جميع فصول : الفصل -الفصل 50

"ต้าหนิวจำเห็ดหลินจือดอกนั้นที่เก็บได้เมื่อต้นปีได้ไหม วันนี้ฉันเอาไปขายที่ร้านถงเหรินถังในเมืองมาเถ้าแก่เขาตาถึง ให้ราคามาตั้ง 800 หยวน! แถมยังให้ตั๋วมาอีกเพียบ!""800 หยวน!" โจวต้าหนิวแทบจะเป็นลมจับมือไม้สั่น "แม่เจ้าโว้ย! เห็ดดอกเดียวนี่นะ?" "ใช่จ้ะ ฉันเลยถือโอกาสซื้อจักรยานคันนี้มาเลยต่อไปนี้เวลาจะพาพ่อไปตรวจขาที่โรงพยาบาลในเมือง จะได้ไม่ต้องไปง้อเกวียนวัวใคร แล้วอีกอย่างเวลาฉันเข้าเมืองไปซื้อของมาบำรุงหลานก็จะไปได้เร็วขึ้นด้วย" หลินชิงเหอลูบเบาะหนังสีดำมันวับ"ส่วนเจ้ารองไว้เขากลับมาจากโรงงานวันหยุดเมื่อไหร่ คงจะตกใจน่าดูที่มีรถขี่กลับไปทำงาน ไม่ต้องเดินขาลากเหมือนแต่ก่อน""ขอบคุณจ้ะแม่แม่คิดเผื่อทุกคนจริงๆ" หวังชุนฮวาซาบซึ้งใจน้ำตาคลอเบ้า"เย็นนี้เราจะฉลองกัน!" หลินชิงเหอประกาศตัดบทดราม่า "แม่ซื้อซี่โครงหมูมา 2 จิน เดี๋ยวจะทำซี่โครงตุ๋นน้ำแดง กับผัดกะหล่ำปลีใส่กากหมูกินกับข้าวสวยร้อนๆ!""เย้!" เสี่ยวเม่ยร้องเฮลั่นบ้านบรรยากาศในบ้านตระกูลโจวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข กลิ่นหอมของอาหารเริ่มโชยออกมาจากครัว ผสมผสานกับกลิ่นอายของความเ

 เด็กชายสองคนนั้นจ้องมองซี่โครงหมูพลางกลืนน้ำลายดังเอือก ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหยิบกินโดยไม่รอมารยาทโจวต้าหนิวหน้าเสียเขาเป็นคนซื่อๆ และเกรงใจญาติพี่น้องของภรรยามาโดยตลอด ได้แต่อึกอัก"เอ่อ... พี่ใหญ่ พี่สะใภ้คือว่า..." แต่หลินชิงเหอไม่ใช่โจวต้าหนิว และเธอก็ไม่ใช่หลินชิงเหอคนเดิมที่ยอมให้ครอบครัวเดิมขูดรีดอีกต่อไป ร่างระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมือข้างหนึ่งคว้าไม้กวาดด้ามยาวที่วางพิงผนังไว้มั่น แววตาแผ่รังสีอำมหิตจนอากาศในห้องเย็นลงฉับพลัน"ใครเชิญพวกแก?"น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังดังก้อง ทำให้เด็กสองคนที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบหมูถึงกับชะงักค้าง "ตอนฉันป่วยหนักนอนซมอยู่บนเตียงใกล้ตาย ไม่เห็นพวกแกโผล่หัวมาดูดำดูดีสักคน แม้แต่ไข่ไก่สักฟองก็ไม่เคยเห็น!" หลินชิงเหอตวาด "แต่พอได้กลิ่นเนื้อกลิ่นเงิน เข้าหน่อยก็รีบแจ้นมากันเชียวนะ!""นังน้องเวร! แกพูดกับพี่ชายแบบนี้รึ!" พี่ชายตระกูลหลินโกรธจนหน้าแดงก่ำ "เงินทองของแกก็เหมือนของตระกูลหลินแกจะเก็บไว้กินคนเดียวได้ยังไง ช่างอกตัญญูนัก!""อกตัญญูรึ?" หลินชิงเหอหัวเราะเสียงสูง "ฉันแต่งเข้าตระกูลโจ

