All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 21 - Chapter 30

องค์ชายแปดขยับกายกระสับกระส่ายเพราะไม่อาจหาเหตุผลใดทูลขอนางได้ พระมารดาของเขาไม่มีบารมีมากพอที่จะขอนางกำนัลจากเต๋อเฟย และเต๋อเฟยก็ไม่มีความจำเป็นต้องยกเด็กคนนี้ให้เขา และหากคิดลักลอบสานความสัมพันธ์กับโฉมงามผู้เลื่องลือคนนี้ นอกจากจะเสี่ยงความแตกจนชื่อเสียงแปดเปื้อนแล้วยังเสี่ยงถูกเสด็จพ่อประณามเอาได้ได้ไม่คุ้มเสีย...องค์ชายแปดตัดสินใจรามือจากนาราองค์ชายคนอื่นๆ เองก็แสดงอาการครุ่นคิดไม่ต่างกัน มีเพียงองค์ชายสี่อิ้นเจินที่มีสีหน้าเรียบเฉย ไม่บ่งบอกพื้นอารมณ์ใดๆ เขาสงบนิ่งเพราะรู้ว่าหญิงเจ้าเล่ห์แสนกลอย่างนางย่อมหาทางเอาตัวรอดได้สบายๆ อยู่แล้ว เขารู้ว่านางจะเลือกตอบอะไร และเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเข้าร่วมวงแย่งชิงหญิงผู้นี้แต่อย่างใดเพราะเขามิได้สนใจนางอิ้นเจินหยิบสร้อยพลอยที่ยืดจากนาราขึ้นมาตรวจสอบ มันเป็นสร้อยประดับจี้พลอยหลากสี รูปแบบเรียบๆ ก็จริงแต่มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแปลก ปลายนิ้วแกร่งไล่ไปตามเม็ดพลอยแต่ละสี เขาเป็นนักสะสมผลงานศิลปะอยู่ไม่น้อยจึงมองออกว่าสร้อยเส้นนี้ใช้ช่างฝีมือชั้นเลิศ และพลอยที่ฝังอยู่ไม่ใช่พลอยมันคืออะไร?

การปรากฎตัวของนางเต็มไปด้วยปริศนาจนอิ้นเจินคำรามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ พวงดอกไม้แปลกประหลาดที่นางทำหล่นไว้รบกวนความคิดจนยุ่งเหยิงหนักขึ้น จวินอี้ประคองถาดชาเข้ามาถวายพลางเหลือบมองพวงดอกไม้นั้นด้วยความแปลกใจ ใครกันหนอช่างคิด... นำดอกไม้มาร้อยเรียงเสียงามน่าเอ็นดู จวินอี้สงสัยแต่นางไม่กล้าถามซักไซ้ถึงที่มาที่ไปของมัน“หวังเย๋ ตอนนี้ดึกมากแล้ว... คืนนี้จะพักที่เรือนไหน หม่อมฉันจะได้ส่งคนไปแจ้งเจ้าของเรือนเพคะ”“วางน้ำชาไว้ตรงนั้นแล้วไปพักผ่อนก่อนเถอะ คืนนี้ข้าจะนอนในห้องหนังสือ”“เพคะหวังเย๋” จวินอี้ฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น นางเป็นสตรีจากตระกูลชั้นสูง ได้รับการอบรมสั่งสอนทั้งการดีดพิณ ขับบทกลอน ร่ายรำและเย็บปักถักร้อย รู้จักวางตัวให้สง่างามสูงส่งดุจนางหงส์ ดังนั้นถึงแม้จวินอี้จะอ้างว้างหนาวเหน็บแค่ไหน นางก็จะไม่มีวันเอ่ยออกมาขณะกำลังเดินกลับออกไป จวินอี้เหลือบดูเอกสารมากมายบนโต๊ะของสวามี นางไม่เคยก้าวก่ายงานของสวามีเลยแม้ว่างานนั้นจะหนักหนาสาหัสแค่ไหนก็ตาม แต่ครั้งนี้สะกิดความสงสัยของจวินอี้จนว้าวุ่น……

เมื่อยงชินหวังเสด็จไปถึงหน้าตำหนักไท่เหอเตี้ยน องค์ชายสิบสามก็กำลังมึนงง พยายามก้าวขาขึ้นบันไดหยกขาวทีละขั้นแบบโซไปเซมา ปากก็พร่ำบ่นบทกวีตัดพ้อ เทียนจื้อรีบเข้าไปประคองนายและเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด นางกำนัลหนิงเอ๋อร์สบตาองค์ชายสี่ ก่อนจะแบมือ กระดิกนิ้วดุ๊กดิ๊ก            “ขอเงินหนึ่งอีแปะเพคะ”            ร่างสูงใหญ่ส่งให้ แต่นารายังแบมือต่อ “ถ้าได้อีกสักหนึ่งพวงโตๆ ก็คงดีไม่น้อยนะเพคะ”            “ฮึ่ม!” เขาจำต้องยอมทำตามนางกำนัลตัวน้อย พยักหน้าให้คนติดตามส่งเงินที่นางรีดไถให้ไป ถ้าทำไม่ได้อย่างที่โม้ล่ะน่าดู!เมื่อได้ของที่ต้องการนางจึงย่อกายลงเพื่อตรวจดูระดับความเมาขององค์ชายสิบสาม ผลปรากฎว่าเขาแค่เมาระดับนักปราชญ์ อาการคือจะรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาล และมักจะชอบเผื่อแผ่ความรู้โดยที่ไม่สนใจว่าคนอื่นจะต้องการหรือไม่ ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องอะไรเขาจะกลายเป็

