Ep2 แผนร้ายของเพื่อนสนิท

ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจภายในห้องพักสุดหรู ไอรีนยังคงยืนสั่นเทาอยู่ที่หน้าประตู สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาแห่งความหวาดกลัว ในขณะที่คิรินก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม

"ออกไป... ได้โปรด ให้ฉันออกไปเถอะค่ะ" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขอร้อง มือเรียวพยายามไขลูกบิดประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องสวีทระดับพรีเมียมนี้กลับไม่ยอมทำงานตามความต้องการของเธอ

คิรินหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับความเย็นเฉียบของน้ำหอมแบรนด์หรูทำให้ไอรีนรู้สึกวิงเวียน เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้

"เธอคิดว่าที่นี่เป็นสวนหลังบ้านหรือไง ถึงจะเข้าก็เข้า จะออกก็ออกได้ตามใจชอบ?" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้คนที่ได้ฟังต้องขนลุก

"ฉัน... ฉันบอกแล้วว่าฉันเข้าผิดห้อง เพื่อนฉันนัดฉันที่นี่ แต่ฉันหลงทาง! ได้โปรดเถอะนะคะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่" ไอรีนพยายามอธิบาย ความบริสุทธิ์ที่ฉายชัดในแววตาของเธอเริ่มทำให้คิรินเกิดความสงสัย เขาทำงานในโลกมืดมานาน พบเจอผู้หญิงมามากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครที่มีดวงตาที่ซื่อตรงและหวาดกลัวอย่างแท้จริงเช่นนี้

ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้โรงแรมเบื้องล่าง 'น้ำหวาน' กำลังนั่งรอข่าวดีด้วยความกระวนกระวายใจ เธอชำเลืองมองนาฬิกาบนข้อมือเป็นระยะ แผนการที่เธอวางไว้คือการทำให้ไอรีนตกเป็นข่าวฉาวโฉ่ เพื่อให้คนในตระกูลวิมลเกียรติยศที่หวงลูกสาวนักหนาต้องอับอายและผิดหวังในตัวไอรีน เธอจ้างนักข่าวฝีมือดีให้มาดักรอหน้าห้องพักที่เธอระบุให้ไอรีนไป และยังจ้างชายแปลกหน้าคนหนึ่งให้ทำหน้าที่เป็น 'เหยื่อ' ของไอรีน

"ทำไมยังไม่ขึ้นไปอีกนะ..." น้ำหวานพึมพำก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความย้ำอีกครั้ง 'ไอรีน แกถึงไหนแล้ว? ชั้นรออยู่ในห้องนะ ชั้นเปิดประตูทิ้งไว้ให้แล้ว แกเข้ามาได้เลย'

ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยที่ไอรีนดันเลี้ยวผิดฝั่งไปเข้าทางประตูวีไอพี กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่น้ำหวานไม่เคยคาดคิดมาก่อน เธอไม่รู้เลยว่าการที่ไอรีนเดินผิดห้องนั้น กลับทำให้เธอไปอยู่ในจุดที่อันตรายกว่าที่เธอวางแผนไว้หลายเท่าตัว

ภายในห้องพัก 1205 คิรินเริ่มเบนความสนใจจากหญิงสาวตรงหน้าไปยังมือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ เขากดเปิดระบบตรวจสอบกล้องวงจรปิดรอบๆ ห้องและโถงทางเดิน สิ่งที่เขาเห็นในจอมอนิเตอร์คือหญิงสาวที่ดูไร้เดียงสาคนนี้เดินหลงทางมาจากทางเข้าโซนส่วนตัวที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาหากไม่ได้รับเชิญ

"เธอชื่ออะไร" คิรินถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ไอรีน... ฉันชื่อไอรีน" เธอตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

คิรินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย "ไอรีนงั้นเหรอ? หึ... ถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจมา ก็แปลว่าพระเจ้ากำลังเล่นตลกกับเราสองคนเข้าแล้ว"

