1978 เกิดใหม่เป็นแม่สามีใจร้ายพลิกชีวิตยากจนด้วยมิติวิเศษ 의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สายหมอกสีขาวขุ่นยังคงปกคลุมไปทั่วหุบเขา เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วแว่วมาแต่ไกลบอกเวลาตีห้า หลินชิงเหอลุกขึ้นจากเตียงเตาอุ่นๆ อย่างเงียบเชียบ เธอจัดการธุระส่วนตัวและแต่งกายอย่างรัดกุมที่สุดวันนี้เธอสวมเสื้อนวมตัวเก่าที่สุดที่มีรอยปะชุนทับซ้อนกันหลายชั้น กางเกงผ้าฝ้ายสีทึบ และโพกศีรษะด้วยผ้าพันคอสีเทาหม่นปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ดูเผินๆ แล้วก็เหมือนหญิงชาวนาวัยกลางคนทั่วไปที่ยากจนข้นแค้นและไม่มีพิษมีภัย"เมียจ๋าจะไปไหนแต่เช้าจ๊ะ?" โจวต้าหนิวที่ตื่นขึ้นมาเห็นภรรยากำลังเตรียมตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ถามขึ้นด้วยความงัวเงีย"ฉันจะเข้าเมือง" หลินชิงเหอตอบพลางจัดแจงเอาผ้าสีน้ำเงินคลุมปิดปากตะกร้าให้มิดชิด "ฉันจะเอาของที่ได้จากท่านเทพภูเขาเมื่อวานไปแลกเป็นเงินกับของใช้จำเป็น คุณอยู่บ้านดูแลลูกให้ดี อย่าให้ใครมายุ่งกับห้องเก็บของเด็ดขาดเข้าใจไหม"โจวต้าหนิวพยักหน้าหงึกๆ ทันทีที่ได้ยินเรื่องของวิเศษ "เข้าใจแล้วจ้ะ! คุณระวังตัวด้วยนะ ได้ยินคนในหมู่บ้านลือกันว่าช่วงนี้พวกปลอกแขนแดงในเมืองเข้มงวดน่าดู""ไม่ต้องห่วง ฉันเอาตัวรอดได้"หลินชิงเหอกระชับตะกร้าขึ้นสะพายหลัง ภายในตะกร้านั้นว่างเปล่

"ทั้งหมด 25 หยวน กับคูปอง" พนักงานดีดลูกคิดรัวเร็วและแจ้งราคาหลินชิงเหอจ่ายเงินและคูปองจนครบ รับห่อของทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง แล้วจึงเดินออกจากสหกรณ์การค้าด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเดินออกมาพ้นจากย่านชุมชนและแน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม หลินชิงเหอรีบแอบเข้าไปในตรอกเปลี่ยว เธอถ่ายโอนข้าวของชิ้นใหญ่ๆ อย่างผ้าฝ้ายและนุ่นเข้าเก็บในมิติทันที เหลือไว้เพียงตะกร้าที่ใส่ของกระจุกกระจิกอย่างสบู่ ยาสีฟัน และลูกอม เพื่อให้ตะกร้าดูเบาลงและไม่เป็นเป้าสายตาตอนนั่งเกวียนกลับจากนั้นเธอก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบปึกเงินหยวนก้อนโตและคูปองสำคัญทั้งหมด ส่งเข้าไปเก็บไว้ในมิติอย่างรวดเร็ว เหลือติดตัวไว้เพียงเศษเงินไม่กี่เหมาสำหรับจ่ายค่าเกวียนเท่านั้น‘ปลอดภัยไว้ก่อนเงินร้อยหยวนหายไปทีคงร้องไห้หนักกว่าโดนมีดบาด’ เธอคิดในใจอย่างรอบคอบเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลินชิงเหอก็เดินตัวปลิวกลับไปที่จุดจอดเกวียนวัวระหว่างนั่งเกวียนวัวกลับหมู่บ้าน ท่ามกลางชาวบ้านที่นั่งเบียดเสียดกันแน่นขนัด หลินชิงเหอนั่งกอดอกพิงขอบเกวียนอย่างสบายใจ มือของเธอแตะที่หน้าอกเสื้อที่แบนราบ เบื้องหน้าดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ในจิตวิญญาณ

