تسجيل الدخولKabanata 155Hindi pa rin tuluyang bumibitaw si Camelia sa kamay ni Calvin kahit na pabalik na sila sa loob ng ballroom. Ang kanyang mga daliri ay patuloy na nakahawak nang mahigpit sa braso ng lalaki, na para bang natatakot siyang bigla itong mawala sa sandaling magbaba siya ng bantay. Ang musika ay mahinang tumutugtog pa rin sa buong silid, at ang mga panauhin ay bumalik na sa pakikipag-usap tulad ng karaniwan, ngunit ang ilang mga tao ay nagsimula nang makapansin kay Calvin na nakatayo sa tabi ni Camelia.At sa loob lamang ng ilang segundo, ang kapaligiran ay agad na naging maingay."...Teka.""Si Calvin Ashford ba 'yan?""Hindi ba't nasa coma siya?"Ang mga bulungan ay nagsimulang kumalat sa iba't ibang sulok ng ballroom.Lumingon muli si Camelia upang tingnan si Calvin para lamang makasigurado na hindi siya nananaginip. Ngunit ang lalaki ay mukha lamang relaxed habang inaayos ang kulyar ng kanyang puting suit."Tunay ka talagang buhay, 'di ba?" mahinang tanong ni Camelia.Sumulya
Kabanata 154Si Camelia ay nakatayo pa rin nang matigas sa balkonahe ng ballroom, ang kanyang paghinga ay hindi pantay. Ang kanyang mga labi ay mainit pa rin pagkatapos ng biglaang halik na iyon, habang ang lalaking nakamaskara sa kanyang harap ay mukhang kalmado na para bang hindi niya kakatapos lamang na halos patigilin ang tibok ng kanyang puso.Sa loob ng ilang segundo, si Camelia ay nakatingin lamang sa kanya gamit ang mga matang malalaki na puno ng kawaniang-paniwala.Pagkatapos ay sumabog agad ang kanyang mga emosyon."Napakabaliw mo talaga!" sigaw niya habang itinutulak nang malakas ang dibdib nito.Ang lalaking nakamaskara ay umurong nang kalahating hakbang, ngunit isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang mga labi.Lalo pang nainis si Camelia."Sinabi ko na sa 'yo na may asawa na ako!""Alam ko.""Kung ganoon, bakit mo pa ako patuloy na ginagambala?!"Itinagilid nang bahagya ng lalaki ang kanyang ulo. "Dahil seryoso ako."Nag-ihip ng dila sa pagkadismaya si Camelia. "Wala
Kabanata 153Ang mga kristal na ilaw sa marangyang ballroom ng hotel ay patuloy pa ring nagpapakalat ng mainit na liwanag kahit na ang piging ng kasunduan ng kasal ay halos matapos na. Ang musikang orkestra ay mahinang tumutugtog sa sulok ng silid, na nakikihalo sa mga pag-uusap ng mga panauhin na nagpapatuloy pa rin sa pag-enjoy ng hapunan at alak. Sa pangunahing entablado, ang mga puti at pilak na palamuting bulaklak ay napakarangal pa ring tignan sa paligid nina Juna at Ziyi, na walang patid sa pagtanggap ng mga pagbati.Tunay na napakaganda ni Ziyi nang gabing iyon. Ang mahabang puting gown na may mga detalye ng perlas ay eleganteng bumabagay sa kanyang pigura, habang ang kanyang itim na buhok ay nakaayos sa isang simpleng sanggalang na may ilang mga strand na banayad na bumabagsak sa tabi ng kanyang mukha. Sa kanyang tabi, nakasuot si Juna ng katugmang puting suit na nagpagawa sa kanya na magmukhang mas sariwa kumpara noong dalawang taon ang nakalipas nang una siyang magising mul
Kabanata 152Ang dalawang taon ay lumipas nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ni Camelia. Maraming bagay ang nagbago sa loob ng panahong iyon. Ang Collyn Group ay muling nakatayo nang matatag, ang mga pangunahing proyekto ay nagsimula nang tumakbo nang maayos, at ang pangalan ni Camelia ay dahan-dahang naging kilala sa internasyonal na mundo ng disenyo. Ang kanyang mga gawa ay ilang beses na lumitaw sa mga sikat na magazine ng moda at interior, at maging ang ilang mga kilalang tao ay nagsimula na ring magsuot ng kanyang mga likha.Ngunit sa likod ng lahat ng mga tagumpay na iyon, may isang bagay na hindi kailanman tunay na nagbago.Si Calvin ay hindi pa rin nagkakamalay.Nang gabing iyon, ang ballroom ng isang marangyang hotel sa sentro ng lungsod ay puno ng mga inanyayahang panauhin. Ang mga kristal na ilaw ay nagpapakalat ng banayad na liwanag sa buong silid, habang ang tunog ng musika ng piyano ay nagdudulot sa kapaligiran ng kasunduan na magmukhang mainit at elegante.Ang araw na
Kabanata 151Muling naging tahimik ang silid ng ICU matapos ang mga daliri ni Calvin, na tila gumalaw kanina, ay muling nanatiling walang galaw nang walang anumang tugon. Si Camelia ay nakakahawak pa rin nang mahigpit sa kanyang kamay, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa mukha ng lalaki habang pinipigil ang kanyang paghinga, umaasa na ang mga talukap ng mata ni Calvin ay muling gagalaw.Ngunit walang anuman.Ang monitor sa tabi ng kama ay patuloy na tumutunog nang pantay tulad ng dati. Walang pagbabago. Walang palatandaan na si Calvin ay tunay na nagkakamalay.Dahan-dahan, ang pag-asang pansamantalang nagliwanag sa loob ng dibdib ni Camelia ay muling bumagsak.Dahan-dahang ibinaba niya ang kanyang ulo habang nagpapakawala ng isang nanginginig na hininga."Akala ko..." mahina niyang ibinulong, "akala ko nagising ka na..."Ang kanyang kamay ay nakahawak pa rin kay Calvin nang mahigpit na para bang natatakot siyang bumitaw kahit kaunti lang.Ilang segundo ang nakalipas, ang kanyang puso
Kabanata 150Halos isang linggo ring nanatili si Camelia sa Singapore upang samahan si Jonathan sa kanyang paggaling. Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ni Juna. Hindi na kasingpula ng unang araw ng kanyang pagkagising ang kanyang mukha, at naging mas matatag na ang kanyang mga hakbang, bagama't nangangailangan pa rin siya ng tulong paminsan-minsan. Nang umagang iyon, sa wakas ay bumalik na silang dalawa sa New York gamit ang pribadong eroplano ng pamilya Ashford.Sa kabuuan ng biyahe, ilang beses na sumulyap si Camelia kay Juna habang nakaupo ito sa tabi ng bintana at nagbabasa ng mga ulat ng kumpanya sa kanyang tablet. Ang makita lamang ang kanyang kapatid na gumagawa ng isang simpleng bagay na tulad niyon ay sapat na upang gumaan ang kanyang pakiramdam."Kagagaling mo lang. Huwag ka munang magtrabaho agad," mahinang pangaral ni Camelia habang sumusulyap sa screen ng tablet.Nasinghal nang mahina si Juna nang hindi inilalayo ang tingin. "Nagbabasa lang ako.""Ang pagbabasa ng mga
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang
Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapat
Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala ka
“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri,







