All Chapters of เกิดใหม่ในร่างขุนนางทรยศ : Chapter 11 - Chapter 20

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : สืบหากบฏตัวจริง--------------------------------------------------------------------------เช้าวันใหม่... “คุณต้อง ไม่สิ เจ้าต้อง...ถูกไหมวะไอ้ดิน?” เขมหันไปถามกับบ่าวคนสนิท ถึงคำที่ถูก ที่เขาควรใช้พูดกับหมอ“ต้องเรียก หมอ ขอรับ”“อ๊าใช่ หมอ หมอต้องช่วยยืนยันอาการป่วยให้ข้า อย่างที่เห็นว่าข้าถูกทรมานให้รับโทษจนขวัญกระเจิง ลืมตัวลืมตนจนหมดสิ้น เมียทั้งสิบสองคนข้าก็ยังจำชื่อไม่ได้ ข้าจะไปตามหาหลักฐานความจริงได้ยังไง...”“กระผมยืนยันอาการเจ็บของออกหลวงได้ขอรับ แต่ท่านเจ้าเมืองจะเชื่อลือไม่ อันนี้กระผมไม่รู้ได้เลยขอรับ...”“เจ้าเป็นหมอ ถ้าท่านเจ้าเมืองไม่เชื่อ จะให้เชื่อข้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นกบฏหรือไง”“งั้นกระผมจะทำหน้าที่หมอให้เต็มที่ขอรับ แต่ว่า...ผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร กระผมมิอาจคาดการได้จริง ๆ อยากให้ออกหลวงโปรดเมตตาเข้าใจกระผมด้วยนะขอรับ”“ได้ ทำหน้าที่ของเจ้าให้น่าเชื่อถือที่สุดก็พอ ที่เหลือข้าจะจัดการเอง...”เมื่อเขมตกลงกับหมอได้เข้าใจ แผนต่อไปก็เหลือแค่การเล่นละครต่อหน้าท่านเจ้าเมือง หรือเรียกว่าเป็นการขึ้นศาล เพื่องัดหลั

