Ep10 พี่ชายผู้ตามหาเหยื่อ

เสียงทุ้มต่ำที่ผ่านสายโทรศัพท์มานั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่กระชากใจของไอรีนให้หล่นวูบลงสู่ห้วงเหวแห่งความหวาดกลัว เธอตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เสียงหัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ต่างจากนกน้อยที่กำลังถูกงูพิษจ้องมอง

"คุณ... คุณต้องการอะไรกันแน่" ไอรีนถามกลับด้วยเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ต้องการอะไรน่ะเหรอ?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังดูเย็นเยียบแต่กลับแฝงไปด้วยความรัญจวนใจอย่างประหลาด "ฉันก็แค่จะบอกว่า... ของที่ลืมไว้ที่โรงแรมคราวหน้า ฉันอาจจะไม่ใจดีส่งคืนให้ถึงมือหรอกนะ"

คำพูดกำกวมนั้นทำให้ไอรีนหน้าซีดเผือด ก่อนที่ปลายสายจะตัดไป ทิ้งให้เธอจมอยู่กับความอึดอัดที่ประดังเข้ามาดั่งพายุ คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว ภาพเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในห้องสวีทห้องนั้นย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

รุ่งเช้าวันต่อมา ไอรีนตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความกลัว เธอแอบหนีออกจากบ้านโดยอ้างว่าจะไปทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดอีกแห่งหนึ่ง เธอต้องหาทางจัดการกับความลับนี้ เธอไม่อยากให้ใครรู้ และที่สำคัญเธอต้องหาทางจบเรื่องนี้ให้ได้

แต่โชคชะตากลับไม่เข้าข้าง... เมื่อเธอเดินทางมาถึงจุดนัดพบที่เงียบสงัดตามที่ได้รับข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกหน้าที่เธอจำได้ขึ้นใจว่ามันคือเบอร์ของใคร ไอรีนเดินตามคำสั่งนั้นเข้าไปในตึกเก่าแห่งหนึ่งที่ถูกปรับปรุงเป็นสตูดิโอส่วนตัวห่างไกลจากผู้คน

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ประตูบานหนาก็ปิดลงด้วยเสียงหนักแน่น คิรินยืนพิงผนังอยู่ในความมืด สายตาของเขามองมาที่เธอราวกับนักล่าที่เพิ่งต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ

"เธอมาช้าไปห้านาทีนะ ไอรีน" เขากล่าวพลางเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนไอรีนแทบหายใจไม่ออก

"ฉันไม่ทำตามที่คุณต้องการอีกแล้ว! ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ได้โปรด..." ไอรีนร้องขอพลางถอยหลังหนี แต่เพียงแค่ก้าวเดียวเขาก็คว้าเอวบางเข้าหาตัว แรงมหาศาลของเขาทำให้เธอแทบสิ้นเรี่ยวแรง

"ปล่อยงั้นเหรอ? หลังที่เธอโทรมาหาฉันเมื่อคืนน่ะเหรอ?" คิรินก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความร้อนแรงที่ทำเอาไอรีนขนลุกซู่ "อย่าแกล้งใสซื่อไปหน่อยเลย ในเมื่อเธอรู้ว่าฉันต้องการอะไร... และเธอก็รู้ดีว่าร่างกายของเธอกำลังเรียกร้องอะไร"

มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาผ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวหนัง ไอรีนพยายามขัดขืน แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับทรยศต่อจิตใจ มันสั่นสะท้านและโหยหาความอบอุ่นนั้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

"ไม่... ฉันไม่ต้องการ..." เธอครางออกมา แต่นั่นกลับเป็นเพียงการกระตุ้นให้คิรินรุกหนักขึ้น

เขายกตัวเธอขึ้นพาดกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สัมผัสที่ดุดันและเร่าร้อนเริ่มขึ้นอีกครั้ง คิรินไม่ได้มีความปรานีเหมือนอย่างที่เธอเคยได้รับในครั้งแรก แต่คราวนี้มันคือความกระหายที่รุนแรงกว่าเดิม เขาต้องการยืนยันอำนาจของเขาเหนือร่างกายของหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหา

ไอรีนถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ออกด้วยมือที่ชำนาญของมาเฟียหนุ่ม ผิวขาวผ่องที่เคยสั่นไหวด้วยความกลัวบัดนี้แดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ คิรินจูบซับไปทั่วร่างกายของเธออย่างถือสิทธิ์ ทุกสัมผัสของเขาเปรียบเสมือนการจองจำที่ไร้ทางหนี

"เธอเป็นของฉัน... ไอรีน เป็นของฉันคนเดียว" เขาพร่ำบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าในขณะที่จังหวะรักดำเนินไปอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ทุกครั้งที่เขาขยับกาย มันคือการย้ำเตือนถึงสถานะ 'เหยื่อ' ที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น

ความเจ็บปวดจากการร่วมรักผสานเข้ากับความวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ไอรีนทำได้เพียงกอดคอเขาแน่น ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสที่ร้อนแรงนั้น เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาทั้งร่างกายและจิตใจ แต่ทว่าภายในความทรมานนั้น เธอกลับได้รับสัมผัสที่ทำให้เธอสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน

ในห้องที่มืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเคลื่อนไหวที่ดังก้อง รอยรักที่คิรินฝากไว้บนร่างกายของเธอเปรียบเสมือนรอยประทับตราความเป็นเจ้าของที่ไม่มีใครสามารถลบออกได้

เมื่อทุกอย่างจบลง ไอรีนทอดกายอยู่อย่างหมดแรง น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินอีกครั้ง แต่คิรินกลับนั่งมองผลงานของเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

"จำไว้นะไอรีน... ไม่ว่าเธอจะหนีไปที่ไหน หรือพยายามปิดบังเรื่องนี้ไว้อย่างไร สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาหาฉันอยู่ดี"

คำพูดนั้นทิ่มแทงใจของเธออย่างจัง ไอรีนรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังถูกดึงเข้าสู่โลกของมาเฟียอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ร่างกายของเธอถูกตีตรา และหัวใจของเธอกำลังถูกครอบครองโดยผู้ชายที่ร้ายกาจที่สุดคนนี้... พี่ชายผู้เย็นชาแต่แฝงไปด้วยเพลิงพิโรธที่พร้อมจะเผาผลาญเธอได้ทุกเมื่อ