جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ค่ำคืนนั้นสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างกระดาษน้ำมันสั่นไหวเกิดเสียงดัง พึ่บพั่บ ราวกับลางบอกเหตุถึงพายุใหญ่ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นภายในบ้านตระกูลโจว บนโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมเก่าคร่ำคร่า ตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กถูกจุดขึ้นเปลวไฟสีส้มวูบไหวทอดเงาของสมาชิกทุกคนให้ทาบทาลงบนผนังดินอย่างน่าเกรงขามบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ผิดแปลกไปจากทุกวัน จางลี่สะใภ้ใหญ่ผู้มักจะหวงของกินและชอบแย่งชิงอาหารดีๆ เข้าปากตัวเอง วันนี้กลับทำตัวเป็นภรรยาผู้แสนดี หล่อนคีบหัวไชเท้าดองชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ลงในชามข้าวโพดบดของโจวต้ากังผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย"พี่ต้ากังกินเยอะๆ นะจ๊ะ ช่วงนี้พี่ทำงานหนัก อีกหน่อยพอเข้าเมืองไปทำงานโรงงานแล้ว จะได้มีแรงขยันขันแข็ง" จางลี่พูดพลางปรายตามองไปทางแม่สามี หวังจะให้หลินชิงเหอเห็นความเอาใจใส่ของหล่อนโจวต้ากังหน้าแดงด้วยความขัดเขินผสมความหวัง เขาก้มหน้าก้มตากินอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าชามข้าวในมือเขากำลังจะกลายเป็นความฝันที่ว่างเปล่าในขณะที่ฝั่งบ้านรองโจวเอ้อร์กังและหวังชุนฮวานั่งกินข้าวเงียบๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองใบรับรองงานที่วางเ

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับสายหมอกจางๆ ที่ปกคลุมไปทั่วหมู่บ้านตระกูลโจว เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วปลุกชีวิตชีวาให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ที่หน้าประตูรั้วโจวเอ้อร์กังในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวใหม่ที่แม่ตัดให้ สะพายห่อผ้าด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เขาหันมากราบลาแม่และพ่อที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองเพื่อไปรายงานตัวเข้าทำงานที่โรงงานเครื่องจักร แบกความหวังของคนทั้งตระกูลไว้บนบ่าเมื่อลูกชายคนรองลับสายตาไปแล้ว หลินชิงเหอก็ปิดประตูรั้วลงกลอนแน่นหนา หันกลับมาเผชิญหน้ากับภารกิจสำคัญที่รออยู่ภายในห้องนอนใหญ่นั่นคือการดูแลคนป่วยภายในห้องนอนที่ปิดมิดชิด แสงแดดรำไรส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่างเข้ามาตกกระทบใบหน้าคมเข้มของโจวต้าหนิวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเตาแม้จะผ่านพ้นวิกฤตเมื่อวานมาได้ แต่พิษไข้จากการบาดเจ็บและแผลที่ขาหักยังคงรุมเร้า ชายชาตรีที่เคยแข็งแรงดั่งหินผา ตอนนี้ดูเปราะบางราวกับเครื่องเคลือบ หลินชิงเหอเดินไปที่ข้างเตียง ในมือถือชามกระเบื้องใบเล็กที่บรรจุน้ำพุวิเศษจากมิติ เธอแสร้งทำเป็นผสมยาสมุนไพรสีดำคล้ำลงไปเล็กน้อยเพื่อตบตา"ต้าหนิวตื่นมากินยาก่อน" เธอเรียกเสียงเบา พลางประคองศีรษะสามีให

เสียงเรียบๆ ของหลินชิงเหอดังขึ้น แต่กลับกระแทกกระทั้นเข้าไปในใจคนฟังจนสะดุ้งโหยง"พระอาทิตย์ขึ้นจนจะเผาก้นอยู่แล้ว ยังไม่รีบไปทำงานอีกหรือไง? หรือจะรอให้ฉันจุดธูปเชิญไปลงนา?"จางลี่เม้มปากแน่นเธอสะกิดเอวสามีแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะดัดเสียงให้อ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามฉีกยิ้มประจบประแจง"แม่... คือว่าวันนี้พี่ต้ากังเขาดูไม่ค่อยสบาย ปวดหัวตัวร้อนเหมือนจะเป็นไข้ ขอลางานวันนึงไม่ได้เหรอจ๊ะให้เขาพักสักวันเถอะนะจ๊ะแม่ ผัวฉันทำงานหนักมาตลอด"โจวต้ากังรีบแกล้งทำท่ากุมขมับ ร้องโอดโอยสมทบเมีย "โอ๊ย ใช่ครับแม่หัวจะระเบิดอยู่แล้วสงสัยจะตากลมเมื่อวานมากไปหน่อย""ไม่สบาย?" หลินชิงเหอเลิกคิ้วสูงแค่นหัวเราะในลำคอ "เมื่อวานตอนแย่งชามข้าวเหล็กกับน้องฉันยังเห็นแกกระโดดโลดเต้น เถียงคอเป็นเอ็นแข็งแรงเหมือนควายเปลี่ยวอยู่เลยนี่ พอไม่ได้งานปุ๊บก็ป่วยปั๊บเชียวรึ ช่างเป็นโรคที่รู้กาลเทศะจริงๆ นะ!"เธอเดินเข้าไปใกล้โจวต้ากัง จ้องหน้าลูกชายคนโตที่ก้มหน้างุดหลบสายตาด้วยความละอาย"ฟังนะต้ากังอย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ตอนนี้พ่อแกขาหักทำงานไม่ได้ เจ้ารองก็ต้องไปทำงานโรงงานเพื่อหาเงินสดเข้าบ้าน หน้าที่ทำนาเก็บแต้มค่า