โจวเสี่ยวเม่ยรับผ้ามาแนบอกกลิ่นหอมของผ้าใหม่ลอยแตะจมูก เธอไม่ได้ร้องไห้โฮเหมือนพี่สะใภ้รอง แต่น้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาเงียบๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในชีวิต"ขอบคุณจ้ะแม่! หนูรักแม่ที่สุดเลย!" เด็กสาวโผเข้ากอดเอวแม่แน่นโดยลืมความกลัวหลินชิงเหอตัวเกร็งเล็กน้อยเธอไม่ชินกับการถูกกอด แต่ก็ไม่ได้ผลักไสเธอยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวเบาๆบรรยากาศในห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวาดระแวง ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นของความรักและความกตัญญู แม้บ้านจะยังเป็นบ้านดินหลังเก่า แต่ความรู้สึกของผู้อยู่อาศัยกลับเปลี่ยนไปตลอดกาล[ติ๊ง! ภารกิจซื้อใจคนในบ้านสำเร็จอย่างงดงาม!][ความภักดีของหวังชุนฮวา: 100% ภักดีถวายหัว][ความภักดีของโจวเอ้อร์กัง: 90%][ความภักดีของโจวเสี่ยวเม่ย: 95%][ได้รับแต้มวาสนา: +50 แต้ม!][ปลดล็อกรางวัลพิเศษ: ปุ๋ยเร่งโต 10 ถุง บรรจุในโกดังมิติเรียบร้อยแล้ว]หลินชิงเหอถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ การลงทุนครั้งนี้คุ้มค่ามหาศาลเงินร้อยกว่าหยวนแลกกับความสามัคคีในบ้านและไอเทมวิเศษที่จะช่วยให้เธอรวยเร็วขึ้นแต่ทว่าความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและกินข้าวเย็นอ

"นั่นสิ ผัวแม่เฒ่าหลินขยันจะตายจะเจอของดีบนเขาก็ไม่แปลก""ดูสิ หน้าแตกยับเยินเลย สมน้ำหน้าจริงๆ"เสียงซุบซิบของชาวบ้านเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงป้าสะใภ้หวัง หล่อนอับอายจนหน้าดำหน้าแดงจะด่ากลับก็ด่าไม่ทัน จะเถียงก็สู้เหตุผลไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่กระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความเจ็บใจ"ฝากไว้ก่อนเถอะนังหลิน! ฉันจะจับผิดแกให้ได้คอยดู!"หล่อนสะบัดก้นวิ่งหนีฝ่าวงล้อมชาวบ้านกลับบ้านไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะไล่หลัง เมื่อตัวปัญหาจากไปหลินชิงเหอก็ปรับสีหน้าจากนางมารร้ายเป็นรอยยิ้มการค้าอย่างรวดเร็ว เธอหันไปทักทายชาวบ้านที่มุงดูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ขอโทษพี่น้องทุกคนด้วยที่ทำให้ตกอกตกใจกลางดึก พอดีมีหมาบ้าหลุดมาน่ะจ้ะ ตอนนี้ดึกแล้วอากาศเย็นทุกคนรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ วันหลังถ้าบ้านฉันทำของอร่อยอีก หรือได้สูตรอาหารดีๆ มา จะแบ่งปันให้ทุกคนนะจ๊ะ"คำพูดที่ดูใจกว้างและเป็นกันเองของเธอ ทำให้ชาวบ้านมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยมองว่าเป็นแม่เฒ่าหลินจอมโหดตอนนี้เริ่มมองเห็นสหายหลินผู้เฉลียวฉลาดและใจกว้าง"แม่เฒ่าหลินเปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย พูดจาฉะฉานแถมยังมีเหตุผล""ตระกูลโจวโชคดีนะที่มีสะ

หมอชราเริ่มลงมือล้างแผลสดๆ เสียงร้องโหยหวนของโจวต้าหนิวดังระงมไปทั่วบ้าน จนลูกๆ ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสงสารหลินชิงเหอไม่หนีเธอจับหัวไหล่สามีไว้แน่น ให้เขาซบลงกับอกของเธอ "กัดเสื้อฉันไว้ต้าหนิวกัดไว้ ระบายความเจ็บออกมา"โจวต้าหนิวกัดไหล่เสื้อนวมของภรรยาจนแน่น น้ำตาและเหงื่อเปียกชุ่มเสื้อของเธอ แต่หลินชิงเหอไม่ขยับเขยื้อน เธอเป็นหลักยึดเดียวของเขาในเวลานี้หลังจากการทรมานนานนับชั่วโมง ในที่สุดหมอก็พันเฝือกไม้ไผ่เสร็จสิ้น โจวต้าหนิวสลบไปแล้วด้วยความเจ็บปวดและความอ่อนเพลีย"ฉันให้ยาแก้ปวดกับยาลดไข้ไว้แล้ว คืนนี้ต้องเฝ้าไข้ให้ดี ถ้าไข้ขึ้นสูงหรือแผลบวมเป่งก็ต้องทำใจนะ" หมอสั่งเสียก่อนจะเก็บของกลับไปเมื่อหมอและชาวบ้านแยกย้ายกันกลับไปหมด บ้านตระกูลโจวก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด จางลี่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่มุมห้อง บ่นพึมพำกับโจวต้ากังผู้เป็นสามี"จบกันพ่อทำงานไม่ได้ แต้มค่าแรงหายไปตั้ง 10 แต้ม แล้วไหนจะค่ายาค่ารักษาพี่ต้ากัง พี่ต้องคุยเรื่องแยกบ้านแล้วนะขืนอยู่ต่อมีหวังอดตายกันหมด"โจวต้ากังอึกอัก "ตะ... แต่แม่บอกว่า"หลินชิงเหอได้ยินบทสนทนานั้นชัดเจน เธอหันขวับไปมองด้วยสายตาเย็นชา "ท