1978 เกิดใหม่เป็นแม่สามีใจร้ายพลิกชีวิตยากจนด้วยมิติวิเศษ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุม ความมืดมิดที่โอบล้อมรอบกายนั้นหนาวเหน็บและหนักอึ้ง หลินชิงเหอรู้สึกเหมือนวิญญาณของเธอกำลังลอยเคว้งอยู่ในห้วงอวกาศที่ไร้ก้นบึ้งอันสลัวราง ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือแสงสว่างจ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าล้าเต็มที และอาการเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างรุนแรงราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ เธอรู้ดีว่านั่นคือวาระสุดท้ายของนักธุรกิจหญิงผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับร่างกายที่ถูกใช้งานหนักจนเกินขีดจำกัดฉันตายแล้ว...เธอพึมพำกับตัวเองในใจอย่างสงบสุข อย่างน้อยความเหนื่อยล้าที่แบกรับมานับสิบปี การแก่งแย่งชิงดีในสมรภูมิธุรกิจที่ไร้ความปรานี และความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจจะได้สิ้นสุดลงเสียทีทว่าในขณะที่สติกำลังจะดับสูญ กลิ่นเหม็นอับของสาบดินที่ชื้นแฉะและกลิ่นควันไฟจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก กลับทำให้สติที่ควรจะลาลับเริ่มฟื้นคืนอย่างช้าๆ หลินชิงเหอพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเหมือนมีหินพันชั่งมากดทับ เธอรู้สึกปวดหนึบที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาททุกเส้นจนร้าวระบมไปทั่วทั้งศีรษะ“แม่... แม่ฟื้นเถอะนะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่แอบกินไข่ต้ม

ชายตรงหน้าคือโจวต้าหนิวสามีในนามของเจ้าของร่างเดิม แต่สำหรับหลินชิงเหอเขาคือเงาสะท้อนที่สมบูรณ์แบบของชายคนรักที่เธอเฝ้าคะนึงหาทุกลมหายใจเข้าออก ใบหน้านี้ แววตาแบบนี้ แม้แต่ไฝเม็ดเล็กๆ ที่หางคิ้วข้างขวาก็ยังเหมือนกันราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน!สวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธอเหลือเกินพรากเขาไปในโลกที่เจริญรุ่งเรือง แต่กลับส่งเขาคืนมาให้ในโลกที่แร้นแค้นและหิวโหยแห่งนี้“เมียจ๋า...” โจวต้าหนิวเรียกเธอเสียงเบา ไหล่ของเขาห่อลงเล็กน้อยด้วยความเกรงกลัว เมื่อเห็นภรรยายืนนิ่งไม่พูดไม่จา เขาจึงเข้าใจไปเองว่าเธอกำลังโกรธจัด เขาค่อยๆ ยื่นมือที่หยาบกร้านดั่งเปลือกไม้ออกมา ในอุ้งมือนั้นมีไข่ไก่ใบเล็กๆ หนึ่งฟองวางอยู่อย่างทะนุถนอม“คุณ... คุณอย่าโกรธเลยนะ ผมไม่ได้อู้งาน” เขาละล่ำละลักอธิบาย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ผมไปช่วยซ่อมหลังคาบ้านหัวหน้าหมู่บ้านมา เขาเลยให้ไข่ไก่ฟองนี้มาผมเห็นคุณเป็นลมไป เลยอยากให้คุณกินบำรุง” คำพูดซื่อๆ และท่าทางที่ยอมจำนนต่อเธอทุกอย่างนั้น เหมือนกับมีดที่กรีดลงกลางใจหลินชิงเหอในความทรงจำของร่างเดิม ผู้ชายคนนี้คือกระสอบทรายที่รองรับอารมณ์ของแม่เฒ่าหลินมาตลอดชีวิต เขาทำงานหน