"หมายความว่ายังไงคะ?" ไอรีนถามด้วยความไม่เข้าใจ

"หมายความว่า... คืนนี้เธอไม่มีทางออกไปจากห้องนี้ได้จนกว่าฉันจะพอใจ" คิรินพูดพลางก้าวถอยหลังออกห่างเล็กน้อย แต่ยังคงขวางทางออกเอาไว้ เขาเดินไปที่โต๊ะบาร์เล็กๆ แล้วรินไวน์ใส่แก้วสองใบ ท่าทีของเขานิ่งเฉยจนน่ากลัว

ไอรีนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความหมดแรง น้ำตาเริ่มไหลพรากหนักกว่าเดิม เธอเริ่มตระหนักแล้วว่าโลกภายนอกที่เธอโหยหานั้นมันโหดร้ายและน่ากลัวเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้มากนัก พ่อกับแม่ที่คอยปกป้องเธอมาตลอดคงไม่มีทางรู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังเผชิญกับปีศาจในคราบมนุษย์คนหนึ่ง

"อย่าร้องไห้เลย... ยิ่งเห็นน้ำตาของเธอ ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองอยากจะทำอะไรที่มันรุนแรงกว่าเดิม" คิรินเอ่ยพลางเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ยืนนิ่งเฉย แต่เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ทำให้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่คืบ

ความกลัวจับขั้วหัวใจ ไอรีนพยายามถอยหนี แต่ทว่าผนังห้องที่อยู่ด้านหลังทำให้เธอไม่มีทางไปต่อได้ เธอเป็นดั่งนกน้อยที่หลงทางเข้ามาในกรงขังของนายพรานที่ไร้ซึ่งความเมตตา โดยที่คนวางแผนร้ายอย่างน้ำหวานก็ยังคงรอคอยอย่างมั่นใจว่าไอรีนกำลังจะดิ่งลงเหว... แต่โชคชะตากลับพลิกผันให้ไอรีนดิ่งลงเหวที่ลึกและมืดมนยิ่งกว่าที่น้ำหวานเคยจินตนาการไว้เสียอีก

คิรินใช้นิ้วเรียวยาวเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มใสของหญิงสาว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง เขาไม่ใช่คนดี และเขาไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้เหยื่อที่หลงเข้ามาในกับดักต้องจากไปโดยไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไป... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ต้องทิ้งรอยแผลบางอย่างไว้ในใจของหญิงสาวคนนี้

"บอกสิไอรีน... ใครเป็นคนบอกให้เธอมาที่นี่?" คิรินถามด้วยเสียงกระซิบข้างหู

ไอรีนตัวสั่นสะท้าน เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อน้ำหวานเพราะเธอยังคงเชื่อว่าเพื่อนคนนี้ไม่มีเจตนาจะทำร้ายเธอ มันคงเป็นความเข้าใจผิดจริงๆ ที่เธอเดินมาผิดห้อง

"ไม่มีใครค่ะ... ฉันมาเอง" เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

คิรินหัวเราะในลำคอเบาๆ "โกหกไม่เก่งเลยนะเด็กน้อย... เอาเถอะ ไม่ว่าใครจะเป็นคนส่งเธอมา แต่นับจากวินาทีนี้ไป... เธอเป็นของฉัน"

ในค่ำคืนที่แสนยาวนาน ท่ามกลางตึกสูงเสียดฟ้าที่ไม่มีใครมองเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นเบื้องหลังบานประตูห้องสวีท ไอรีนถูกโชคชะตาที่เรียกว่าความไว้ใจทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เพื่อนสนิทที่เธอเชื่อใจที่สุดกำลังหัวเราะเยาะอยู่เบื้องล่าง โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายชีวิตไอรีนกำลังจะย้อนกลับมาทำลายความสงบสุขของเธอเองในอนาคตเช่นกัน