All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 11 - Chapter 20

 “อี้กุ้ยเฟยทำราวกับท่านเป็นสุนัข หวีหยกพม่าอะไรกัน จงใจข่มเหนียงเหนียงให้รับของเหลือเดนจากนางชัดๆ” ตงกั๋ว นางกำนัลคนสนิทของเหลียงเฟยเจ็บแค้นแทนผู้เป็นนายยิ่งนัก ทันทีที่เหลียงเฟยนั่งเสลี่ยงกลับตำหนัก ตงกั๋วจึงอดรนทนไม่ไหว บ่นออกมาดังๆ“ฝ่าบาททรงรักและทะนุถนอมเหนียงเหนียงเป็นพิเศษยิ่งกว่าใคร ทำให้นางอิจฉาจนหาเรื่องแกล้งท่านไม่พอ ยังกล้าพูดอีกว่าถ้าไม่มีนางช่วย องค์ชายแปดจะได้เป็นแค่เจิ้นกั๋วกง ช่างไม่ประมาณตนเสียบ้างเลย!”“ทำอย่างไรได้เล่าตงกั๋ว ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ข้าเกิดมาเป็นฮั่น ถึงจะมียศศักดิ์แต่ก็ต้องบากหน้าไปหาคนโน้นคนนี้ให้ช่วยคุ้มครองลูกข้า ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน...”“เราไปผูกมิตรกับหรงเฟยดีมั้ยเพคะ”“หรงเฟยน่ะหรือ นางมีแต่จะดูถูกข้า” เหลียงเฟยนึกเย้ยหยันเมื่อนึกถึงอดีต สมัยก่อนนั้นเหลียงเฟยยังเป็นเพียงสนมชั้นตาอิ้งตัวเล็กๆ แถมยังเป็นชาวฮั่น ความเป็นอยู่จึงยากลำบากกว่าคนอื่นๆ ส่วนหรงเฟย... นางก้าวเข้าวังมาในตำแหน่งผินตั้งแต่ยังไม่ได้ถวายตัวด้วยซ้ำ “ทุกครั้งที่น

บทที่ 4 ดักกระรอก              เฮ้อ เกือบไปแล้ว!            นารากลั้นหายใจขณะแอบหลบอยู่ด้านหลังตุ๊กตาสิงโตหินแกะสลักไม่ไกลจากพุ่มไม้เดิมมากนัก โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นมาช่วยขัดจังหวะให้นางสบช่องหนีไปได้ นาราจึงพยายามซ่อนตัวให้เงียบสุดชีวิต คลานเข่าเป็นทหารราบหลบไปตรงนั้นหลบตรงนี้ นางหลงทางเสียแล้วจึงรีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับไปอีกครั้งจนไม่ทันระวังรอบตัว            แกรบ!เสียงใครบางคนเหยียบกิ่งไม้ ฝีเท้าของผู้ที่มาถึงเงียบเชียบเบากริบทั้งๆ ที่พื้นดินบริเวณนั้นมีเศษกิ่งไม้ใบไม้ร่วงอยู่มากมายเต็มไปหมด เขาเดินเงียบเชียบแต่กลับจงใจเหยียบกิ่งไม้ดังข้างหูส่งเสียงให้นางรู้ตัว ซึ่งถึงจะรู้ตัวก็ไม่สามารถหาเวลาหลบพ้นได้แล้วคนผู้นี้เชี่ยวชาญการไล่ล่ายิ่งนัก...นารารู้สึกถึงเงาสูงใหญ่ยืนตระหง่านค้ำศีรษะนางอยู่ด้านหลัง ก่อเกิ

นางคือแม่หญิงสารภี” อิ้นเสียงกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง องค์ชายสี่อิ้นเจินก็งง ส่วนนาราสำลักพรืด รีบกดพลอยสีแดงแล้วกรอกข้อมูลลงไปใหม่ แต่จะกรอกว่าอะไรดีเล่า?!            “ขะ...เขาก็หมายความว่า ฉันเป็นลูกสาวขุนนางใหญ่ มีสารถีพาเข้าวังแล้วแวะไปเยี่ยม... เอ่อ... แวะมาเยี่ยม... ก็นั่นแหละ”            นาราแถสดแถเปื่อยไม่ยอมจำนน ในเมื่อนางมีผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่เป็นพวกแล้ว เรื่องอะไรจะยอมรับง่ายๆ แต่ทว่านาราประเมินชายคนนี้ต่ำเกินไป อิ้นเจินเคยได้รับมอบหมายจากคังซีเป็นการส่วนพระองค์ ให้ชำระความจากพวกขุนนางกังฉิน การสอบสวนไล่ล่าเป็นงานถนัดของเขาอยู่แล้ว มุมปากหยักได้รูปของเขาจึงยกขึ้นเล็กน้อย บิดข้อมือเพื่อดึงร่างเพรียวบางไปประจันหน้ากับองค์ชายอิ้นเสียง            “เขารู้จักเจ้า แล้วเจ้าล่ะ รู้จักชื่อของเขาหรือไม่”        &

