All Chapters of เกิดใหม่ในร่างขุนนางทรยศ : Chapter 1 - Chapter 10

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : จุดเปลี่ยน จุดเริ่มต้น--------------------------------------------------------------------------(แนวความรักโรแมนติก สืบสวน คำพูดไม่ทางการเกิน พอให้อ่านเข้าใจง่าย)“นี่กาแฟค่ะบอส”“เสร็จงานแล้วเธอกลับบ้านไปเลยก็ได้นะ...” เขมพูดบอกกับลูกน้องในทีมของเขา เพราะเวลานั้นเขายังมีงานให้ต้องเคลียร์“ไม่มีอะไรให้บีมช่วยแล้วเหรอคะ” “ไม่มี งานที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ผมมีงานที่ใหญ่เกินกว่าที่จะให้นักสืบในบริษัททำได้ จึงคิดว่าจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง“ได้ค่ะ...งั้นบีมขอตัวกลับก่อนนะคะ”“อือ”ถ้าเทียบความสามารถการสืบเสาะ หาข้อมูลลับแล้ว เขมเป็นคนที่ฝีมือดีที่สุดในบริษัท เพราะหากไม่สนใจและเก่งในงานด้านนี้จริง ๆ เขาคงไม่คิดที่จะเปิดบริษัทอย่างทุกวันนี้ซึ่งงานที่เขมกำลังจะตามสืบนี้ เกี่ยวกับความลับระดับประเทศชาติ พัวพันกับคนใหญ่คนโต คนมีสีมากมาย เขาจึงต้องจัดการงานนี้ด้วยตัวเองอย่างลับ ๆเพราะหากฝ่ายที่กำลังถูกสืบข้อมูลอยู่รู้ตัวเข้า เขาอาจถูกปองร้ายมากกว่าที่เคยเจอมา แน่นอนว่าอาชีพนี้มีความเสี่ยง ทว่ายิ่งอันตรายเขมกลับยิ่งชอบมัน เหมือนว่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ยินดีต้อนรับสู่อยุธยา--------------------------------------------------------------------------“แม่บัว เป็นอะไรลือไม่?” แม่ใหญ่เข้ามาช้อนตัวแม่บัว ให้ลุกออกห่างสามีที่กำลังเกี้ยวกราดอย่างไม่ทราบสาเหตุ “เหตุใดคุณพี่ถึงได้…”“ฉันถามว่าที่นี่ที่ไหน?!” เขมตวาดเสียงใส่หญิงแปลกหน้าเพื่อเอาคำตอบ ในตอนนั้นก็ไม่มีแรงมากพอที่จะลุกออกจากเตียง“ทะ…ที่นี่ ก็เรือนของคุณพี่อย่างไรเจ้าคะ เหตุใดจึงได้ถามเช่นคนมิรู้ความ?” แม่ใหญ่ถามกับคนที่กำลังแสดงท่าทางสับสน ในตอนนั้นก็โอบกอดแม่บัวที่ขวัญเสียไว้ไม่ปล่อย คนด้านนอกที่ได้ยินเสียงโวยวายก็พากันวิ่งตามเข้ามาดู นั่นยิ่งทำให้เขมรู้สึกสับสน เพราะทุกคนดูเหมือน ๆ กันหมด มีเพียงแค่ตัวเขาที่คิดว่าทุกคนดูแปลก“คุณพี่ ฟื้นแล้วลือเจ้าคะ” แม่รองทำท่าจะวิ่งเข้าไปหาสามี แต่ก็ถูกเขมหยุดไว้ด้วยเสียงดุพร้อมกับชี้หน้าสั่งห้าม“อย่าเข้ามานะ!”“..!”“..!”“คะ...คุณพี่” แม่สามและแม่สี่ที่เห็นแบบนั้นก็พลอยหยุดก้าวเท้าไปด้วย หนำซ้ำยังเดินถอยหลังหนี เพราะภาพของผู้เป็นสามีที่ก้าวร้าวจนพวกเธอไม่คุ้นชินความสับสนที่เกิดขึ้น

