ชายาพิษหวนทวงแค้น의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ท่านหมอหลิวสีหน้าแข็งค้างไปทันที แทบจะโมโหจนกระอักเลือดออกมาแล้วทว่าอย่างไรเสียเขาก็เป็นหมอ เมื่อเห็นสตรีที่อยู่ข้างกายซึ่งร้องไห้แทบขาดใจ เขาก็ย่อตัวลงต่อหน้าเด็กอีกครั้ง...ในระหว่างที่เขาตรวจอาการให้เด็กอย่างละเอียดละออ บริเวณรอบข้างก็อื้ออึงเซ็งแซ่อยู่เนิ่นนานแล้ว“คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูชมแล้ว คุณหนูใหญ่ตระกูลสูงศักดิ์คุกเข่ากลางถนนหลวง ช่างเป็นงิ้วฉากเด็ดที่หาดูได้ยากยิ่งนัก...”“นั่นก็เป็นเพราะนางรนหาที่เอง! หน้าตาของจวนอัครเสนาบดีล้วนต้องถูกนางทำขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว...”“จะว่าไปแล้ว นางใช่คุณหนูแห่งจวนอัครเสนาบดีจริงๆ หรือ? ข้างกายไม่มีบ่าวรับใช้เลยสักคน มองดูแล้วไม่เหมือนเลยแม้แต่น้อย...”“เรื่องนั้นใครมันจะไปรู้เล่า? ข้าเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน คนตั้งมากมายขนาดนั้นล้วนพากันพูดว่าใช่ ย่อมต้องใช่แน่นอนอยู่แล้วล่ะ”“เจ้าเด็กคนนั้นน่าสงสารจริงๆ เลยนะ เดิมทีถูกตะขาบกัดก็นับว่าซวยพอแล้ว ยังต้องมาเจอสตรีที่ไม่รับฟังเหตุผลแบบนี้อีก”“…”กระทั่งชิงม่อที่อยู่ข้างริมหน้าต่างชั้นสองในบริเวณใกล้เคียง ก็ยังอดมิได้ที่จะทอดถอนใจ “คิดว่าตัวเองมีความสามารถล้นฟ้าล้นแผ่นดินหรือ

ซูสือจิ่นเพียงแต่เอ่ยเรียบๆ ว่า “บ่าวรับใช้ของท่านพูดจาไพเราะน่าฟังนัก แม้ว่าการเข้ามาขวางทางข้าจะกะทันหันไปบ้าง แต่ท่าทางของเขากลับดีเลิศยิ่งนัก มิได้ทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์เลยสักนิด อีกทั้งเขายังบอกว่ามีคนต้องการร่วมมือทำการค้ากับข้า เรื่องนี้ถึงได้จุดประกายความสนใจของข้าขึ้นมา”หลังจากชะงักไปเล็กน้อย นางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าเป็นคนตรงไปตรงมายิ่งนัก เช่นนั้นขอถามแบบเปิดอกคุยกันเลยแล้วกัน ไม่ทราบว่าผู้เฒ่าหยางคิดอยากจะร่วมมือทำอะไรกับข้า?”หยางเฉิงมุมปากกระตุกเบาๆ ปฏิกิริยาตอบรับของนังหนูคนนี้สงบนิ่งเรียบเฉยปานนี้ หรือว่าจะไม่รู้จักตน?เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เอ่ยอีกครั้ง “มิต้องรีบร้อน ข้าเองก็น้อยครั้งนักจะมีเวลาว่างมาร่วมสนทนาพาทีกับผู้อื่น วันนี้ยากนักที่จะมีเวลาว่าง ได้มาแลกเปลี่ยนความรู้กับคุณหนูอยู่ตรงนี้ มีความสุขเบิกบานใจไม่น้อยเลยทีเดียว มิสู้พวกเรามาพูดคุยกันให้มากกว่านี้อีกสักสองสามประโยคเถิด”ซูสือจิ่นรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง พวกเขาเพิ่งจะพบกันเป็นครั้งแรก จะมีเรื่องดีๆ อะไรให้ชวนคุยกันได้นักหนาเล่า?ไม่นานนัก บุคคลตรงหน้าก็ช่วยคลายข้อสงสัยให้นางจนกระจ่าง “ข

