บททั้งหมดของ ว่าไงคะคุณแฟนเก่า: บทที่ 21 - บทที่ 30

คุณแฟนเก่า 18 กลางคืนแหกขาตื่นมาแหกปากพรึ่บ!เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายกองอยู่บนพื้น ถูกมือหนาคว้าขึ้นมาก่อนจะโยนมันใส่ร่างเปลือยเปล่าบนเตียงนอน ซึ่งยังคงจมอยู่กับห้วงแห่งฝันหวานโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่าย ๆ“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนวะ”น้ำเสียงเคร่งขรึมจากเจ้าของห้องถือได้ว่าเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดีเรียกให้คนตัวเล็กต้องฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้เธอกะพริบตาปริบ ๆ เพื่อไล่อาการงัวเงียให้หลุดออกจากหัว ก่อนจะเพ่งมองไปยังร่างสูงกึ่งเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบไว้หลวม ๆ เท่านั้นหยดน้ำพราวที่เกาะตามแผ่นหลังกว้าง ประกอบกับกลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำประจำตัวบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงเพิ่งจะชำระล้างร่างกายมาหมาด ๆ อย่างแน่นอนและก่อนที่สายน้ำจะเผลอใช้สายตาไล่มองเรือนกายกำยำไปมากกว่านี้ เสียงทุ้มจากเจ้าของเรือนร่างดังกล่าวก็ดังขึ้นดึงสติของเจ้าหล่อนให้หวนกลับมาอีกหน“รีบใส่เสื้อผ้าซะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการต่อ ไม่ได้ว่างมานอนห้องผู้ชายแบบเธอ” ถ้อยคำไม่ถนอมน้ำใจดังขึ้นพร้อมกับมือกระด้างทำหน้าที่สวมอาภรณ์ทับเรือนกายด้วยชุดสูทพอดีตัว ไม่สนใจเลยว่าประโยคดังกล่าวจะทำร้ายจิตใจคนฟังอย่างสายน้

คุณแฟนเก่า 20 ข้อเสนอไม่ลงตัวห้องรับรอง VIP ในเครือตระกูลพชรสกุลกิจกระเป๋าใบเล็กถูกเติมเต็มไปด้วยธนบัตรใบสีเทาที่รวมกันอยู่ด้านในถูกส่งให้กับชายหนุ่มรูปงามเบื้องหน้า ซึ่งอีกฝ่ายก็รับมันไปถือ ก่อนจะส่งต่อให้กับลูกน้องคนสนิทในทันที“เช็กที”“ครับคุณชาย” อินจัดการเปิดกระเป๋าใบดังกล่าวพลันนับจำนวนเงินตามคำสั่งของผู้เป็นนายจนเสร็จสรรพ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงพร้อมกับยกมือขึ้นป้องปากเพื่อกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “....”“....” เครื่องหน้าอันหล่อเหลาพยักเล็กน้อยเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะปรายตามองไปยังคู่สนทนาที่นั่งฝั่งตรงกันข้ามด้วยสายตาคาดเดาได้ยาก “ไม่ครบนี่ครับ?”น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมกับกระเป๋าเจ้าปัญหาถูกโยนกลับหาเจ้าของมันอย่างไม่ไยดี สร้างความตกใจให้แก่คุณสันติถึงขนาดที่ว่าสะดุ้งโหยงเล็กน้อย“ที่เราตกลงกันไว้ไม่ใช่แบบนี้นี่ครับคุณสันติ” ว่าพลางยกถ้วยกาแฟเบื้องหน้าขึ้นจิบลิ้มรสความขมปร่าบางเบา ก่อนจะวางมันลงเช่นเดิม “นี่ก็เลยกำหนดมาหลายเดือนแล้ว ผมว่าคงไม่มีใครใจดีเท่าผมแล้วนะครับ หรือคุณสันติคิดจะทำลายความไว้ใจของผมอย่างนั้นเหรอ?”“ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับ ผมขอจ่ายเท่านี้ก่อนได้ไหม

คุณแฟนเก่า 22 อิจฉาริษยาคฤหาสน์ตระกูลโชติอัครานันต์ประตูรถหรูถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างบางของลูกสาวคนเล็กของบ้าน ใบหน้างดงามฉายชัดถึงความบูดบึ้งบ่งบอกว่าเจ้าตัวอารมณ์ไม่ดีมากนักเธอเร่งรีบพาตัวเองเข้ามาในตัวบ้าน ซึ่งบรรยากาศด้านในกลับเอนเอียงไปทางเงียบสงบเสียจนรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอยู่กลาย ๆ“ไปไหนกันหมด” เรียวปากสวยบ่นพึมพำเพียงลำพังพร้อมกับกวาดสายตามองจนทั่วทุกสารทิศ ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าไร้เงาของผู้คนเสียอย่างนั้นแต่ด้วยเพราะเป็นช่วงที่ค่อนข้างดึก จึงเข้าใจได้ว่าเกินเวลาทำงานของแม่บ้านซึ่งก็น่าจะกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว แต่ที่ทำให้เธอสงสัยมากที่สุดคงหนีไม่พ้นพี่ชายและผู้เป็นพ่อที่ควรจะอยู่รอต้อนรับอย่างทุกวันนั่นต่างหาก“หรือจะออกไปทานข้าวข้างนอกเหรอ ใจร้าย ทำไมไม่ชวนกันบ้าง” ว่าพลางเบะปากคว่ำเป็นเชิงเง้างอน ก่อนสายน้ำจะรีบพาตัวเองขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสองด้วยความเร่งรีบเป้าหมายของเจ้าหล่อนคงเป็นอื่นไกลไปไม่ได้นอกเสียจากเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่ดันหลงลืมทิ้งมันไว้บนเตียงนอนนุ่มไม่รอช้าเธอคว้ามันขึ้นมาเพื่อเช็กความเคลื่อนไหวในทันทีก่อนที่คิ้วบางจะขมวดมุ่นเมื่อหน้าจอส