เธอสะบัดก้นเดินหนีเข้าห้อง ปิดประตูดัง ปัง! ทิ้งให้บรรยากาศดีๆ เสียไปวูบหนึ่ง โจวเอ้อร์กังยืนงงทำหน้าไม่ถูก แต่หลินชิงเหอไม่สนเธอก้มลงเก็บลูกอมขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วยื่นให้เสี่ยวเม่ย"ไม่ต้องไปสนใจคนบ้า" เธอสั่งเสียงดัง "เสี่ยวเม่ย! เอาเนื้อหมูไปล้างเย็นนี้แม่จะทำ หมูตุ๋นน้ำแดงหม้อใหญ่ฉลองให้พี่รองแก! ใส่ซีอิ๊วเยอะๆ ให้น้ำขลุกขลิก กินกับข้าวสวยร้อนๆ ส่วนใครที่ไม่กินเส้นกับเราก็ให้มันกินลมกินแล้งไป!"เย็นวันนั้นกลิ่นหอมรัญจวนใจของหมูตุ๋นน้ำแดงที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ละลายในปาก ลอยตลบอบอวลไปทั่วบ้านตระกูลโจว ในขณะที่ห้องโถงกลางเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข แต่ในห้องมืดๆ ของบ้านใหญ่ โจวต้ากังได้แต่นั่งกอดเข่ากลืนน้ำลายลงคอ ฟังเสียงท้องร้องโครกคราก ในใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความน้อยเนื้อต่ำใจ โดยมีจางลี่นั่งจ้องประตูด้วยสายตาอาฆาตแค้นอยู่ข้างๆบทเรียนครั้งนี้ราคาแพงนักแต่มันยังไม่จบ เพราะความโลภของจางลี่กำลังจะนำพาหายนะครั้งใหม่มาสู่ครอบครัวในไม่ช้า! ค่ำคืนนั้นพายุฝนฤดูใบไม้ผลิโหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นกึกก้องไปทั่

 "แจก!?" จางลี่ร้องเสียงหลง "แม่จะบ้าเหรอ! ไข่ตั้ง 100 ฟอง! เก็บไว้กินเองได้เป็นเดือนนะแม่เอาไปแจกคนอื่นทำไม เสียดายของ!"ความงกและความอิจฉาทำให้จางลี่ทนไม่ได้ ทำไมทีตอนฉันแต่งเข้าบ้าน แม่ไม่เห็นฆ่าไก่เลี้ยงบ้างเลย! พอสะใภ้รองมีลูกแม่ถึงกับเทหมดหน้าตักขนาดนี้!"หุบปาก!" หลินชิงเหอตวาด "ของของฉัน ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน! ถ้าแกอยากได้หน้าแบบนี้ ก็รีบๆ มีลูกให้ได้สิ! ไม่ใช่แต่งมา 3 ปี มีดีแค่กินกับขี้!"คำด่านั้นเจ็บแสบจนจางลี่หน้าชาหล่อนเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ"เสี่ยวเม่ยมาช่วยแม่ถือตะกร้า" หลินชิงเหอเมินจางลี่แต่งตัวด้วยชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มตัวเก่งที่ดูภูมิฐานที่สุด เดินนำออกจากบ้านด้วยท่วงท่าสง่างามจุดหมายแรกลานกลางหมู่บ้านที่พวกป้าๆ นั่งจับกลุ่มอยู่"สวัสดีจ้ะพี่น้องทุกคน" หลินชิงเหอยิ้มร่า แววตาเป็นประกายท้าทายแสงแดด"อ้าว! แม่เฒ่าหลิน หอบอะไรมาเยอะแยะน่ะ?" หลินชิงเหอเปิดผ้าคลุมตะกร้าออกพรึ่บ!แสงแดดสะท้อนเปลือกไข่สีแดงสดนับร้อยฟองจนแสบตา ชาวบ้านที่เห็นต่างพากันสูดหายใจเฮือกใ