جميع فصول : الفصل -الفصل 60

"คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด" หลินชิงเหอเอ่ยสุภาษิต พลางลุกขึ้นเดินมาหาสามี "พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่เพิ่งตกเกวียนขาหักได้แค่เดือนครึ่ง หมอในอำเภอวินิจฉัยว่ากระดูกแตกละเอียด ต้องพักฟื้นเป็นปีกว่าจะเดินได้หรืออาจจะพิการถาวร แล้วถ้าจู่ๆ วันนี้พี่เดินปร๋อเหมือนคนไม่เคยเจ็บ พี่คิดว่าชาวบ้านเขาจะคิดยังไง?" เธอจิ้มนิ้วไปที่อกกว้างของสามี"คนขี้อิจฉาอย่างป้าหวัง หรือพวกบ้านเดิมตระกูลหลินพวกมันจะสงสัยว่าเรามียาวิเศษ หรือไม่ก็ต้องคิดว่าเรามีเงินถุงเงินถังไปจ้างหมอเทวดามาเป่ามนต์ ยิ่งช่วงนี้ฉันเพิ่งจะไล่เจ้าใหญ่กับเมียขี้ขโมยออกจากบ้านไปหมาดๆ ขืนมันรู้ว่าพี่หายเร็วขนาดนี้ มันได้หาข้ออ้างวิ่งแจ้นกลับมาขอส่วนบุญแน่!"โจวต้าหนิวหน้าซีดลงเล็กน้อย เขาเริ่มเข้าใจความนัยลูกคนโตที่เพิ่งถูกไล่ออกไปเพราะเมียตัวดีไปขโมยนมผงหลานกิน ถ้ามันรู้ว่าพ่อหายดีแล้วภายในเดือนเดียว นังจางลี่ต้องยุยงให้มันกลับมาเกาะแกะแน่ๆ แถมชาวบ้านอาจจะนินทาว่าเขาแกล้งเจ็บเพื่อหาเรื่องไล่ลูกชายคนโตออกจากตระกูล"แล้ว... แล้วเธอจะให้ผมทำยังไง?" หลินชิงเหอยื่นไม้เท้าอันเก่าให้เขา"ถือมันไว้เดินกะเผลกต่อไปอีกสักพัก ให้คนเขาเห็นว่าค่อยๆ ด

ลมหนาวในเดือนธันวาคมพัดกรูเกรียวผ่านช่องรอยแตกของผนังดินเหนียว ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผีกำลังร้องไห้ ณ กระท่อมซอมซ่อท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศภายในนั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าภายนอกเสียอีก เพราะไม่มีฟืนเพียงพอที่จะจุดเตาให้ความอบอุ่นตลอดคืนโจวต้ากังพี่ชายคนโตของตระกูลโจว นั่งคุดคู้อยู่บนเตียงเตาที่เย็นชืด เขาเอามือกุมท้องที่ร้องโครกครากมาตั้งแต่หัวค่ำ ความหิวโหยมันทรมานยิ่งกว่ามีมีดมากรีดกระเพาะ เขาไม่ได้กินข้าวตกถึงท้องมาสองมื้อแล้ว มีเพียงน้ำต้มผักป่าจางๆ ที่แทบไม่มีรสชาติ"ต้ากัง... ฉันหิว ลูกในท้องก็หิว" เสียงกระซิกกระซี้ดังมาจากใต้ผ้าห่มเน่าๆ ข้างกาย จางลี่นอนตะแคงหันหลังให้สามี แสร้งทำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงโจวต้ากังถอนหายใจยาว "จางลี่อดทนหน่อยนะ พรุ่งนี้ฉันจะลองไปขอยืมข้าวสารจากหัวหน้าหมู่บ้านดู""ยืมหัวหน้าหมู่บ้าน" จางลี่พลิกตัวกลับมาขวับแววตาตาวาวโรจน์ในความมืด"พี่จะบากหน้าไปให้เขาด่าทำไม! ในเมื่อบ้านแม่พี่มีข้าวสารเป็นถังๆ มีเนื้อหมูเป็นกิโลๆ กินทิ้งกินขว้าง! พี่เป็นลูกชายคนโตนะ เป็นสายเลือดแท้ๆ ทำไมถึงยอมให้ตัวเองกับเมียมานอนอดตายอยู่อย่างนี้!""แต่... แม่ไล่เราออกมาแล้ว" โจวต้ากังเ

