LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : วันสำคัญ -------------------------------------------------------------------------- แม้ว่าความจริงแม่บัวจะเป็นเมียแต่งคนที่สิบสองของออกหลวงเขมอินทรา แต่สำหรับตัวเขมแล้ว เธอเป็นเมียคนแรกของเขาในการมาเยือนอยุธยาเมืองเก่านี้ และเป็นคนที่เขาถูกตาต้องใจที่สุดในบรรดาเมียทั้งสิบคน ในคืนที่เขมหลับไปพร้อมกับแม่บัว เธอทำให้เขาหลับสนิทดีกว่าทุกคืน นั่นอาจเพราะเขมได้ทำเรื่องที่ปรารถนากับสาวงามที่เขาหมายตาต้องใจ แต่ว่าเมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่าง การนอนของเขาก็ถูกก่อกวนด้วยฝันร้าย… “แม่บัว!” เฮือก! เขมเด้งตัวขึ้นจากเตียงเพราะมีบางสิ่งปลุกให้เขาตื่น และมีเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเรียกหาแม่บัวทั้งที่ยังหลับตาอยู่สนิท “คุณพี่! เป็นอะไรลือเจ้าคะ?” “แฮ่ก แฮ่ก ฝันเหรอ ฉันแค่ฝันไป...” สองมือใหญ่ประคองใบหน้าเล็กของเมียเด็กเข้ามาจับสำรวจ ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่จริงหรือสิ้นใจไปแล้ว ดั่งภาพที่เขาเห็นเธอในความฝัน “ขวัญเอยขวัญมา มิเป็นอันใดแล้วนะเจ้าคะคุณพี่” เธอพูดปลอบสามียังไม่ทันหายเสียขวัญ ก็ต้องเจอกับเรื่องที่ไม่ทันตั้งตัวรับ “อีบัว! มึงขึ้นมานอนกับคุณพี่บนเรือนได้เยี่ยงไร! ลืมสิ้นคำสั่งกูแล้วลือ!?” เสียงเกี้ยวกราดนั้นดังขึ้นทันทีที่มีเสียงประตูเปิดออก เจ้าของเสียงเดินปรี่เข้ามาจิกหัวแม่บัวกระชากลงจากเตียง เป็นภาพที่เขมไม่อาจทนมองอยู่เฉย ๆ ได้ “หยุด!” ผลัก! โครม! “อ๊ะ! คะ...คุณพี่” แม่รองที่เซล้มลงไปกองกับพื้นเพราะแรงผลักของสามี ทั้งรู้สึกโกรธและน้อยใจ กับการกระทำที่ไม่เคยได้รับจากออกหลวงเขม เธอเคยเป็นที่รัก เป็นที่หนึ่ง และที่สุดในทุกเรื่อง แต่บัดนี้สิ่งที่เคยได้รับเหมือนถูกดึงกลับคืน ใจที่เคยมั่น เวลานี้ไม่ทันตั้งตัวรับกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลง “มีเรื่องอันใดกัน?” แม่ใหญ่ผู้เป็นเหมือนพี่คนโตของสาวสวยทุกคนในบ้าน รีบเข้ามาดูเสียงโวยวายที่เกิดขึ้นภายในห้องนอนของสามี “คุณพี่ทำเช่นนี้กับน้องได้อย่างไรเจ้าคะ!” “ก็เพราะเธอมาทำเมียฉันก่อนน่ะสิ ออกไปจากห้องฉัน!” เขมตะวาดใส่แม่รองเสียงเข้ม สายตาที่มองเธอมีแต่ความโกรธเกลียดไร้ซึ่งความรักความเมตตา เหมือนอย่างแม่บัวเมียอีกคน ที่ได้รับการปกป้องจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเขา “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าแม่บัว เจ็บไหม?” เขมหันมาถามกับแม่บัวที่ยังอยู่ในอาการตื่นตระหนก “…” แม้จะเคยถูกกระทำแบบนี้หลายหน แต่แม่บัวก็ไม่เคยชินชากับมันได้เลย เธอยังคงมีท่าทางตื่นกลัวแม่รองเสมอ เพียงแค่สบตาหรือเดินผ่านหน้าก็ไม่กล้าทำ เพราะกลัวว่าจะถูกตบตีหรือหาเรื่องด่าทอให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจ เหมือนอย่างที่โดนเสมอมา “แม่บัวถูกทำร้ายลือเจ้าคะ?” “อือ” เขมตอบกลับแม่ใหญ่สั้น ๆ “เฮ้อ แม่พิกุลชักจะบ้าอำนาจขึ้นทุกวี่วัน คิดว่าตนเป็นเมียคุณพี่คนเดียวหรือยังไง” แม่ใหญ่ลูบหัวปลอบขวัญแม่บัว ผมที่ฟูฟ่องเพราะถูกขย้ำเธอก็จัดแต่งทรงให้เรียบร้อย ด้วยความรักต่อแม่บัวผู้เป็นเสมือนน้องสาว “เจ้าเจ็บลือไม่?” “บัวมิเป็นอันใดเจ้าค่ะแม่ใหญ่” “ก็เห็นเจ้าพูดเช่นนี้ทุกที เจ็บหนักแค่ไหน ปากก็บอกแต่ว่ามิเป็นอันใด…” “แม่บัว ถูกยัยนั่นตบตีแบบนี้บ่อยเหรอ?” เขมถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะดูเหมือนว่าเมียคนแรกของเขาจะเคยชินกับพฤติกรรมน่ารังเกียจของเมียลำดับที่สอง ที่มักแสดงท่าทางก้าวร้าวใส่แม่บัวเสมอ “เจ้าค่ะ วันใดที่แม่พิกุลคันมือคันเท้า ก็จะไปทำร้ายแม่บัวถึงเรือน น้องเคยตักเตือนหล่อนไปหลายคราแล้ว แต่คุณพี่...ก็ให้ท้ายแม่พิกุลอยู่ตลอด” “...” เขมพูดไม่ออก ได้แต่ก่นด่าออกหลวงเขมอินทราอยู่ภายในใจ พร้อมทั้งตั้งคำถามว่าเหตุใดดวงจิตเดิมของเขาถึงได้หลงผิดรักเมียชั่วมากกว่าเมียดี อย่างแม่นวลปรางและแม่บัวได้ “เฮ้อ เจ้าเกิดมามิสู้คน ก็ต้องถูกกระทำเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าจักปกป้องเจ้าได้นานเท่าไหร่…” แม่ใหญ่พูดด้วยความเหนื่อยใจ สายตาที่มองแม่บัวนั้นก็มีแต่ความรู้สึกห่วงใยเต็มไปหมด ทั้งยังรู้สึกสงสารและเห็นใจที่เธอต้องเจอเรื่องชั่วร้ายสารพัด ตั้งแต่วันที่ย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาของออกหลวงเขมอินทรา ห้องนอนแม่พิกุล... “มนต์เสน่ห์กูสิ้นแล้วลือ คุณพี่จึงได้เกลียดชังกูเยี่ยงนี้” เมียร้ายแสดงพฤติกรรมชั่วช้าและอาละวาดหัวเสียอยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวของเธอ “กูจักหาวิธีเอาผัวกูคืน...