ลมหนาวเดือนธันวาคมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างกระดาษของกระท่อมปลายนาสั่นไหวราวกับจะหลุดออกมาทั้งบาน ความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกดำ แต่สิ่งที่หนาวเหน็บกว่าอากาศ คือใจคนภายในกระท่อมที่มืดสลัวและเหม็นอับโจวต้ากังนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง สายตาว่างเปล่าจ้องมองเปลวไฟริบหรี่ในเตา เสียงของจางลี่ภรรยาตัวดีที่เพิ่งกลับมาจากถูกเกณฑ์ไปใช้แรงงานยังคงบ่นพึมพำไม่หยุดปากเหมือนแมลงวันที่บินตอมหู"แม่พี่จะขายบ้านจริงๆ เหรอแล้วเงินล่ะ? เงินตั้งหลายร้อยหยวนนั่นแม่แกจะเอาไปคนเดียวเหรอไม่ได้การล่ะ! พรุ่งนี้พี่ต้องไปทวงส่วนแบ่ง! พี่เป็นลูกชายคนโตนะ สมบัติครึ่งหนึ่งต้องเป็นของพี่!"จางลี่ยิ่งพูดยิ่งตาลุกวาวความโลภบังตาจนมองไม่เห็นความจริงตรงหน้า "ต้ากัง! พี่ได้ยินที่ฉันพูดไหมพรุ่งนี้ไปดักรอหน้าบ้านแต่เช้า ถ้าแม่ไม่ให้เงินพี่ก็นอนขวางประตูมันซะเลย!"โจวต้ากังค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยขลาดเขลาและหัวอ่อน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและรังเกียจ"พอได้แล้ว..." เขาพูดเสียงเบา"อะไรนะ?" จางลี่แว้ดใส่"ฉันบอกว่าพอได้แล้ว!" โจวต้ากังตะคอกสุดเสียงจนจางลี่สะดุ้งโหยง เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ผอมโซจนเห็นซี่โครง
اقرأ المزيد