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : วันสำคัญ--------------------------------------------------------------------------แม้ว่าความจริงแม่บัวจะเป็นเมียแต่งคนที่สิบสองของออกหลวงเขมอินทรา แต่สำหรับตัวเขมแล้ว เธอเป็นเมียคนแรกของเขาในการมาเยือนอยุธยาเมืองเก่านี้ และเป็นคนที่เขาถูกตาต้องใจที่สุดในบรรดาเมียทั้งสิบคนในคืนที่เขมหลับไปพร้อมกับแม่บัว เธอทำให้เขาหลับสนิทดีกว่าทุกคืน นั่นอาจเพราะเขมได้ทำเรื่องที่ปรารถนากับสาวงามที่เขาหมายตาต้องใจ แต่ว่าเมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่าง การนอนของเขาก็ถูกก่อกวนด้วยฝันร้าย…“แม่บัว!” เฮือก! เขมเด้งตัวขึ้นจากเตียงเพราะมีบางสิ่งปลุกให้เขาตื่น และมีเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเรียกหาแม่บัวทั้งที่ยังหลับตาอยู่สนิท“คุณพี่! เป็นอะไรลือเจ้าคะ?” “แฮ่ก แฮ่ก ฝันเหรอ ฉันแค่ฝันไป...” สองมือใหญ่ประคองใบหน้าเล็กของเมียเด็กเข้ามาจับสำรวจ ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่จริงหรือสิ้นใจไปแล้ว ดั่งภาพที่เขาเห็นเธอในความฝัน“ขวัญเอยขวัญมา มิเป็นอันใดแล้วนะเจ้าคะคุณพี่” เธอพูดปลอบสามียังไม่ทันหายเสียขวัญ ก็ต้องเจอกับเรื่องที่ไม่ทันตั้งตัวรับ“อีบัว! มึงขึ้นมานอนกับคุณพี่บนเรือน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ผู้ต้องสงสัย--------------------------------------------------------------------------“แม่บัวมาแล้วขอรับ...” ดินพาแม่บัวมาได้ถูกจังหวะที่คนสองคนกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องในอดีต เธอมาเป็นตัวช่วยให้บรรยากาศภายในห้องดีขึ้น ด้วยใบหน้าที่สดชื่นมีชีวิตชีวาของเธอ“มึงออกไปเถอะ กูจะอยู่กับเมียกู” “ขอรับ” ดินถอยออกจากห้องไปตามคำสั่งของเจ้านาย ปล่อยให้เขมได้อยู่กับแม่นวลปรางและแม่บัวอย่างเป็นส่วนตัว“แม่บัวมาแล้ว งั้นข้าขอออกไปเตรียมสำรับเย็นก่อนหนาเจ้าคะ”“ให้บัวไปช่วยลือไม่เจ้าคะแม่ใหญ่”“มิต้องดอก เจ้าอยู่ดูแลคุณพี่เถิดหนา เย็นนี้จักได้กินข้าวร่วมกัน…” แม่ใหญ่ลูบหัวแม่บัวอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกออกจากเตียงที่นั่งอยู่และเดินออกจากห้องไปส่วนเขมก็มองตามแม่นวลปรางจนเธอเดินหายลับสายตาไป ในหัวก็ครุ่นคิดและสงสัยว่านอกจากเรื่องนั้นแล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่เป็นสาเหตุให้สีหน้าของเธอไร้รอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้“…” เธอเจ็บปวดกับเรื่องอะไรเพราะออกหลวงเขมอีกนะ สงสัยจัง“คุณพี่เรียกหาข้า มีเรื่องอันใดลือเจ้าคะ”“ข้าก็แค่อยากเห็นหน้าแม่บัวก็เท่านั้น...เด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ใคร่หลง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้มีเสียงน่าอายเล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ ทว่าน้ำตาแห่งความเสียวซ่านกลับไหลอาบสองแก้มขาวเนียนไม่หยุด จนเหมือนว่าเธอกำลังทรมานกับความเสียวซ่านที่ได้รับจากผู้เป็นสามีปึกปึก ๆ!ในจังหวะที่บ้าคลั่ง สองเต้าอวบเด้งไปตามจังหวะตามแรงที่เขมส่งผ่านรูสวาทของเมียเด็ก ซึ่งวินาทีนั้นแม่บัวเกร็งตัวรับไม่ไหว ร่างของเธอเอนพับลงมาหาผู้เป็นสามี“อ๊ะ! งืออ คุณพี่เจ้าคะ” “อ๊า~ โทษทีแม่บัว ข้าออกแรงเยอะไปหน่อย พอดีข้ามีอารมณ์มากน่ะ...”“ข้าขอ แฮ่ก แฮ่ก ขอพักหายใจหายคอก่อนได้ลือไม่เจ้าคะ”“ได้สิ...”เขมดันตัวขึ้นนั่ง เพื่อปลอบความเหนื่อยหอบของเมียเด็ก และปล่อยให้เธอได้นั่งพักทำใจอยู่บนตักของเขา เพื่อที่ขั้นตอนที่เหลือต่อจากนี้เขาจะได

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ออกตามหาความจริง--------------------------------------------------------------------------ในสองวันต่อมา เขมและบ่าวรับใช้พร้อมออกเดินทางเข้าไปในป่าใหญ่ บรรดาเมีย ๆ จึงพากันเดินมาส่งผู้เป็นสามีที่ท่าน้ำหน้าบ้าน เว้นก็แต่แม่พิกุลที่ไม่ได้ลงมาส่งผู้เป็นสามีเหมือนคนอื่น ๆ“แม่สามแม่สี่ เหตุใดแม่พิกุลยังมิลงมาจากเรือน ยังเจ็บไข้มิหายลือ?”“เจ้าค่ะ วันก่อนตัวร้อนเป็นไฟ...” แม่สี่พูด “สีหน้าก็ดูตรอมใจ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ น้องสองคนถามอันใดก็มิยอมปริปากพูดบอก” แม่สามพูดสีหน้ากังวล“ใครมิลงมาก็ช่าง ถึงเวลาที่ข้าต้องเดินทางแล้ว พี่ฝากแม่นวลปรางดูแลเรือนด้วยหนา เดี๋ยวพี่จะรีบกลับ...”“เจ้าค่ะ เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”“...” แม่บัวยืนเงียบหลบอยู่หลังสาวงามคนอื่น เพราะด้วยอายุที่เด็กกว่าใครในเรือน เธอจึงต้องปล่อยให้พี่ ๆ ล่ำลาผู้เป็นสามีก่อน“มานี่สิแม่บัว”“เจ้าคะ?”“ข้าเรียกให้เดินมาหา”“เจ้าค่ะ” แม่บัวเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นสามี แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้โน้มหน้าลงไปหอมแก้มเธอ ก็ถูกแม่บัวหยุดไว้ด้วยการถอยแก้มหนี“เอาหน้าหนีข้าทำไม