกันยามนักโทษในกรงไม้ขยับกายท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในยามสาย กรงไม้ขังนักโทษขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แห่ประจานไปรอบเมืองหลวง ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางทุรกันดารไปยังชายแดนทางเหนือภายในกรงไม้ ปรากฏร่างของบุรุษสตรีคู่หนึ่งในชุดนักโทษสีเทาหม่นที่ขาดวิ่น สภาพของพวกเขาดูอิดโรยและสิ้นหวัง ผมเผ้าที่เคยจัดทรงงดงามบัดนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลน ใบหน้าที่เคยเชิดฉายด้วยความมั่นใจ บัดนี้ก้มต่ำซุกซ่อนความอับอายไว้แทบเท้าแทบดูไม่ออกเลยว่า นี่คืออดีตขุนนางหนุ่มอนาคตไกลอย่างเสิ่นอวี้ และคุณหนูรองผู้แสนงดงามแห่งจวนเจ้ากรมคลังอย่างฟางเฟิงเล่อตลอดสองข้างทางที่ขบวนนักโทษเคลื่อนผ่าน ชาวบ้านร้านตลาดต่างหยุดกิจกรรมของตน หันมามุงดูและจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง“นั่นใช่คุณชายเสิ่นกับคุณหนูรองฟางหรือไม่? สวรรค์! สภาพดูไม่ได้เลยจริงเชียว” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งอุทานพลางเอามือทาบอก“สมน้ำหน้าแล้ว! ใครใช้ให้ทำตัวบัดสีผิดจารีตเช่นนั้นเล่า” พ่อค้าขา

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 2/2

    ฟางเหม่ยเหยารีบคว้าแผงคอม้าไว้แน่นด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็ว “ตะ... แต่ว่ามีม้าเพียงตัวเดียว...”“ก็ใช่ ข้าเตรียมมาตัวเดียว”เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตวัดตัวกระโดดขึ้นมานั่งซ้อนที่ด้านหลังของนางอย่างคล่องแคล่วว่องไว!“อ๊ะ!”ฟางเหม่ยเหยาอุทานออกมาเมื่อแผ่นหลังบางของนางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่ร้อนผ่าวของเขาเข้าอย่างจัง วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างเอื้อมผ่านเอวของนางมาจับบังเหียนม้าด้านหน้า ทำให้ตอนนี้นางตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาชนิดที่ดิ้นไม่หลุด“ท่านอ๋อง! นี่มัน... ใกล้ชิดเกินไปแล้วเพคะ!” นางประท้วงเสียงสั่น ใบหน้าร้อนวูบวาบจนแทบไหม้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหูเล็กที่แดงก่ำ ยิ่งทำให้สติของนางกระเจิดกระเจิง“ใกล้ชิดอันใดกัน? ข้ากำลังสอนเจ้าขี่ม้าอยู่ต่างหาก หากไม่จับเช่นนี้เจ้าจะบังคับม้าได้อย่างไร” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีเหตุผล (แบบข้างๆ คู ๆ) แต่แฝงแววขบขันอย่างปิดไม่มิด“อีกอย่าง... เราเป็นว่าที่สามีภรรยากัน ขี่ม้าร่วมกันเพียงเท่านี้ จะเป็นไรไป... หรือเจ้าลืมจูบเมื่อคืนนั้นไปแล้ว?”เขาจงใจกระซิบประโยคท้ายที่ข้างหู ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งตัว‘คนบ้า! คนฉวยโอกาส! ใครเขาขี่ม

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 1/2

    สายลมเย็นระลอกแรกของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกจวี๋ฮวา (เบญจมาศ) ที่เริ่มบานสะพรั่งในสวนเข้ามาในห้องฟางเหม่ยเหยานั่งเหม่อมองกองผ้าแพรพรรณสีแดงสดและเครื่องประดับทองคำล้ำค่าที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เสียงบ่าวไพร่เดินขวักไขว่และเสียงท่านพ่อสั่งงานพ่อบ้านดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสายนับตั้งแต่วันที่ได้รับสมรสพระราชทาน จวนเจ้ากรมคลังก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้า ผู้คนที่เคยหมางเมินต่างพากันส่งของขวัญและเทียบเชิญมาไม่ขาดสาย จนบันไดหน้าจวนแทบสึกกร่อนแต่นางกลับรู้สึก... เหนื่อยเหลือเกินการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของชินอ๋องมิใช่เรื่องง่าย พิธีการมากมาย กฎระเบียบยิบย่อยที่ต้องเรียนรู้ ทำให้นางแทบไม่มีเวลาได้หยุดพักหายใจ“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ!”เสียงเรียกตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทอย่างมี่เอ๋อร์ดังขึ้นที่หน้าประตู ฟางเหม่ยเหยาสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“มีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดจึงวิ่งหน้าตาตื่นเช่นนี้”“คุณหนู... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องส่งคนมาเจ้าค่ะ!”สาวใช้รายงานเสียงสั่น“องครักษ์ของท่านอ๋องรออยู่ที่หน้าจวน แจ้งว่าท่าน

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 2/2

    พึ่บ! เพียงแค่โยนไปชั่วอึดใจของที่ติดไฟง่ายก็ลุกโชน นางจึงวิ่งกระโจนอย่างหน้าตาตื่นออกมา “เร็วเข้า...ไปเรียกบ่าวออกมาให้หมดจากเรือนพี่สาวข้า ข้าเผลอทำไฟไหม้กองหนังสือประเดี๋ยวดับไม่ทันจะวอดทั้งเรือน แล้วทำเบา ๆ เล่าอย่าให้เสียงดังรบกวนท่านอ๋องกับองค์ชายเจ็ด”เมื่อกำชับเสร็จนางก็เดินเตร็ดเตร่ไปยัง

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 1/2

    ฟางเหม่ยเหยายกหางคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกเหมือนฟู่อ๋องจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้เอ่ยออกมา แต่พระพักตร์ที่นางเห็นกับตาตัวเองไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักนิด แถมยังดู...ไม่ได้ทอดพระเนตรไปยังตัวต้นเรื่องอย่างที่คิดเอาไว้ ราวกับนางคิดมากไปเอง แต่หากเฉยเมยต่อคำสั่งอาจจะเป็นการไม่เคารพราชวงศ์หรือโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูง

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 2/2

    “เฟิงเล่อ...เจ้าไปนอนอยู่ทำไมบนที่นอนของข้า” ฟางเหม่ยเหยารีบถามอย่างตกใจ แต่พอนางจะเปิดผ้าห่มออกไป ก็ได้ยินเสียงตกตุ้บไปยังข้างเตียง เดาว่านางคงจะถีบอีกคนให้ร่วงหล่นไป แต่นางไม่เปิดโปงหรอก เพราะยังสนุกไม่พอ แค่นี้น้อยไป...น้อยไปสำหรับสิ่งที่พวกเขาทั้งคู่ทำกับนาง“อ้าว...พี่สาว...คนหรอกหรือข้าก็คิ

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 1/2

    ฮึก...อื้อ...อื้อ!!! เฟิงเล่อที่ถูกเสิ่นอวี้จับกดหัวเข้าไปในผ้าห่มพร้อมกับนอนแน่นิ่งอยู่นั้นร้องขึ้นมา เพราะหนีมุดไปใต้เตียงไม่ทัน เนื่องจากควันในห้องยังมาก จนได้แค่หลบบนเตียงเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าจากที่จะหลบกลับจบที่โดนไม้ฟาดไม่ยั้งแรง!“พี่สาว...แรงพอหรือยัง” เสียงองค์ชายเจ็ดถามพี่สาวคนดีมีน้ำ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status