"เฮ้อ..." เธอโยนหมั่นโถวกลับลงไปในตะกร้า แล้วเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อลูกชาย กระชากให้ลุกขึ้นแต่แรงที่ใช้ไม่ได้มากนัก"ลุกขึ้น! แล้วมานั่งนี่!"เธอลากเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งมาแทรกที่ข้างโต๊ะอาหาร "นั่งลง! สภาพดูไม่ได้เหมือนผีตายซากขนาดนี้ ขืนปล่อยให้เดินกลับไปชาวบ้านจะหาว่าตระกูลโจวแล้งน้ำใจ ปล่อยให้ลูกชายคนโตอดตาย!"โจวต้ากังยืนงงทำอะไรไม่ถูก "แม่... ให้ผมนั่งเหรอครับ?""บอกให้นั่งก็นั่งสิ!" หลินชิงเหอตวาดแก้เขิน ก่อนจะหันไปตักข้าวสวยร้อนๆ พูนชาม แล้วคีบ น่องไก่ชิ้นโตจากหม้อตุ๋นโปะลงไป ตามด้วยราดน้ำซุปหอมฉุยจนชุ่มโชก ส่งให้ลูกชาย ปึก! เสียงวางชามหนักๆ ดังขึ้นตรงหน้าโจวต้ากัง"กินซะ! กินให้มันอิ่มท้อง สมองจะได้แล่น!" หลินชิงเหอพูดเสียงห้วน แต่สายตาที่มองลูกชายกลับสั่นไหวเล็กน้อย"จำรสชาตินี้ไว้ให้ดีนะต้ากังนี่คือข้าวที่แม่แก พ่อแก แล้วก็น้องแกหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่ใช่ได้มาเพราะคำโกหกพกลม!"โจวต้ากังมองชามข้าวที่มีน่องไก่ชิ้นโตตรงหน้า กลิ่นหอมของมันทำเอาน้ำตาเขาร่วงเผาะลงมาหยดใส่ข้าว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาได้กินแต่น้ำต้มผักขมๆ กับคำด่าทอของจางลี่ แต่ที่นี่ในบ้านที่เขาเพิ่งจะทิ้งไป แม่กลั

เจ้าหน้าที่กรูกันเข้าไปในห้องครัว เสียงรื้อค้นข้าวของดังโครมคราม หม้อไหถูกเปิดออกกระสอบถูกเทกระจาด จางลี่ยืนรอฟังเสียงแห่งชัยชนะด้วยใจระทึก"หัวหน้าครับ..." เสียงลูกน้องตะโกนออกมาจากในครัว "มาดูนี่หน่อยครับจางลี่ยิ้มกว้าง "เจอแล้วใช่ไหม! เจอหลักฐานแล้วใช่ไหม!" หล่อนรีบวิ่งตามหัวหน้าหน่วยเข้าไปในครัวแต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้จางลี่ต้องเบิกตาโพลงจนแทบถลนออกจากเบ้า บนพื้นครัวที่สกปรก มีเพียงเศษ แป้งข้าวโพดหยาบๆ สีเหลืองอ๋อยที่ร่วงหล่น หัวมันเทศที่ดูเหี่ยวแห้ง และไหผักดองสีคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว ไม่มีแป้งขาวไม่มีเนื้อหมูไม่มีไข่ไก่ ไม่มีแม้แต่เงาของความร่ำรวย!"นะ... นี่มันอะไรกัน?" จางลี่ละล่ำละลัก หล่อนถลาเข้าไปควานหาในตู้กับข้าว แต่ก็เจอเพียงชามเปล่าและตะเกียบเก่าๆ "เป็นไปไม่ได้! เมื่อวานฉันยังได้กลิ่นไก่ตุ๋น! ฉันเห็นซาลาเปาแป้งขาว!"หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาหันมามองจางลี่ด้วยสายตาอำมหิต "ไหนล่ะแป้งขาว? ไหนล่ะเนื้อหมู? ที่เห็นอยู่นี่มีแต่ของกินคนจนทั้งนั้น!""มัน... มันต้องซ่อนไว้แน่ๆ! ขุดพื้นดูสิคะ! หรือไม่ก็บนหลังคา!" จางลี่กรีดร้องเหมือนคนบ้า พยายามจะรื้

หลินชิงเหอรู้อนาคตดีกว่าใคร ว่านับจากเดือนธันวาคม 1978 นี้ไป ประเทศจีนจะพลิกโฉมหน้าไปตลอดกาล ประตูแห่งโอกาสทางการค้าจะถูกเปิดออกอย่างช้าๆ การศึกษาจะกลายเป็นใบเบิกทางสู่อนาคตที่รุ่งโรจน์ และที่ดินในเมืองจะมีค่าดั่งทองคำ ยิ่งกว่าเพชรนิลจินดาเธอวางตะเกียบลงทันที เสียงกระทบชามดัง กริ๊ก ทำให้ทุกคนบนโต๊ะชะงัก สีหน้าของหลินชิงเหอจริงจังขึ้นจนทุกคนต้องหยุดกิน"พี่ต้าหนิว... เจ้ารองฟังแม่นะ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ทรงพลัง"จ้ะแม่/จ้ะเมีย" โจวต้าหนิวและโจวเอ้อร์กังวางชามลงรอฟังคำสั่ง"ฉันตัดสินใจแล้ว..." หลินชิงเหอสูดหายใจลึก กวาดสายตามองหน้าทุกคน "เราจะขายบ้านหลังนี้! แล้วย้ายไปอยู่ในตัวอำเภอหรืออาจจะไปถึงในเมืองมณฑล!""ฮะ!!!"โจวต้าหนิวตะลึงจนตะเกียบร่วงจากมืออ้าปากค้าง "ขายบ้าน? ย้ายเข้าเมือง? เมียจ๋าเธอพูดเล่นใช่ไหม? เราเป็นชาวนานะ ทะเบียนบ้านเราก็อยู่ที่นี่ ถ้าไปในเมืองเราจะไปทำมาหากินอะไร? เราไม่มีที่ดินทำกินในเมืองนะ!""นั่นสิครับแม่" โจวเอ้อร์กังเสริมด้วยความกังวล "งานโรงงานผมก็มั่นคงดีอยู่แล้ว ถ้าเราย้ายไปไกลกว่านี้ ผมจะเดินทางยังไง""งานโรงงานเดือนละ 30 หยวนน่ะเหรอ?" หลินชิงเหอสวนก