คุณแฟนเก่า 24 ฉันยอมทุกอย่าง “ฉันยอมทุกอย่าง”“ยอมอะไรอีกล่ะครับเนี่ย” อีกครั้งที่แผ่นดินทำหน้าเหลอหลาราวกับไม่รู้เรื่องราว ทำเอาคนมองนึกหมั่นไส้ในท่าทียียวนเหล่านั้นเต็มแก่ แต่กระนั้นสาวเจ้าก็จำยอมเอ่ยถึงความต้องการอันแท้จริงออกมาในที่สุด“แลกกับยกฟ้องบริษัทพ่อฉัน”“มั่นใจแค่ไหน” ใบหน้าทะเล้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งแสดงออกชัดเจนว่าเขาเองก็กำลังจริงจังในบทสนทนาอยู่เช่นกันก่อนจะเอ่ยถามย้ำอีกหนเพื่อให้อีกฝ่ายได้ฉุกคิดอีกครั้ง“มั่นใจแล้วเหรอถึงพูดคำนั้นออกมา”“อืม ไม่มีอะไรต้องเสียแล้วนี่”หมับ!ไม่รอให้เสียเวลา ร่างสูงพุ่งพรวดเข้าประชิดกับหญิงสาวชนิดไม่ทันได้ตั้งตัว ในขณะที่วงแขนแกร่งก็ทำหน้าที่ตวัดโอบเอวคอดกิ่วพลางกระชับเข้าหา ส่งผลให้ร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกกำยำอย่างจัง“งั้นก็ทำให้ฉันเห็นซะสิว่าเธอมีค่ามากพอให้แลกกับการยกฟ้องในครั้งนี้” ถ้อยคำแสนเจ้าเล่ห์มาพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินรดลำคอระหง จงใจสร้างความวาบหวิวให้แก่หญิงสาวซึ่งก็มีปฏิกิริยาตอบสนองรีบหดคอหนีอัตโนมัติ“ทะ...ทำอะไร”“ก็รู้ ๆ กันอยู่ เธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้นสายน้ำ” ไม่เพียงแค่ว่าเปล

คุณแฟนเก่า 26 ยังมีคนตีราคาได้แพงกว่าฉันอีกเหรอ“ได้ข่าวว่าคืนดีกับหนูสายน้ำเหรอ ไม่พามาหาฉันบ้างล่ะ”คำบอกเล่าจากคุณผู้หญิงแห่งตระกูลดูเหมือนจะเป็นที่สนใจแก่สมาชิกคนในครอบครัวอยู่ไม่น้อย เพราะเพียงแค่สิ้นเสียงดังกล่าวก็พลอยให้บรรยากาศจากที่กำลังครึกครื้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเงียบสงบขึ้นมากะทันหันตอนนี้ทั้งคุณปู่ ผู้เป็นพ่อ และแม่ ต่างก็จับจ้องไปยังทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นอย่างไม่ปิดบังส่วนคนที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาในตอนนี้ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก ตามกรอบหน้าคมคายเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตที่พอได้เช็ดก็ยิ่งผุดขึ้นไม่หยุดราวกับสั่งได้“คืนดีอะไรล่ะคุณนาย ไปเอาข่าวมาจากไหนอีกครับเนี่ย”“เอาเป็นว่าฉันรู้ก็แล้วกัน อย่าลืมพามาทานข้าวที่บ้านด้วยนะ” ทิ้งระเบิดลูกโตไว้ให้ลูกชายจนเป็นที่พอใจก็รีบหยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนหญิงวัยกลางคนจะพาตัวเองออกจากห้องรับแขก แล้วออกไปหาความสุขที่ร้านเสริมสวยเป็นกิจวัตรประจำวันของคุณผู้หญิงแห่งตระกูลไปเสียแล้วบัดนี้ภายในห้องนั่งเล่นจึงหลงเหลือเพียงบุคคลทั้งสามเท่านั้น คุณพ่อดูเหมือนจะไม่ได้ตกใจกับเรื่องราวที่ภรรยาของตนเอ่ยมามากนัก เว้นก็เสียแต่คุณ