 ภาพที่เห็นทำให้เขาก้าวขาไม่ออก ราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้นหวังชุนฮวากำลังนั่งอยู่บนเตียงเตาที่ปูด้วยผ้าห่มนวมสะอาดสะอ้าน ในอ้อมแขนของเธอมีทารกน้อยห่อตัวด้วยผ้าฝ้ายสีอ่อนกำลังหลับปุ๋ย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงคือสภาพของทั้งคู่ หวังชุนฮวาไม่ได้ดูหน้าตอบเซียวผมเผ้ารุงรัง หรือผอมแห้งเหมือนศพเดินได้แบบที่เขาคิดไว้ แก้มของเธอมีสีเลือดฝาด ริมฝีปากอิ่มเอิบดูมีน้ำมีนวลผิดหูผิดตายิ่งกว่าตอนก่อนท้องเสียอีก ส่วนเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดนั้นหวังชุนฮวาเงยหน้าขึ้นมาเห็นสามี ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความดีใจ "พี่กลับมาแล้ว!"โจวเอ้อร์กังเดินเข้าไปใกล้ๆ มือไม้สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปแตะแก้มยุ้ยๆ ของลูกชาย"นี่... นี่ลูกเราเหรอ?" ทารกน้อยวัยเดือนเศษตัวขาวจั๊วะ แก้มป่องจนแทบจะปิดลูกตา แขนขาเป็นปล้องๆ เหมือนรากบัว ดูสมบูรณ์แข็งแรงจนน่าหมั่นเขี้ยว ต่างจากลูกแมวขี้โรคที่เขาเห็นแวบๆ เมื่อเดือนก่อนราวฟ้ากับเหว"ใช่จ้ะพี่" หวังชุนฮวายิ้มกว้างน้ำตาคลอเบ้า "พี่ดูสิ ลูกอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก แม่... แม่ดูแลพวกเราดีเหลือเกินจ้ะ" เธอเล่าด้วยน้ำเสียงตื้นตัน"ตั้งแต่พี่กลับโรง

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ของในตะกร้าของหลินชิงเหอก็พร่องไปจนเกือบหมด น้ำตาลทรายขาวกิโลกรัมละ 1.5 หยวน ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะช่วงนี้ใกล้เทศกาล ผู้คนต้องการน้ำตาลไปทำขนมแต่โควตาของรัฐไม่พอหลินชิงเหอนับเงินในกระเป๋าเสื้อ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เงินหยวนปึกใหญ่เกือบ 30 หยวน! เทียบกับค่าแรงคนงานในโรงงานทั้งเดือนที่ได้แค่ 20-30 หยวน เธอหาได้ภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง! แถมยังได้ ตั๋วเนื้อตั๋วผ้าและตั๋วอุตสาหกรรม มาอีกเพียบ!"นี่สินะพลังของระบบเศรษฐกิจ" หลินชิงเหอลอบยิ้ม เธอกวาดตามองไปรอบๆ ตลาดมืดแห่งนี้ คนในยุคนี้ไม่ได้ยากจนทุกคน หลายคนมีเงินเก็บซ่อนไว้ในไหใต้ดิน แต่พวกเขาไม่มีที่ใช้เงินเพราะสินค้าขาดแคลน และเธอคือคนที่มีสินค้าเหล่านั้น!"พอแค่นี้ก่อน" หลินชิงเหอบอกตัวเองอย่างมีสติ ความโลภคือหนทางสู่หายนะ เธอรีบเก็บของที่เหลือซึ่งมีแค่นิดหน่อยแล้วเดินออกจากตรอกนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกลาดตระเวนจะผ่านมาขากลับหลินชิงเหอแวะร้านขายยาถงเหรินถัง ซื้อสมุนไพรจีนบำรุงกระดูกมาชุดใหญ่เพื่อเป็นหลักฐาน จากนั้นก็แวะร้านค้าสหกรณ์ เดิมทีเธอคิดจะใช้ "ตั๋วเนื้อ" ที่เพิ่งได้มาลองซื้อหมูดูบ้า

"เห็นไหมล่ะ!" หลินชิงเหอแสร้งตีหน้าขรึมตบโต๊ะฉาดใหญ่จนทุกคนสะดุ้ง"ฉันบอกแล้วว่ายาที่ร้านถงเหรินถังน่ะของจริง! หมอเฒ่าคนนั้นบอกว่าถ้ากินแล้วมีอาการคันแสดงว่ายากำลังเดิน! เงิน 800 หยวนที่ขายเห็ดได้ ฉันทุ่มซื้อยาดีที่สุดมาให้พี่ เพื่อกู้ขาพี่คืนมาจากนรก เห็นผลทันตาเลยใช่ไหม!"คำพูดของแม่เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจลูกๆ โจวเอ้อร์กังมองพ่อที่กำลังน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ แล้วหันมามองแม่ด้วยความซาบซึ้งจนจุกอก "แม่... แม่ยอมเสียเงินตั้งมากมายเพื่อรักษาพ่อทั้งที่หมอในอำเภอบอกให้ตัดใจแล้วแท้ๆ"ในยุคนี้ เงิน 800 หยวนคือเงินมหาศาล สามารถสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่ได้สบายๆ แต่แม่กลับเลือกที่จะทุ่มเงินทั้งหมดเพื่อรักษาขาของพ่อ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยนี่คือความรักที่ยิ่งใหญ่หาที่เปรียบมิได้!"ขอบคุณครับแม่! แม่ช่างประเสริฐจริงๆ!" โจวเอ้อร์กังทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะให้แม่หนึ่งทีเสียงดัง ตึง ด้วยความกตัญญูจากก้นบึ้งหัวใจ"ขอบคุณค่ะแม่! บุญคุณครั้งนี้พวกเราจะไม่มีวันลืม!" หวังชุนฮวาก็รีบยกมือไหว้ท่วมหัวน้ำตาไหลอาบแก้มหลินชิงเหอโบกมืออย่างรำคาญๆ แต่ในใจพึงพอใจมากที่แผนการซื้อใจสำเร็จอย่างงดงาม ซึ