Alle Kapitel von สยบรัก เลขาจอมพยศ: Kapitel 31 – Kapitel 40

“อ๊าาาาาาา ไม่ไหวแล้ว.....อ๊ะ”ปัญชิตากรี๊ดเสียงแหลมลั่นห้อง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ร่องเนื้อตอดรัดท่อนของเขาแน่น ขาทั้งสองข้างที่พาดไหล่เขาสั่นเทา เธอดิ้นรนดิ้นทุรนทุราย แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกดตัวลงหนักกว่าเดิมสะโพกสอบขยับถอนตัวออกช้าๆจนเกือบหลุด แล้วดันกลับเข้าไปลึกสุดอีกครั้ง กดค้างไว้แน่น พร้อมหมุนเครื่องสั่นวนที่เม็ดจนร่างเล็กดิ้นรนหนี“เสียวไหม.....เธอตอดฉันแน่นมาก.....อยากให้ฉันแตกในเลยใช่ไหม?” เขาพูดเสียงหอบกระชั้น“อ๊าาาา.....เสียว.....ลึก.....อ๊าาาาา” เธอไม่ตอบได้เพียงแต่กรี๊ดและครางเสียงสั่นเขาทรมานเธอต่อ แต่ละครั้งที่กดลึกสุดและค้างไว้ ปัญชิตาจะเกร็งตัวกระตุก ร่างกายเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ น้ำตา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียว ชายหนุ่มเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงดันลึกและกดค้าง เขาก้มลงดูดยอดปทุมเธอแรงๆสลับข้าง ขณะที่เครื่องสั่นยังคงสั่นไม่หยุด ในที่สุด ร่างกายของเขาก็เกร็งกระตุก“ฉันจะแตกแล้ว.....” เขาครางต่ำ กดตัวลึกสุดและกดน้ำหนักตัวลงเต็มแรง พร้อมกดเครื่องสั่นแน่นน้ำขาวขุ่นพุ่งทะลักเข้าไปในโพรงลึกเป็นสายยาว หญิงสาวร้องกรี๊ดเสียงแหบลั่น ร่างกายสั่นสะท้าน ทั้งคู

“ดูตัวเองให้ชัดๆ.....แล้วบอกฉันสิ อยากให้ฉันตอกเธอกี่น้ำดี”ร่างเล็กบนตักเอนตัวพิงอกกว้าง ตัวสั่นเทา เริ่มรู้สึกเปียกแฉะ ขณะที่เสียงครางของตัวเองในคลิปยังดังก้องอยู่ในห้อง มุมปากหยักยกยิ้ม สีหน้าพอใจไม่น้อย มือข้างหนึ่งยังคงล้วงข้างล่าง ขณะที่อีกมือเปิดคอเสื้อเชิ้ตของเธอออก แล้วดูดคอเธอแรงๆตรงจุดที่ชัดเจนที่สุด ตรงใต้ใบหูที่เสื้อผ้าปกปิดไม่ได้ เขาดูดและกัดจนเกิดรอยแดงเข้มเห็นได้อย่างชัดเจน ปัญชิตาสะดุ้งครางเสียงสั่น“อ๊ะ.....คุณวี.....อย่า.....คนอื่นจะเห็น.....”“ก็ให้เห็นสิ ให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นของฉัน” เขากระซิบมือหนาจับขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกกว้างบนตักตัวเอง จนกระโปรงเลื่อนขึ้นสูง แล้วหยิบดิลโด้ในลิ้นชักยัดเข้าไปในร่องที่แฉะพร้อมแล้วช้าๆ“อื้มมมม” ปัญชิตาครางเสียงแผ่ว ร่างกายกระตุกเล็กน้อย ร่องแฉะตอดรัดดิลโด้แน่นมือข้างหนึ่งขยับดิลโด้ช้าๆ แต่แรงพอให้เธอเสียวมืออีกข้างสอดเข้าใต้เสื้อเชิ้ต เขี่ยยอดปทุมเล่น หญิงสาวทนไม่ไหวอีก เธอหันหน้ามามองเขา สายตาเว้าวอนขอ“คุณวี.....ขอร้อง.....ตอกฉันที.....ฉันทนไม่ไหว”“อยากเหรอ.....งั้นทำเองสิ”เขาถอนดิลโด้ออก แล้วสะโพกเธอยกขึ้นเล็กน้อย ปลดตะขอ