เต๋อเฟยหยิบพัดกลมเขียนลวดลายกระต่ายเคียงคู่ให้อีกอย่าง “จงดูพัดนี้แล้วพิจารณาความหมายให้ดี เจ้าอยู่ในฐานะชายาเอก สิ่งที่ควรกระทำคือปกป้องสายเลือดขององค์ชาย”“เพคะ” กระต่ายเป็นสัตว์ที่มีลูกมีหลานมากล้น จวินอี้จ้องมองพัดของเต๋อเฟยด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง คิดวนเวียนซ้ำซาก หากความหวังของเต๋อเฟยเป็นจริง ความกลัดกลุ้มที่สะสมอยู่ในอกก็คงจะบรรเทาเบาบางลงขอเพียงมีทายาท ขอเพียงมีเชื้อสายของหวังเย๋ในท้อง นางก็จะได้เป็นพระชายาเอกตลอดไป…หลังจากเข้าเยี่ยมเต๋อเฟยเสร็จเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของจวินอี้แจ่มใสขึ้น ระหว่างทางกลับออกจากวังก็บังเอิญเจอเหลียงเฟยเข้าพอดี จวินอี้ย่อกายคำนับและหยุดพูดคุยตามมารยาทสักครู่“ต้องลำบากชายาสี่เข้าวังบ่อยๆ แล้วนะเพคะ เต๋อเฟยดูสดชื่นขึ้นทุกครั้งที่ท่านมาเยี่ยมเลย” เหลียงเฟยยิ้มแย้มทักทายอย่างเอ็นดู เพราะแต่เดิมจวินอี้ก็เคยเกือบจะได้เป็นสะใภ้ของเหลียงเฟย แต่อย่างที่รู้กันอยู่ว่าเชื้อสายชาวฮั่นในกายของเหลียงเฟย ทำให้ไทเฮาทรงเสียดายหากจะยกจวินอี้ให้องค์ชายแปด แม้จะไม่ได้ผูกชะตาเป็นแม่ผัวสะใภ้กัน แต่จวินอี

วันนี้เต๋อเฟยกับหรงเฟยเองก็เสด็จมาชมงิ้วด้วย เหลียงเฟยแทบจะไม่เห็นทั้งสองคนนี้อยู่ในสายตา แต่ก็เข้ามาพูดคุยตามมารยาทเพียงสั้นๆ ก่อนจะเข้าไปนั่งเคียงข้างอี้กุ้ยเฟยซึ่งนั่งเด่นเป็นประธาน ทรงสวมหมวกเตี้ยนซึ่งเป็นหมวกที่ประดับตกแต่งด้วยอัญมณีต่างๆ อาทิเช่นทอง หยก ทับทิม ไพลิน ไข่มุก ปะการัง อำพัน หินโมรา หินมูลนกการะเวกและขนนกกระเต็น แม้กระทั่งรองเท้ายังปักไหมทองเพิ่มความสูงสง่า สวมชุดแต่งกายฉ่างอีสีม่วงเข้มปักลวดลายทรงพลัง แขนเสื้อยาวคลุมหลังมือ สอดรับและเสริมให้ปลอกหุ้มเล็บหยกยาวเรียวโผล่พ้นชายเสื้อดูสวยงามขับราศียิ่งขึ้นไปอีก นาราเพิ่งจะเคยเจออี้กุ้ยเฟยเป็นครั้งแรกยังนึกชื่นชมรสนิยมการแต่งตัวของพระนาง            บรรดาองค์ชายทั้งหลายนั่งรวมตัวกันอยู่ที่อีกฟากของเวที องค์ชายแปดสั่งให้คนนำชาหลงจิงจากทะเลสาบตะวันตกของหางโจวไปถวายอี้กุ้ยเฟย พระนางจึงมอบขนมเปี๊ยะชั้นเลิศเป็นการตอบแทน ทั้งสองฝ่ายต่างแสดงออกชัดเจนว่าให้การสนับสนุนกันและกัน เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าหากขาดคนใดคนหนึ่งไป อำนาจของทั้งสองฝ่ายก็จะสั่นคลอน สถานะขององค์ชา