Alle Kapitel von สยบรัก เลขาจอมพยศ: Kapitel 41 – Kapitel 50

เช้าวันจันทร์.....วีรวัฒน์ขับรถเข้ามายังบริษัทเร็วกว่าปกติ ตลอดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาพยายามติดต่อปัญชิตาหลายครั้ง ทั้งโทรศัพท์ ทั้งส่งข้อความ แต่กลับไม่มีการตอบกลับในตอนแรกเขาคิดว่า หญิงสาวอาจต้องการเวลาพักผ่อน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบที่ได้รับกลับทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ“วันนี้คงได้คุยกันสักที.....” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะเดินผ่านโถงบริษัทพนักงานหลายคนยกมือไหว้ทักทาย เขาพยักหน้ารับตามมารยาท ก่อนตรงไปยังแผนกเลขานุการ แต่เพียงก้าวเข้ามาวีรวัฒน์ก็ชะงัก โต๊ะทำงานของหัวหน้าทีมเลขานุการที่เคยมีป้ายชื่อ ปัญชิตา ตั้งอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่าไม่มีกรอบรูปเล็กๆ ไม่มีต้นไม้กระถางจิ๋ว ไม่มีแก้วกาแฟสีขาวที่เธอใช้ทุกวัน เหลือเพียงโต๊ะที่สะอาดเรียบร้อย ราวกับไม่เคยมีใครใช้งานมาก่อน หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผากระตุกวูบ เขาหันไปมองพิมพ์พิศาที่กำลังจัดเอกสารอยู่“คุณพิมพ์”“ค่ะคุณวี.....” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบลุกขึ้น“ปันล่ะ”คำถามนั้นทำให้พิมพ์พิศามีสีหน้าลำบากใจ เธอหลุบตาลง ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ วีรวัฒน์ก็หมุนตัวเดินออกไปทันที เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของพี่ชายที่อยู่ฝั่งริมสุดของ

ช่วงบ่ายคล้อย.....รถยนต์สีดำของวีรวัฒน์ค่อยๆ แล่นผ่านถนนส่วนตัวที่ทอดยาวเข้าสู่ที่ดินของเขาสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา บรรยากาศเงียบสงบจนแทบไม่ได้ยินเสียงใด นอกจากเสียงล้อรถบดผ่านพื้นกรวดเป็นระยะ บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ยังคงตั้งอยู่ท่ามกลางความร่มรื่นเช่นเดิมหลังจากติดต่อคุณภาคย์ไว้ล่วงหน้า เขาก็ได้รับความช่วยเหลือให้มีแม่บ้านเข้ามาเปิดบ้าน ระบายอากาศ และทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้วพื้นที่แห่งนี้อยู่ห่างจากตัวรีสอร์ตพอสมควร เนื่องจากที่ดินของทั้งสองครอบครัวมีอาณาบริเวณกว้าง การจะเดินไปมาระหว่างบ้านพักกับรีสอร์ตจึงต้องอาศัยรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์เป็นหลักวีรวัฒน์ดับเครื่องยนต์แล้วลงจากรถ สายตาคมทอดมองไปรอบบริเวณอย่างครุ่นคิด เขาจำได้ว่าคุณภาคย์เคยเล่าไว้.....หากบ้านพักหลังนี้ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ คนที่มาช่วยจัดการมักจะเป็นคุณปิ่นปัก ภรรยาของคุณภาคย์ แต่ในเมื่อปัญชิตากลับมาอยู่บ้านแล้ว ความเป็นไปได้อีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา“.....หรือจะเป็นเธอ”ชายหนุ่มก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้าน ประตูด้านหน้าถูกเปิดแง้มไว้เพื่อให้อากาศถ่ายเท ก่อนจะก้าวเข้าไป เขาสังเกตเห็นรองเท้าที่ถอด