ทั้งสองคนจ้องมองนางตาไม่กระพริบ จ้องเสียจนนางรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว“ข้ากับท่านมีวาสนาพานพบเพียงครั้งเดียว อีกทั้งในการพบกันหนนั้น ข้ายังช่วยถอนพิษกู่ให้ท่านด้วย พูดกันตามจริงแล้ว อย่างไรก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของท่าน แต่ท่านกลับใช้ท่าทีเช่นนี้ ปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณช่วยชีวิต...”ไม่บอกกล่าวกันสักคำก็ฉุดกระชากตนมา แถมยังทำท่าทางดุดันหน้ายักษ์ใส่ ทำราวกับตนเองไปติดหนี้พวกเขาก็ไม่ปาน ช่างน่าเอือมระอาสิ้นดี...ชิงม่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเราส่งคนไปเชิญเจ้าที่จวนอัครเสนาบดีตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว หลังจากนั้นก็เฝ้ารอเจ้าอยู่ที่นี่ตลอดทั้งเช้า เจ้าว่าพวกเราควรจะต้องมีท่าทีเช่นไร?”ซูสือจิ่นชะงักไปวูบหนึ่ง “เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่อง?”“นั่นมันเรื่องของพวกเจ้า!”ชิงม่อน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ทั่วใต้หล้ายังไม่เคยมีผู้ใดกล้าปล่อยให้นายท่านของข้าเฝ้ารอนานถึงเพียงนี้ หากมิใช่เพราะเจ้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของนายท่านพวกเรา ป่านนี้ศีรษะของเจ้าคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว”“หุบปาก”พอฉู่จวินเช่อเอ่ยปาก ชิงม่อก็หุบปากลงในทันทีในใจของซูสือจิ่นพลันผุดความประหลาดใจขึ้นมาสายหนึ่ง ทั้งสองคนนี้

“เนิ่นนานถึงเพียงนี้เชียว?”สิ้นเสียงของซูสือจิ่น ชิงม่อก็อ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำทันทีซูสือจิ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แล้วจะเป็นอื่นไปได้อย่างไร? หากว่ามันง่ายดายถึงเพียงนั้นจริงๆ พวกท่านก็คงไม่ถึงขั้นที่ต้องลากยาวมาเนิ่นนานหลายปีขนาดนี้หรอกกระมัง?”ชิงม่อ “…”สตรีผู้นี้ช่างปากคอเราะร้ายวาจาคมคายเสียจริงฉู่จวินเช่อกลับดูสงบนิ่งอยู่บ้าง “ขอเพียงแค่สามารถถอนพิษได้ ต่อให้นานกว่านี้ก็ล้วนคุ้มค่า”หลังจากชะงักไปเล็กน้อย เขาก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “ทว่าหากถอนพิษมิได้ เจ้าก็น่าจะรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร?”ซูสือจิ่นเปลือกตากระตุกขึ้นมาคราหนึ่ง “ข้ามีเจตนาดีช่วยถอนพิษให้ท่าน ไม่ว่าท้ายที่สุดจะถอนพิษหรือไม่ นั่นก็ล้วน...”“อนุญาตให้สำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลวโดยเด็ดขาด”แม้ว่าน้ำเสียงของฉู่จวินเช่อจะราบเรียบสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหาร สายตาที่เย็นเยือกประหนึ่งน้ำแข็งคู่นั้นกำลังบ่งบอกว่า หากล้มเหลว เจ้าก็จงตายตกไปตามกันเสีย!ริมฝีปากของซูสือจิ่นสั่นระริกเล็กน้อย เพราะเหตุนี้เองนางจึงได้รู้สึกว่านี่คือเรื่องราวที่ยุ่งยากสร้างความเหนื่อยใจเรื่องหนึ่งผู้

ซูลั่วเยว่อับอายจนหน้าเปลี่ยนสี “พี่หญิง ที่นี่ผู้คนพลุกพล่านนัก ท่านทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้ได้อย่างไร? เลิกอาละวาดแล้วรีบกลับบ้านกับพวกเราเถอะเจ้าค่ะ อย่าปล่อยให้ผู้อื่นหัวร่อเยาะเอาได้ ข้ารู้ว่าเรื่องที่พี่ชายรัชทายาทจะตบแต่งข้าเป็นชายาสร้างความสะเทือนใจให้แก่ท่าน จนเป็นเหตุให้ท่านนิสัยเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ทว่า...”“บุรุษสารเลวผู้นั้นข้ายกให้เจ้าไปตั้งนานแล้ว เจ้าช่วยเลิกก่อเรื่องอาละวาดแบบไม่รู้จักจบสิ้นเสียทีได้หรือไม่?”ซูสือจิ่นขัดจังหวะคำพูดของนางนางด้วยสีหน้าเอือมระอา อาศัยจังหวะที่นางไม่ทันตั้งตัว ยื่นมือไปกุมหัวไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้มั่น บังคับให้นางพิงเข้ากับเสาประตูที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงค่อยปล่อยมือแล้วก้าวเดินออกไป“ทำเช่นนี้เจ้าก็ย่อมล้มลงไปมิได้แล้ว ข้าล่ะหวาดกลัวการถูกเนื้อต้องตัวเจ้าเหลือเกิน ตั้งแต่เล็กจนโตข้าแตะต้องตัวเจ้าไม่กี่ครา เจ้าก็ล้มพับลงไปทุกครา ช่างชวนให้คนขวัญผวายิ่งนัก”ขณะเอ่ยปากพูด นางยังขยับกายเข้าไปใกล้ซูลั่วเยว่พลางกระซิบว่า “จริงด้วยสิ ของขวัญชิ้นใหญ่ที่เจ้ามอบให้ข้า ข้าชอบมันยิ่งนัก เดิมทียังคิดจะหาเวลาตอบแทนน้ำใจเจ้าอยู่พอดี ในเมื่อเจ้าแล่