“เลิกทะเลาะกันจุกจิกข้างหูข้าเสียที มู่กุ้ยเหรินมีน้ำใจคิดถึงข้า เจ้าก็เลิกแขวะนางได้แล้ว ส่วนเจ้าเองก็เด็กกว่าจิ้งกุ้ยเหริน อย่าทำตัวล่วงเกินนางอีก หรงเฟยก็อยู่ที่นี่ ไม่อายนางบ้างหรือ”“เพคะ”จิ้งกุ้ยเหรินยิ้มเจื่อนๆ ให้หรงเฟย ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกันดีจึงส่งสายตาหลิ่วไปมา หรงเฟยรู้ว่าจิ้งกุ้ยเหรินรำคาญเด็กขี้อวดผู้นี้เต็มที ทรงอยากจะช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสิทธิ์ตัดสินใจอยู่ที่อี้กุ้ยเฟย และใครๆ ต่างก็รู้ว่ามู่กุ้ยเหรินเป็นคนของฝั่งนั้น ทำให้ไม่มีใครกล้าแตะต้อง หรงเฟยจึงได้แต่ส่งสายตาเอาใจช่วยให้อดทน“อาการของนางดีขึ้นบ้างแล้วยัง”“เพคะ แต่ยังดูตื่นตกใจอยู่มาก เดิมทีพี่เต๋อก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว หมอหลวงจึงสั่งเทียบยาให้ทานอีกชุดเพื่อผ่อนคลายเพคะ”ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์รับทราบ“เจ้าไม่ค่อยสบาย ป่วยอยู่บ่อยๆ ไม่จำเป็นต้องลำบากมาเหยียนชีกงด้วยตัวเองเลย” ฮ่องเต้รับสั่งด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้ว่าหรงเฟยจะเริ่มล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา ไม่สดสวยเท่านางสนมรุ่นเด็กๆ แล้วก็จริง แต่ฮ่องเต้ก

นารากะพริบตาถี่ๆ พริบตาเดียวน้ำตาหยดใสๆ ก็คลอล้อดวงตากลมโต นาราหันไปสบตาเขา ยักคิ้วเป็นเชิงถาม... เป็นไง... น่าสงสารพอยัง?อิ้นเจินถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะหันไปสบตาอิ้นเสียงซึ่งกำลังทึ่งในความสามารถของแม่หญิงสารภีนาราเพิ่มเอฟเฟกต์ด้วยการทำตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกพลัดจากอกแม่ ซบหน้าลงบนฝ่ามือแล้วเริ่มต้นสะอื้น ฮือๆ แม่จ๋าหนูกลัว... นาราสวมวิญญาณสาวน้อยไร้พิษภัยที่กำลังถูกรุมรังแก ชายใดที่ได้สบตาสั่นระริกปานน้ำผึ้งหยาดคู่นั้นจึงต่างอดนึกสงสารสาวน้อยร่างบอบบางไม่ได้นาราหันไปยักคิ้วใส่เขาอีกรอบ น่าสงสารแล้วนะ จบนะ เลิกบ่นซักทีอิ้นเจินนึกหมั่นไส้ผู้หญิงเป็นครั้งแรกในชีวิตก็คราวนี้ นางช่างกวนโทสะได้ร้ายกาจพอๆ กับความงามของนาง นางท้าทายสายตาชายฉกรรจ์ทุกคนด้วยการเปลือยผิวกายและหาได้ละอายในความเปลือยนั้น แววตาหิวโหยของผู้ชายแต่ละคนที่มองนาราทำให้เขาแทบจะหมดความอดทนนาราถูกโยนตุบลงไปกองที่พื้น ก้นกระแทกจ้ำเบ้าจนร้องโอ้ยเจ็บนะเว้ยดังลั่น ตามซ้ำด้วยผ้าคลุมไหล่ผืนใหญ่ที่อิ้นเจินเหวี่ยงให้เพื่อกันอุจาดพระเนตร นาราชักจะหงุ