อีบัว ถึงคราที่มึงต้องถูกกำจัดให้พ้นทางรักกู” แม่รองคิดทำเรื่องชั่วอีกหน เช่นเรื่องที่เคยทำกับแม่วาด เมียลำดับที่แปด และแม่ดาวเรือง เมียลำดับที่สิบของออกหลวง ซึ่งครั้งนี้ก็ถึงคิวของแม่บัวที่จะต้องถูกกำจัดให้พ้นเส้นทางรักของเธอ วันทั้งวันแม่รองหมกตัวอยู่แต่ภายในห้องนอน แม้จะรู้ว่าออกหลวงเขมต้องไปที่จวนเจ้าเมืองเพื่อการสำคัญ แต่เธอก็ไม่มีหน้ากล้าออกมาให้กำลังใจสามี หรือกล้าสู้สายตาของชายคนรักที่เวลานี้ดูเหมือนจะหมดใจไปจากเธอแล้ว ณ จวนเจ้าเมือง... เขมมาตามนัดเมื่อถึงวันสำคัญในการชี้แจงเกี่ยวกับรูปคดี และแสดงหลักฐานเพิ่มเติม ซึ่งเขาไม่มีหลักฐานเพื่อมาแก้ต่างตามนัด มีเพียงหมอที่พามาเพื่อเป็นตัวช่วยยื่นคำร้องขอยืดเวลาออกไปก็เท่านั้น “ข้ามิเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน…” “มันเกิดขึ้นแล้วขอรับ ออกหลวงสูญสิ้นความทรงจำจริงแท้ กระผมยืนยันด้วยเกียรติที่มีในอาชีพหมอ” “ตอนนี้กระผมลืมสิ้น แม้แต่ตัวเองก็จำมิได้ขอรับ แต่กระผมรับปาก...ว่าหากความจำกลับคืน กระผมจะ เอ่อ จักหาความจริงมาให้จนได้ขอรับ” เขมพูดอย่างที่ฝึกซ้อมมาออกไป “ข้าจักเชื่อได้เช่นไร ว่าเอ็งจักมิคิดหลบหนี?” “หากกระผมผิดจริงคงคิดหนีไปตั้งแต่จับผู้ร้ายห้าคนนั้นได้แล้ว คงมิอยู่ให้ถูกจับคาเรือนดอกขอรับ อีกอย่าง...กระผมมั่นใจเหลือเกินว่าตนเองมิได้กระทำผิด มิได้เป็นกบฏอย่างที่ถูกโจนพวกนั้นใส่ความ” “แต่หลักฐานมันมัดตัวเอ็ง” “หากหลักฐานที่ท่านกล่าวถึง เป็นบุคคลทั้งห้าคนผู้เป็นคนร้ายที่ลงมือ แล้วจักเชื่อได้เช่นไรขอรับ ว่าคนพวกนั้นพูดความจริง ในเมื่อหลักฐานมีเพียงแค่ลมปากของโจน...” “...” “หากกระผมถูกตัดสินโทษสูงสุดโดยที่ไร้ซึ่งความผิด มันคงมิยุติธรรมกับตัวกระผมและครอบครัว…ท่านเห็นด้วยลือไม่ขอรับ” “...” คำพูดเมื่อครู่ของเขมทำเจ้าเมืองเอะใจขึ้น ว่าเขาจะเชื่อคำพูดของโจนทั้งห้า หรือว่าเชื่อคำพูดของผู้ที่ถูกใส่ความอย่างออกหลวงเขมดี และหากความจริงปรากฏว่าเขาคือผู้บริสุทธิ์ มันคงไม่ยุติธรรมกับออกหลวงเขมหากว่าเขาตัดสินผิดพลาดไป ชื่อเสียงของเขาก็อาจจะด่างพร้อยไปด้วย “ขอเวลาให้กระผมได้หาคนผิดตัวจริงมารับโทษเถิดหนาขอรับ...” เขมก้มหมอบต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสบตา เพราะได้ยินจากดินว่าเจ้าเมืองผู้นี้เป็นคนในประวัติศาสตร์ชาติคนสำคัญ “…ก็ได้ ถ้าเอ็งมั่นใจเช่นนั้น ก็จงหากบฏตัวจริงมารับโทษเสีย” “ขอบคุณขอรับ...” เขมทั้งโล่งใจและเบาใจ เมื่อแผนการแรกของเขาสำเร็จไปได้ด้วยดี ถึงจะยังไม่พ้นโทษเสียทีเดียว แต่ว่าเขาก็มีเวลามากขึ้นในการสืบเสาะหาความจริง -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