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คนรักหรือคนร้าย--------------------------------------------------------------------------ตอนนี้สิ่งที่เขมไม่อยากจะเชื่อก็เป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดว่าเป็นไปได้มากกว่าเรื่องการตาย เพราะหากว่าเขาตายไปแล้วอย่างข้อสันนิษฐานแรก ความเจ็บปวดทางร่างกายที่มีก็คงไม่เกิดขึ้น เขาจำต้องเชื่อว่าเรื่องข้ามเวลาย้อนยุคเกิดขึ้นกับตัวเขาแล้วจริง ๆซึ่งดินก็ได้เล่าเรื่องบางส่วน ถึงเหตุผลที่เขาต้องเดินทางกลับมายังอดีต เพื่อแก้ไขเรื่องราวที่ผิดให้กลับกลายเป็นถูกต้อง หากบฏตัวจริงมารับโทษ เพื่อที่ออกหลวงเขมจะได้พ้นมลทิน และแม่บัวผู้เป็นเมีย ก็จะได้ไม่ต้องรับโทษทั้งที่ไม่มีความผิดใดและด้วยความสามารถนักสืบของเขาที่มีติดตัวมา มันก็พอจะช่วยแก้ไขปมปริศนานี้ได้ แต่ก็ไม่ง่ายเหมือนอย่างการสืบที่เขาทำจนชำนาญจากโลกปัจจุบัน...“ภารกิจของกู คือสืบหากบฏตัวจริงที่ใส่ความออกหลวงเขม ก่อนที่จะมีการไต่สวนอีกครั้ง เมื่อไหร่?” “อีกเจ็ดวันขอรับ”“เจ็ดวัน บ้าหรือเปล่า แค่เจ็ดวันกูจะไปสืบหาความจริงจากที่ไหน ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความผิดที่ว่าคืออะไร แค่เจ็ดวันไม่พอหรอก...”

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เอาว่ะ!--------------------------------------------------------------------------“ออกหลวงอย่าขอรับ!”ตูม!!“ออกหลวง!” ดินห้ามไม่ทัน เขมกระโดดลงท่าเรือหน้าบ้านไปซะก่อน เขาหวังที่จะฆ่าตัวตายด้วยการปล่อยให้ตัวเองจมน้ำตาย เพราะแบบนั้นคงดีกว่าการถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า และอาจจะเจ็บน้อยกว่าการถูกบั่นคอทว่าทาสรับใช้ในเรือน ต่างก็ช่วยกันโดดลงน้ำตามไปช่วยพาเขมขึ้นมาบนท่า โดยที่เขมพยายามจะดิ้นขัดขืนสุดแรง เพื่อให้ตัวเองสำเร็จความต้องการ แต่ก็ไม่เป็นผลร่างของเขาถูกพากลับขึ้นท่าได้สำเร็จ โดยบ่าวรับใช้ถึงสี่คน ด้วยที่เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบห้า และแรงก็เยอะมหาสาร เพียงแค่ดินคนเดียวคงเอาเขาขึ้นจากน้ำไม่ได้...“ปล่อยกู!”“อย่าทำแบบนี้เลยขอรับออกหลวง”“พวกมึงเอะอะอะไรกัน!” แม่รองรีบวิ่งจากเรือนลงมาตรวจดูที่มาของเสียงเอะอะที่ว่า ก่อนจะเห็นว่าสามีของเธอและบ่าวสามสี่คน ตัวเปียกชุ่มน้ำเหมือนกันหมด“...คุณพี่!”“ปล่อย! ปล่อยสิวะ!” เขมดิ้นพล่านอยู่บนศาลาหลังจากถูกพาตัวขึ้นจากน้ำ เขาไม่ยอมที่จะกลับเข้าเรือน เอาแต่ดื้อจะกระโดดลงน้ำอีกรอบใ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ไม่ใช่เธอคนเดิม--------------------------------------------------------------------------“งั้น...ฉันไปหา แม่บัวที่เรือนเองได้หรือเปล่า?” ผมอยากมีโอกาสได้พูดคุยและสัมผัสกับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง อยากจะแน่ใจว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เอายาพิษให้ผมกิน“ได้สิเจ้าคะ คุณพี่จะเดินไปแห่งหนใดของเรือนนี้ก็ย่อมได้ ที่นี่เป็นเรือนของคุณพี่ คำสั่งและความปรารถนาของคุณพี่อยู่เหนือผู้อื่น จักทำการใดก็ย่อมได้เจ้าค่ะ...”“แม่นวลปรางห้ามงอนนะ” “งอน…อะไรงอนหรือเจ้าคะ”“หมายถึงห้ามน้อยใจน่ะ ฉัน เอ่อ พี่มีธุระกับแม่บัว แต่เดี๋ยวจะรีบกลับเรือน...”“...” แม่ใหญ่ไม่ค่อยคุ้นชินกับท่าทางและคำพูดของสามีที่ดูเปลี่ยนไป เขาดูใส่ใจและสนใจความรู้สึกของเธอมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยทำเช่นนี้มานานแสนนาน“รับปากสิ ถ้าแม่นวลปรางไม่รับปาก พี่ก็ไม่กล้าไปหาแม่บัวหรอกนะ...”“ข้ามิน้อยใจคุณพี่ดอกเจ้าค่ะ แม่บัวก็เหมือนน้องสาวของข้า หากคุณพี่ไปเยี่ยมหา แม่บัวคงจะยิ้มแก้มปริ…” แม่ใหญ่พูดด้วยใบหน้าที่ไม่มีความร้ายกาจอยู่บนใบหน้าเหมือนอย่างที่แม่รองทำ แม้รู้ว่าสามีต้องการ