เวลาค่อยๆเคลื่อนผ่านไปหลายเดือน ปัญชิตายังคงทำหน้าที่หัวหน้าทีมเลขานุการได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอดูแลตารางงานของผู้บริหาร ติดต่อประสานงานลูกค้า และแก้ไขปัญหาต่างๆได้อย่างมีประสิทธิภาพ จนทุกคนในบริษัทต่างยอมรับในความสามารถของเธอแต่มีเพียงคนเดียวที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ผู้หญิงปริศนาคนนั้นยังคงโทรหาเขาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่สายเข้ามา เขาจะลุกออกไปคุยเพียงลำพัง ไม่เคยอธิบาย ไม่เคยบอกว่าอีกฝ่ายเป็นใครคืนหนึ่ง.....ภายในเพนต์เฮาส์เงียบสงบ หลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อย ทั้งสองต่างเอนตัวลงพักผ่อนบนเตียง เธอเกือบจะเคลิ้มหลับหลังจากกิจกรรมบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง เขาลืมตา มองหน้าจอเพียงครู่เดียว ก่อนลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ“ผมไปรับสายก่อน” พูดเพียงสั้นๆ เขาก็เดินออกจากห้องนอนไป ปล่อยให้ประตูปิดลงเบาๆหญิงสาวลืมตาขึ้นมองเพดาน เธอไม่ลุกตาม ไม่พยายามฟังบทสนทนา ไม่คิดจะถามอีกแล้ว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอเฝ้ารอว่าสักวันหนึ่งเขาจะเป็นฝ่ายบอกเธอเอง แต่วันนั้นก็ไม่เคยมาถึง หญิงสาวค่อยๆหลับตาลง พร้อมปล่อยน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงข้างแก้มอย่างเงียบงันเช้าวันรุ่งขึ้น.....เธอม

“อ๊าาาาาา แรงเกินไปแล้วค่ะ”เขากระแทกแบบไม่ออมแรง ลึกและเร็ว มือดันดิลโด้ลึกเข้าไปในตูดพร้อมกัน หญฺงสาวกรี๊ดเสียงแหบพร่า ร่างกายเกร็งกระตุก ตัวสั่นเทาจนแทบจะสลบ วีรวัฒน์กัดฟัน กดลึกและกระแทกถี่รัวก่อนจะครางต่ำ ปล่อยสายธารขาวขุ่นพุ่งเข้าร่างสาวปัญชิตาเกร็งตัวสุดแรงอีกครั้ง แล้วนอนหอบหายใจแผ่ว ร่างกายยังกระตุกเป็นระยะ เขาถอนตัวเองและดิลโด้ออกช้าๆ มองดูน้ำขุ่นของเขาที่ไหลย้อยออกมา“พักก่อน... เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำให้” เขาก้มลงจูบเธอเบาๆ แล้วกระซิบหลังจากพักพอหายเหนื่อย ทั้งคู่ก็เข้าไปอาบน้ำอีกรอบ ต่างคนช่วยกันล้างตัวให้อีกฝ่าย พอออกจากห้องน้ำ เขาก็อุ้มเธอไปวางบนเตียงนอนขนาดใหญ่ แล้วเอนตัวนอนหงายปัญชิตาคลานขึ้นเตียงโดยไม่ต้องให้สั่ง เธอโน้มตัวลงระหว่างขาของเขา มือเรียวจับท่อนเนื้อที่ยังกึ่งแข็งขึ้นมา แล้วอ้าปากกลืนกินเข้าไปช้าๆ“อืมมม.....” เธอเริ่มดูดอย่างตั้งใจ ลิ้นวนเลียรอบหัวและตามลำยาว ขณะที่มือรูดขึ้นลง“เก่ง.....ดูดลึกอีกสิ” เขาครางต่ำ มือลูบผมเธอเบาๆหญิงสาวพยายามกลืนเข้าไปลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปากอุ่นนุ่มดูดแรงขึ้น ลิ้นเล่นกับโคนและพวงสวรรค์ ไม่นานร่างหนาก็เกร็งสะโพก มือจับศีรษะ

“.....วี” ร่างสูงที่ผอมกว่าน้องชายเล็กน้อยเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ“ครับ”“พี่ถามอะไรหน่อย”“ว่า”“นายรู้ตัวหรือเปล่าว่าช่วงนี้เอาแต่หมกมุ่นกับงาน” ธีรภัทรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง“งานมันเยอะ” วีรวัฒน์หัวเราะเบาๆ“พี่รู้ แต่ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่งาน”“พี่จะพูดอะไร” วีรวัฒน์มองพี่ชายอย่างสงสัย“ถ้ามีคนที่สำคัญกับชีวิต.....” ธีรภัทรใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เขาเว้นจังหวะ ก่อนสบตาน้องชาย“.....ก็อย่าปล่อยให้เขาต้องรอนาน”“พี่ธีหมายถึง.....” วีรวัฒน์ขมวดคิ้ว“นายน่าจะรู้ดี” ธีรภัทรยิ้มมุมปาก“ปันเหรอ” ชายหนุ่มนิ่งไป แม้พี่ชายจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เขาก็พอเดาได้ว่าหมายถึงใคร“พี่แค่อยากเตือน ถ้านายรู้สึกจริงจังกับคุณปัน จะทำอะไรก็รีบทำ” ธีรภัทรไม่ตอบตรงๆ“ทำไมพี่ธีถึงพูดแบบนั้น” วีรวัฒน์มองพี่ชายด้วยแววตาครุ่นคิด“เพราะเวลาไม่เคยรอใคร” ธีรภัทรถอนหายใจเบาๆ“พี่รู้อะไรมาหรือเปล่า” ประโยคสั้นๆนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ วีรวัฒน์พยายามมองหาความหมายที่ซ่อนอยู่ในแววตาของพี่ชาย“พี่แค่ผ่านโลกมามากกว่านาย บางครั้ง.....คนที่เราคิดว่ายังอยู่ตรงนั้นเสมอ อาจไม่ได้อยู่รอเราไปตลอดชีวิต” ธีรภัทรยกแก้