วีรวัฒน์ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ แม้เขาจะรู้จากข้อมูลว่าปัญชิตาเป็นลูกสาวเจ้าของรีสอร์ต แต่เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง เขาจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่า.....เธอไม่ได้เป็นเพียงลูกสาวของเจ้าของกิจการ แต่เป็น ‘คุณหนูเล็ก’ ที่ทุกคนในรีสอร์ตต่างรักและให้ความเคารพ ไม่นาน ชายวัยกลางคนในชุดลำลองก็เดินออกมาจากด้านใน“ปัน พาคุณวีมาด้วยเหรอ” เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นลูกสาว“ค่ะ คุณพ่อ คุณวีขับรถมาจากกรุงเทพฯ ยังไม่ได้ทานอะไรเลย” ปัญชิตาพยักหน้า"อย่างนั้นต้องรีบจัดโต๊ะ ยินดีต้อนรับอีกครั้งนะครับ” คุณภาคย์หัวเราะเสียงดัง เขาหันไปจับมือวีรวัฒน์อย่างเป็นกันเอง“ขอบคุณครับ” วีรวัฒน์ยกมือไหว้อย่างสุภาพระหว่างที่ทั้งสามเดินเข้าไปด้านใน สายตาของพนักงานหลายคนก็แอบมองตาม บางคนอมยิ้ม บางคนกระซิบกันเบาๆด้วยความสงสัย“ผู้ชายคนนั้นใครนะ”“เห็นคุณหนูเล็กพามาด้วยตัวเอง”“ดูสนิทกันมากเลย”“ตั้งแต่คุณหนูกลับมา ยังไม่เคยเห็นพาใครมาที่เรือนใหญ่เลยนะ”เสียงพูดคุยดังแผ่วๆไปทั่วเจ้าของร่างสูงเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เขาเหลือบมองปัญชิตาที่เดินอยู่ข้างๆ หญิงสาวยังคงทักทายพนักงานทุกคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม ภาพตรงหน้า

หญิงสาวนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดของวีรวัฒน์ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ ‘ผมอยากเป็นคนที่เดินอยู่ข้างคุณ.....’ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาเขา“คุณวี.....”“ครับ”“คุณแน่ใจหรือคะ”“แน่ใจเรื่องอะไร”“แน่ใจ.....ว่าความรู้สึกที่คุณมีให้ฉัน ไม่ใช่แค่เพราะฉันหายไป.....ไม่ใช่เพราะคุณเคยชินกับการมีฉันอยู่ข้างๆ.....และไม่ใช่เพราะคุณเพิ่งรู้ว่ากำลังจะเสียฉันไป” ทุกประโยคที่เธอถาม ล้วนเป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวมาตลอด“.....” วีรวัฒน์นิ่งฟัง ไม่รีบตอบ เพราะเขารู้ว่า หากตอบเร็วเกินไป คำตอบนั้นอาจฟังดูเหมือนการเอาใจ“ฉันไม่ได้กำลังปฏิเสธคุณนะคะ แต่ฉันกลัว กลัวว่าสิ่งที่คุณกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้.....เป็นเพียงความรู้สึกชั่วคราว แล้ววันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม คุณอาจค้นพบว่า.....คุณไม่ได้ต้องการฉันจริงๆ” ปัญชิตายิ้มบางๆ“.....” เขามองเธอด้วยความสงบ เพิ่งเข้าใจว่ารอยแผลในใจของเธอ ไม่ได้เกิดจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ แต่เกิดจากความไม่แน่ใจที่สะสมมาตลอดหลายเดือน“เพราะฉะนั้น.....ฉันขอให้คุณพิสูจน์”“.....” ชายหนุ่มนิ่ง“พิสูจน์ให้ฉันเห็น.....ว่าทุกคำที่คุณพูดในคืนนี้ เป็นความจริง ว่า

หลังจากวันนั้น.....ทั้งสองครอบครัวก็เริ่มเตรียมงานแต่งงานทันที แม้จะตกลงกันว่าจะจัดเป็นงานเล็กๆภายใน เชิญเฉพาะครอบครัว ญาติผู้ใหญ่ และคนสนิท แต่รายละเอียดกลับมีมากกว่าที่ทุกคนคิดไว้เรือนใหญ่ของรีสอร์ตคึกคักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เสียงพูดคุยดังสลับกับเสียงหัวเราะอยู่แทบทุกมุม แม่บ้านช่วยกันจัดเตรียมห้องรับรอง ฝ่ายครัวทดลองเมนูใหม่อยู่ทุกวัน ช่างดอกไม้เดินสำรวจพื้นที่หลายรอบเพื่อเลือกมุมที่เหมาะสมที่สุดแม้จะเป็นงานที่ต้องเตรียมอย่างเร่งด่วน แต่ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อย ตรงกันข้าม.....ทุกคนกลับทำงานด้วยรอยยิ้ม ภาคย์เดินตรวจความเรียบร้อยทั่วรีสอร์ตด้วยสีหน้าอารมณ์ดี จนพนักงานหลายคนแซวว่าตั้งแต่เปิดกิจการมายังไม่เคยเห็นเจ้าของรีสอร์ตยิ้มบ่อยขนาดนี้ ปิ่นปักก็สนุกกับการเลือกชุดไทย เครื่องประดับ และรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของพิธี ทุกครั้งที่เรียกปัญชิตามาลองชุด มารดาจะมองบุตรสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู“ลูกแม่สวยจริงๆ” คำชมเดิมถูกพูดซ้ำอยู่หลายครั้ง จนหญิงสาวได้แต่หัวเราะเขินๆทางฝั่งวีรวัฒน์เองก็ไม่ได้ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ เขาเป็นคนจัดเตรียมสินสอดด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นรายการทรั