ไม่นานนักกลิ่นหอมที่ชาวบ้านในยุค 70 ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนานก็เริ่มทำงานของมัน กลิ่นหอมของข้าวสวยที่หุงสุกใหม่ๆ ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อต้มพะโล้รสเข้มข้นลอยลอดผ่านช่องหน้าต่างและรอยแตกของผนังห้องครัว ออกไปปะทะจมูกของคนที่กำลังเดินเข้ามาในลานบ้านที่ลานหน้าบ้านโจวต้าหนิวเดินนำลูกๆ ทั้งสามและสะใภ้ใหญ่กลับมาจากทุ่งนา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลมหนาวพัดกรูเกรียว แต่สิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของทุกคนชะงักกึกไม่ใช่ความหนาวเย็นแต่เป็นกลิ่น"พ่อ... พ่อได้กลิ่นอะไรไหม?"โจวเอ้อร์กังลูกชายคนรองที่มีใบหน้าซูบตอบ จมูกของเขาขยับฟุดฟิดราวกับลูกสุนัข ดวงตาที่มักจะหม่นหมองเบิกกว้างขึ้น "หอม... หอมเหมือนเนื้อ!""จะบ้าเรอะ! บ้านเราจะมีเนื้อได้ยังไง ฝันกลางวันอยู่หรือแกน่ะ" จางลี่ สะใภ้ใหญ่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ แต่ทว่าวินาทีถัดมาหญิงสาวก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะกลิ่นนั้นมันชัดเจนเหลือเกินมันเป็นกลิ่นของไขมันที่หอมหวาน กลิ่นของความร่ำรวยที่พวกหล่อนไม่เคยได้สัมผัส"หรือว่าแม่..." โจวต้ากังลูกชายคนโตทำท่าตกใจ "แม่เผาครัวหรือเปล่า!?"ทุกคนต่างหน้าตื่นรีบวิ่งกรูเข้าไปในบ้าน แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องครัวภาพที่เห็นทำให้ทุก

"พี่จะสนปากคนหรือจะสนท้องที่หิวโหย!" จางลี่ขู่ฟ่อพลางบีบน้ำตา "พี่อยากให้ลูกของเราในอนาคตต้องมาอดอยากปากแห้งเหมือนน้องเล็กงั้นเหรอถ้าพี่ไม่พูด พรุ่งนี้ฉันจะพูดเอง!"รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับบรรยากาศที่ตึงเครียดผิดปกติ หลินชิงเหอตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เธอใช้น้ำพุวิเศษล้างหน้าเรียกความสดชื่น ผิวพรรณที่เคยหยาบกร้านเริ่มมีความชุ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย เธอเดินออกมาสูดอากาศที่ลานบ้าน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ สัญชาตญาณนักธุรกิจของเธอมันเต้นตุบๆ เตือนว่าวันนี้จะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น และมันก็จริงดังคาดเมื่อทุกคนมาพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารเช้า ซึ่งวันนี้มีเพียงโจ๊กมันเทศใสๆ ที่แทบจะนับเม็ดข้าวได้ หลินชิงเหอจงใจทำแบบประหยัดเพื่อดูท่าทีและดัดนิสัยความตะกละ จางลี่ก็เริ่มส่งสายตาขยิบให้สามียิกๆ ราวกับคนตาเป็นตะคริวโจวต้ากังวางชามโจ๊กลง เขากระแอมไอสองสามครั้งด้วยความประหม่าเหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นที่หน้าผากทั้งที่อากาศหนาวเย็น เขาเหลือบมองจางลี่ที่ถลึงตาใส่ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นโดยไม่กล้าสบตาแม่"แม่... คือ... ผมกับเมียมีเรื่องอยากจะปรึกษา"หลินชิงเหอค่อยๆ วางตะเกียบลงช้าๆ กริยาท่าทางของเธอดูส

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงเงินแสงทองจับที่ขอบฟ้า ท้องฟ้าฤดูใบไม้ผลิในเดือนมีนาคมยังคงเจือไปด้วยความหนาวเหน็บ หลินชิงเหอตื่นขึ้นมาก่อนใครในบ้าน เธอล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัดจนรู้สึกชาไปทั้งหน้าแต่ดวงตาของเธอกลับทอประกายสดใสเมื่อคืนนี้หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายในบ้านเสร็จสิ้น เธอได้เข้าไปสำรวจในมิติอีกครั้งและพบข่าวดีที่น่าตื่นเต้น[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ทำภารกิจแรกสำเร็จและรักษาอำนาจในบ้านได้... มิติอัปเกรดเป็นเลเวล 2!][ปลดล็อก: พื้นที่เพาะปลูกมนตรา 1 แปลง และ ร้านค้ามิติระดับต้น]ในพื้นที่สีขาวโพลนนั้นตอนนี้มีแปลงดินสีดำสนิทขนาดประมาณหนึ่งงานปรากฏขึ้น ดินนั้นร่วนซุยและส่งกลิ่นหอมของแร่ธาตุ ระบบแจ้งว่าพืชที่ปลูกในดินนี้จะโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึง 10 เท่า!แต่ปัญหาคือเธอไม่มีเมล็ดพันธุ์ และร้านค้ามิติระดับต้นก็ต้องใช้ "เงินหยวน" หรือ "ทองคำ" จากโลกภายนอกในการแลกเปลี่ยนสิ่งของ ระบบหน้าเลือดนี้ไม่รับแต้มวาสนาในการซื้อของแต่แต้มวาสนาใช้สำหรับอัปเกรดมิติเท่านั้น‘ต้องหาเงิน’ หลินชิงเหอคิดในใจ ‘ยุคนี้การค้าขายยังเป็นเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่มีวันรวย’ เธอวางแผนการในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อ